Διορίστηκε στο Μεγάλο Δέρειο του νομού Έβρου, το 2004, σε ένα απομονωμένο Πομακοχώρι 1200 κατοίκων, κοντά στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα, που κατοικείται μόνο από μουσουλμάνους Πομάκους. Επέλεξε να μείνει μόνιμα στο χωριό με τον σύζυγό της και μετέφεραν ακόμη και τα πολιτικά τους δικαιώματα στο χωριό.

Κάποιοι από αυτούς ενοχλήθηκαν όταν τα παιδιά τους άρχισαν να κάνουν παρέλαση στις εθνικές γιορτές με παρότρυνση της δασκάλας. Μάλιστα μερίδα μειονοτικών θέλησαν να τη διώξουν από το σχολείο, υποστηριζόμενοι και από τους δύο μειονοτικούς βουλευτές της Ξάνθης και της Ροδόπης, ύστερα από παρότρυνση του ιμάμη της περιοχής. Υπέρ της απομάκρυνσής της τάχθηκε και ο μειονοτικός διευθυντής του σχολείου, καθώς και γονείς που υπέγραψαν σχετικό υπόμνημα. Είναι προφανές ότι η Χαρά γινόταν εμπόδιο στα σχέδια του Τουρκικού Προξενείου της Κομοτηνής. Όλα αυτά ήταν γνωστά από μήνες, όπως φαίνεται και από παλαιότερο άρθρο που αναδημοσιεύουμε σε ειδικό πλαίσιο. Αυτή ακριβώς η αγάπη προς τον τόπο και τους ανθρώπους του, αυτή η ανιδιοτελής διάθεση για προσφορά, έγινε αιτία για την στοχοποίησή τους από τους πράκτορες του τουρκικού προξενείου. Χρησιμοποιώντας διάφορα ψεύδη, εκβιάζοντας και πιέζοντας τους κατά τα άλλα φιλήσυχους Πομάκους, οι εγκάθετοι του τουρκικού προξενείου συλλέγουν υπογραφές για να διώξουν από το χωριό τη φιλότιμη δασκάλα και το σύζυγό της. «Αυτό το χωριό αγαπά μόνο τους Τούρκους που για αιώνες μένουν σ’ αυτό», γράφουν οι πρακτορίσκοι, ενώ οι απειλές και οι εκφοβισμοί σε βάρος των δύο «ξένων» είναι πλέον σε ημερησία διάταξη.

Αυτή η δασκάλα, με την ανιδιοτελή προσφορά, ξεκίνησε με όραμα να δώσει ό,τι καλύτερο μπορούσε για να υπηρετήσει το λειτούργημά της. Εκτός των καθημερινών μαθημάτων του σχολείου, παρέδιδε δωρεάν μαθήματα σε παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες και δυσχέρεια στη χρήση της ελληνικής γλώσσας. Οργάνωσε χορωδία με την οποία τα παιδιά ήρθαν σε καλύτερη επαφή με τη γλώσσα και τον πλούτο της ελληνικής παράδοσης. Με αυτή τη χορωδία η δασκάλα και οι μαθητές της, βραβεύτηκαν από το Υπουργείο με ένα ταξίδι στη Θεσσαλονίκη. Η χορωδία κλήθηκε από εκπαιδευτικό μορφωτικό σύλλογο αποφοίτων Αρσακείου, για να τιμηθείγια το έργο της. Η δασκάλα προετοίμασε τα παιδιά, μοίρασε τραγούδια και ξεκίνησε την προετοιμασία της χορωδίας. Όπως είπε η Χαρά σε συνέντευξή της «δυστυχώς μου ερχόντουσαν μηνύματα να μην γίνει αυτή η εκδρομή, δεν θα στείλουμε τα παιδιά… Αυτά τα παιδιά δεν έχουν επισκεφθεί ποτέ, όχι μόνο την πρωτεύουσα, αλλά ούτε και τις γειτονικές πόλεις. Είναι τακτική των γονέων να πηγαίνουν εκδρομές και διακοπές σε πόλεις της γείτονος χώρας και όχι σε δικές μας πόλεις. Καταλαβαίνετε ότι κάτι τέτοιο είναι ενδεικτικό της όλης στάσης μέσα στο χωριό. Τα παιδιά των ανθρώπων που υπέγραψαν για να φύγω από το σχολείο, δεν τα στέλνουν στην εκδρομή, ενώ οι γονείς των άλλων παιδιών, τα στέλνουνε» […].

Την Παρασκευή 8 Φεβρουαρίου 2008 η δασκάλα έπεσε θύμα ξυλοδαρμού από μουσουλμάνο κάτοικο του χωριού, γονέα μαθητού της δασκάλας, με αποτέλεσμα να υποστεί κάταγμα στο χέρι. Σε ερώτηση δημοσιογράφου αν νιώθει ότι τα γεγονότα αυτά μπορεί να της κάμψουν το φρόνημα και την αποφασιστικότητά της, απαντά: «Σαφέστατα όχι. Και θα σας πω ότι με αυτήν την παιδεία και με αυτήν την κουλτούρα είμαι μεγαλωμένη, έχω τον Ελληνισμό μέσα μου. Και δεν τίθεται θέμα ηρωισμού, αλλά αυτή είναι η δουλειά μου, αυτό είναι το πιστεύω μου. Είμαι Ελληνίδα δασκάλα και δεν μπορώ να κάνω διαφορετικά. Και θα σας πω και κάτι ακόμη. Πιστεύω πως αν υπάρχει κάποιο πρόβλημα στην μειονότητα, πρέπει να εξυγιανθεί από την ρίζα και όχι από τις άκρες των κλαδιών». (Περισσότερα για το περιστατικό μπορείτε να βρείτε: εδώ )[…].

Και ενώ οι προσπάθειές εκδίωξης της ακόμη δεν αποδίδουν, αφού ελάχιστοι είναι οι γονείς που υποχώρησαν στις πιέσεις, κι ενώ έφτασαν ακόμη και στο σημείο να καταθέσει στη Βουλή σχετική αναφορά ο βουλευτής Χατζηοσμάντου ΠΑΣΟΚ, η Χαρά έχει να αντιπαλέψει και με τον ακαταμάχητο γραικυλισμό των «λειτουργών» του ελληνικού κράτους, από το οποίο δεν είχε μέχρι σήμερα την παραμικρή στήριξη! Προς τιμήν της, η ηρωική Χαρά Νικοπούλου, δεν υποκύπτει στις πιέσεις και δηλώνει ότι θα παραμείνει στη θέση της μέχρι να ολοκληρώσει το έργο της. Κι όλα αυτά, παρά το λαϊκό δικαστήριο που επεχείρησαν να στήσουν πριν λίγες ημέρες οι πρακτορίσκοι του προξενείου! Αφού δεν μπόρεσαν να καταβάλουν την δασκάλα με άλλους τρόπους, ήρθε ο Έλληνας δήμαρχος του δήμου Ορφέα, Χρήστος Πουλιλιός, να ολοκληρώσει το έργο τους και να διδάξει μαθήματα γραικυλισμού, υλοποιώντας τον δημοσίως διατυπωμένο εκβιασμό του (12-2-2008, Ραδιόφωνο Maximum FM) σε βάρος της δασκάλας Χαράς Νικοπούλου και με ένα έγγραφό του της ζητά -σε ύφος ιταμό- να εγκαταλείψει το σπίτι που μένει τα τελευταία 4 χρόνια και προορίζεται για τον χριστιανό δάσκαλο που έχει οργανική θέση στα μειονοτικά σχολεία. Η δικαιολογία; Η δασκάλα έκανε οικοδομικές εργασίες στο σπίτι χωρίς την έγκριση του δημάρχου, κάτι που αρνείται και η ίδια και ο σύζυγός της […]. «Πριν από μέρες είχαν καλεσμένους Τούρκους βουλευτές, τους ψευτο-ιμάμηδες Κομοτηνής και τον Τούρκο πρόξενο και τους χειροκροτούσαν όταν από το μικρόφωνο φώναζαν: «Μπατί τρακί τουρκ» δηλαδή «η Θράκη είναι τουρκική»! Το χωριό διευθύνεται κατ’ ουσίαν από το τουρκικό προξενείο. Οι γονείς παίρνουν χρήματα για να μη στέλνουν τα παιδιά τους στο σχολείο, ενώ οι μουφτήδες πληρώνονται από το ελληνικό κράτος για να δημιουργούν εντάσεις» καταγγέλλει ο κ. Ελευθεριάδης, ο οποίος, παρά τον ανηλεή πόλεμο που δέχεται εκείνος και η σύζυγός του, δηλώνει πως δεν σκοπεύουν να τους κάνουν τη χάρη και να φύγουν. «Ζούμε σε ελληνικό έδαφος όπου εφαρμόζεται η ισονομία και ισοπολιτεία. Όσοι εφαρμόζουμε τους νόμους δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα», αναφέρει ο σύζυγός της.

(το άρθρο δημοσιεύτηκε το Σάββατο, 25 Οκτωβρίου 2008 στο http://www.pare-dose.net/?p=460).

Η Χαρά Νικοπούλου εξακλουθεί να υπηρετεί τα καθήκοντά της στο Μεγάλο Δέρειο και να συμμετάσχει στους εθνικούς εορτασμούς και παρελάσεις.