1821 ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ 2

«Χανιά 1821″

Ένα μικρο (20 λεπτά) ντοκιμαντέρ για την ιστορία των Χανίων το έτος 1821.

Βίντεο Ιάπωνα για τα Μετέωρα

Ένας Ιάπωνας τουρίστας, θαύμαζε τις ομορφιές της χώρας μας, την επισκέφθηκε, όμως εκείνο που του έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση ήταν τα Μετέωρα και τα μοναστήρια επάνω στα βράχια.

Η διαμονή του εκεί του έμεινε αξέχαστη και οι εικόνες που είδε καταγράφηκαν, όχι μόνο στη μνήμη του, αλλά και στην κάμερά του.

Μέσα σε 3 λεπτά μας παρουσιάζει όλο το μεγαλείο και τη γοητεία της περιοχής με τη βοήθεια της φωτογραφικής μηχανής και ενός drone που τράβηξε μοναδικές εικόνες.

ίσως εγώ κι αυτός που φταίει να ‘χουμε κάτι τις κοινό ίσως να φταίμε και οι δυό μας ίσως κανένας απ’ τους δυό

Το ύφος μου λίγο χαμένο λίγο μελαγχολικό
ίσως να φταίει αυτός που φταίει ίσως να φταίω πάλι εγώ
ίσως εγώ κι αυτός που φταίει να ‘χουμε κάτι τις κοινό
ίσως να φταίμε και οι δυό μας ίσως κανένας απ’ τους δυό.
Θέλω όταν φταίω να το λέω να μπορώ να αντιληφθώ
πως άμα κλαίω όταν δε φταίω ίσως να φταίω και λίγο εγώ.
Συνέχεια ανάγνωσης

ανοίγει πανιά αφήνει πίσω στραβά και παράλογα σηκώνει άγκυρα για μακριά

Ένα καράβι παλιό, σαπιοκάραβο
με κάτι ναύτες τρελούς πειρατές
σηκώνει άγκυρα άγριο χάραμα
υπάρχουν θέσεις, αν θέλεις, κενές
Συνέχεια ανάγνωσης

Απλές δράσεις που κάνουν την ζωή μας…. ένα κομμάτι παράδεισο!

Οι περισσότεροι προσπερνούν έναν άστεγο χωρίς καν να τον κοιτάξουν. Τρεις Γερμανοί φοιτητές όμως, αποφάσισαν να το αλλάξουν αυτό.

Πρώτα πλησίασε ο ένας από αυτούς έναν άστεγο και ζήτησε να δανειστεί για λίγο το κουβαδάκι του. Στην εύλογη απορία του άστεγου ο φοιτητής απάντησε… «Απλά για να παίξω μουσική με αυτό».

Ο φοιτητής παίρνει ένα καπέλο, το τοποθετεί ανάποδα μπροστά του και αρχίζει να χτυπά ρυθμικά το κουβαδάκι…

Δείτε τη συνέχεια στο πολύ όμορφο βίντεο:

Όταν μια ολόκληρη γειτονία γίνεται… όπως εσύ ;-)

Το Δέντρο των φίλων

friendstree

Υπάρχουν άνθρωποι στη ζωή μας…
που μας κάνουν ευτυχισμένους…
απ΄την απλή σύμπτωση να συναντηθούν τα μονοπάτια μας…

Κάποιους τους έχουμε σε ολη τη διαδρομή στο πλάι μας…
βλέποντας πολλά φεγγάρια να περνάνε…
ενώ κάποιους τους βλέπουμε ελάχιστα μεταξύ δύο βημάτων μας…
Ίσως κάθε φύλλο ενός δέντρου χαρακτηρίζει τους φίλους μας…

Επιπλέον…
η μοίρα μάς φέρνει και άλλους φίλους…
αυτούς που δεν γνωρίζαμε ότι επρόκειτο να διασχίσουν το δρόμο μας…
Πολλούς από αυτούς…
τους ορίζουμε ως αδερφές ψυχές… φίλους Καρδιακούς…
Είναι ειλικρινείς…
είναι αληθινοί…
Ξέρουν πότε δεν είμαστε καλά…
ξέρουν τι μας κάνει ευτυχισμένους!!

Υπάρχουν επίσης οι περιστασιακοί φίλοι…
αυτοί που γνωρίζουμε σε κάποιες διακοπές…
ή για λίγες μέρες ή ώρες…
Αυτοί συνήθως στολίζουνε το πρόσωπό μας με πολλά χαμόγελα…
για όσο καιρό είμαστε κοντά τους…

Μιλώντας για κοντά…
δε θα μπορούσαμε να ξεχάσουμε τους μακρινούς μας φίλους…
εκείνους που είναι στην άκρη των κλαδιών…
και όταν ο άνεμος φυσάει εμφανίζονται πάντα…
μεταξύ του ενός φύλλου και του άλλου…

Περνάει ο καιρός… το καλοκαίρι φεύγει…
πλησιάζει το φθινόπωρο και χάνουμε κάποια από τα φύλλα μας…
μερικά γεννιούνται σ’ ένα άλλο καλοκαίρι…
και μερικά παραμένουν για πολλές εποχές…

Κάθε πρόσωπο που έρχεται στη ζωή μας είναι μοναδικό…
Πάντα αφήνει κάτι από τον εαυτό του και παίρνει ένα κομμάτι από εμάς…

Θα υπάρξουν και εκείνοι που μας πήραν πολλά…
αλλά δε θα υπάρξουν αυτοί που δε μας άφησαν τίποτα…

Αυτή είναι η μεγαλύτερη ευθύνη της ζωής μας…
και η πιο προφανής απόδειξη…

πως δύο ψυχές δε συναντήθηκαν Π ο τ έ τυχαία!!

Jorge Luis Borges —

Συνέχεια ανάγνωσης

Image

Από αισθήματα… πως πάμε???

1496660_1019700658044984_7945708845694224726_n