…για τη νίκη…

«…Πριν  λίγο χρόνια, στους Ολυμπιακούς του Seattle, εννιά αθλητές, όλοι με κάποια σωματική ή διανοητική «δυσκολία»,  στέκονταν στη γραμμή της εκκίνησης των 100 μέτρων. Το πιστόλι του αφέτη ακούστηκε και ο αγώνας άρχισε. Δεν έτρεχαν όλοι τους, αλλά όλοι ήθελαν να συμμετέχουν και να κερδίσουν.

Όλοι εκτός από ένα μικρό αγόρι που σκόνταψε στο οδόστρωμα , έπεσε και άρχισε να κλαίει. Οι άλλοι οχτώ άκουσαν το αγόρι  που έκλαψε. Επιβράδυναν λιγάκι και κοίταξαν πίσω τους… έπειτα, γύρισαν και κίνησαν όλοι προς το μέρος του!

Όλοι μαζί πιασμένοι απ’ τους ώμους, προχώρησαν στη γραμμή του τερματισμού. Όλο το στάδιο σηκώθηκε όρθιο, ζητωκραύγαζε και χειροκροτούσε για αρκετή ώρα!

…Όποιοι ήταν σε αυτόν τον αγώνα λένε ακόμα αυτήν την ιστορία… ΓΙΑΤΙ? Γιατί βαθειά μέσα μας όλοι ξέρουμε ένα πράγμα: «Αυτό που μετράει πιο πολύ στη ζωή μας, δεν είναι το να νικάμε για τον εαυτό μας. Είναι το να βοηθάμε τους άλλους να νικήσουν… ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι θα επιβραδύνουμε ή θα αλλάξουμε πορεία…»   »

Η αλήθεια είναι ότι το παραπάνω βίντεο όπως και το κειμενάκι είναι μια παραποιημένη ιστορία η οποία στο μεγαλύτερο μέρος της δεν είναι αληθινή, αν και έχει μια βάση πραγματικού γεγονότος. Το περιστατικό συνέβη στην Ουάσιγκτον σε κάποιους αγώνες και οι αθλητές που γύρισαν να βοηθήσουν, και έχασαν την πολυπόθητη νίκη, ήταν ένας ή δύο και όχι οχτώ…αλλά  μάλλον αντιπροσωπεύουν καλύτερα την τελευταία φράση…

2 σκέψεις σχετικά με το “…για τη νίκη…

  1. Η ιστορία σίγουρα έχει κάποια στοιχεία παραποιημένα. Καταρχάς γιατί οι αγώνες μοιράζονται σε κατηγορίες αθλητών π.χ.με κινητικά προβλήματα, με ολική τύφλωση (με συνοδό), με νοητική στέρηση κλπ. Σίγουρα όμως δεν παύει να συγκινει και να αποδεικνύει το μεγαλείο αυτών των ανθρώπων, που στην πλειοψηφία τους δεν τρέχουν για τη νίκη αλλά για τη συμμετοχή.
    Όταν, στον τελικό της σκυταλοδρομίας γυναικών στους Ολυμπιακούς αγώνες της Αθήνας 2004, η Χ αθλήτρια, σταμάτησε τον αγώνα, νευριασμένη γιατί την πάτησαν και της έβγαλαν το παπούτσι,
    στους Παραολυμπιακούς της ίδιας χρονιάς ένας αθλητής με αμαξίδιο έπεσε στη μέση του αγώνα…κι όχι μόνο δεν τα παράτησε, αλλά ενώ σχεδόν όλοι είχαν τερματήσει αυτός σηκώθηκε και συνέχισε τον αγώνα μέχρι το τέρμα!
    Και μια άλλη αθλήτρια, η οποία έτρεχε 100 μέτρα με συνοδό, γιατί ήταν τυφλή, τερμάτησε τελευταία και πανηγύριζε σαν να ήταν αυτή η χρυσή Παραολυμπιονίκης της ημέρας…μόνο και μόνο επειδή συμμετέιχε στον αγώνα. Αυτά τα γεγονότα είναι πραγματικά γιατί τα είδα, τα έζησα…Και τα έζησε και με πολλή συγκίνηση όλο το στάδιο (το οποίο, δυστυχώς, δεν ήταν γεμάτο όπως στον αγώνα της σκυταλοδρομίας)!
    Κι έτσι θέλω να προσθέσω πως σημασία δεν έχει μόνο η νίκη στον αγώνα(παρόλο που στην παραπάνω ιστορία μιλάμε για άλλου έιδους νίκη)…αλλά και η συμμετοχή, η προσπάθεια.Σημασία έχει να μην τα παρατάς και να φτάνεις μέχρι στο τέρμα του στόχου σου.Είτε μιλάμε για τον πραγματικό στίβο, είτε για το στίβο της ζωής…
    Καλό αγώνα φίλοι μου!Γιατί να μην ξεχνάμε πως και «το στάδιο των αρετών ηνέωκται»!

    Μου αρέσει!

  2. συμφωνώ με xainis αλλα κρατώ κάποια επιφύλαξη κατα πόσο αυτή η ιστορία του κεντρικού άρθρου είναι αληθής!
    Υπάρχουν στο ιντερνετ πολλές ιστορίες συγκινητικές που έχουν φτιαχθεί μονο και μόνο για να μας συγκινήσουν ενώ ταυτόχρονα μπορεί να υπάρχουν αληθινές ιστορίες που είανι εξίσου ή και περισσότερο συγκινητικές και κανείς να μην της έχει διαδόσει όπως του xainis.
    Αυτών των email σκοπός είναι να γίνουν μάλλον spam.

    Μου αρέσει!

Γράψτε απάντηση στο proskinitis Ακύρωση απάντησης

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s