Η Πόλις εάλω…

29 Μαΐου 1453

Φρίξον ήλιε στέναξον γη…εάλω η Πόλη, εάλω η Πόλη.

Τα δημοτικά τραγούδια μας και όχι μόνο, θρηνούν την άλωση της Βασιλεύουσας…

Σημαίνει ο Θιός, σημαίνει η γης, σημαίνουν τα επουράνια,
σημαίνει κι η Αγια Σοφιά, το μέγα μοναστήρι,
με τετρακόσια σήμαντρα κι εξηνταδυό καμπάνες,
κάθε καμπάνα και παπάς, κάθε παπάς και διάκος.
Ψάλλει ζερβά ο βασιλιάς, δεξιά ο πατριάρχης,
κι απ΄την πολλήν την ψαλμουδιά εσειόντανε οι κολόνες.
Να μπούνε στο χερουβικό και να ‘βγει ο βασιλέας,
φωνή τους ήρθε εξ ουρανού κι απ’ αρχαγγέλου στόμα:
«Πάψετε το χερουβικό κι ας χαμηλώσουν τα ‘αγια,
παπάδες πάρτε τα γιερά και σεις κεριά σβηστήτε,
γιατί είναι θέλημα Θεού η Πόλη να τουρκέψει.
Μόν’ στείλτε λόγο στη Φραγκιά, να ‘ρτουνε τρία καράβια°
το ‘να να πάρει το σταυρό και τ’ άλλο το βαγγέλιο,
το τρίτο το καλύτερο, την άγια τράπεζά μας,
μη μας την πάρουν τα σκυλιά και μας τη μαγαρίσουν».
Η Δέσποινα ταράχτηκε και δάκρυσαν οι εικόνες.
«Σώπασε κυρά Δέσποινα, και μη πολυδακρύζεις,
πάλι με χρόνους, με καιρούς, πάλι δικά μας είναι».

11 σκέψεις σχετικά με το “Η Πόλις εάλω…

  1. Το τραγούδι είναι από τα πιο συγκινητικά που έχω ακούσει!Ο Αηδονίδης πραγματικά σε μεταφέρει αλλού…όπως και η πολίτικη λύρα μετά τη δεύτερη στροφή…
    Επίσης μ’αρέσει η τελευταία φράση από το δημοτικό όχι γιατί είμαι φαν του να πάρουμε πίσω την Πόλη κτλ, αλλά γιατί έχει ελπίδα! Και μάλλον δεν έχει σημασία αν θα την πάρουμε ή όχι…
    Σκέφτομαι μερικές φορές ότι απ’ το 1453 μέχρι το 1821 είναι 400 χρόνια!!4 αιώνες! Και Παραδόσεις Πίστη και Πατρίδα ήταν τόσο ζωντανά που κατάφεραν κάτι που απλά δεν γινόταν!
    Από το 1821 μέχρι σήμερα έχουν περάσει 189…ΟΥΤΕ τα μισά!
    Και μεις προλάβαμε να ξεχάσουμε ποιοί είμαστε και πού πάμε!
    Την ελπίδα αυτή, δεν ξέρω, θέλω να την διοχετεύσω στην καθημερινότητά μου μπας και ξεκουνηθώ και καταφέρω κάτι… ελάχιστο, αλλά να ‘χω κάνει κάτι!

    Μου αρέσει!

  2. Οντως πολύ ωραίο το 5ο λεπτό του τραγουδιού. Πάντως να μας πάρουν την Θράκη το βλέπω πολύ πιο πιθανό από οποιοδήποτε άλλο σενάριο!

    Μου αρέσει!

  3. Έχεις μεγάλο δίκιο! Θα είναι η εκπλήρωση ενός ονείρου που έχει ξεκινήσει χρόνια!…τότε που η μειονότητα καμία σχέση δεν είχε με Τουρκική αλλά κάποιοι «μεγάλοι» θέλανε να είναι! Κι έτσι σήμερα πια είναι…Τουρκική γιατί μειονότητα δεν νομίζω….

    Μου αρέσει!

  4. «Μαρμαράς, Βόσπορος και μαύρη Τρίτη, φρίξον ήλιε, στέναξον η γη: Εάλω η Πόλη, εάλω η Πόλη…»

    Πόλη, μνήμες και θρύλοι..θύμισες γεμάτες νοσταλγία… μια πορτούλα, η Κερκόπορτα…έτσι λένε.Αυτή ήταν η αφορμή: και η Πόλις Εάλω. Πόσες πόρτες δεν αφήνουμε κι εμείς ανοιχτές; Και καμιά φορά όχι τυχαία.. ανοίγουμε και περιμένουμε τον εχθρό να έρθει. Ας μη δώσει ο Θεός να θρηνήσουμε κι άλλες χαμένες Πατρίδες… Σώπασε Κυρα-Δέσποινα και μην πολυδακρίζεις…πάλι με χρόνια με καιρούς…πόθος γλυκής κι απατειλό όνειρο… η Πόλις εάλω και σε λίγο θα αλλωθούμε κι εμείς…πρόστρεξε Κύριε…

    Μου αρέσει!

  5. Μπράβο ρε Μανιώ ! Ωραίο το ποστ ! Και για τη θύμηση και για το τραγούδι !

    Πάντως ομολογώ ότι την ξέχασα σήμερα την άλωση, ενώ τη σκεφτόμουν τις προηγούμενες μέρες !

    Μου αρέσει!

  6. Θυμάμαι παραμονές της επετείου της «Αλώσεως της Πόλης» το 1999, η δασκάλα μας (Πέμπτη δημοτικού τότε), μας είχε μάθει όλη την ιστορία για τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, για τον Σουλτάνο Μωάμεθ Β΄, για τους χιλιάδες πολεμιστές και τα εκατοντάδες πλοία που είχε φέρει ο Σουλτάνος προκειμένου να καταλάβει την Πόλη.
    Όλα αυτά θα τα παρουσιάζαμε την ημέρα εκείνη της επετείου -29 Μαΐου 1999- σε μια γιορτή που θα παραβρισκόταν όλο το σχολείο μας…
    Η γιορτή άρχισε…ο κάθε μαθητής έλεγε «Τρίτη, 29 Μαΐου του 1453» ο κάθε ένας με την σειρά του. Έτσι άνοιξε η αυλαία, ύστερα συνέχισε η δασκάλα μας, διάβασε το χρονικό, «Ο Σουλτάνος ξεκίνησε για να κατακτήσει την Κωνσταντινούπολη…μέρες ολόκληρες την πολιορκούσε ο Μωάμεθ…πολύ λίγοι ήταν μέσα στην Πόλη, να υπερασπιστούν την Πατρίδα…η μεγάλη επίθεση άρχισε το πρωί της 29ης Μαΐου 1453, οι υπερασπιστές λίγοι, οι κατακτητές αμέτρητοι…οι Οθωμανοί βρήκαν μια μικρή πύλη στα τείχη, η οποία ονομαζόταν Κερκόπορτα και από εκεί μπήκαν στην Κωνσταντινούπολη…Εάλω η Πόλις…», την πιάνουν τα κλάματα, δεν μπορεί να συνεχίσει, φωνάζει την Ελένη, θα συνεχίσει εκείνη. Άξια δασκάλα, πίστευε αυτά που δίδασκε και αγαπούσε αυτό που έκανε. Τελειώνει το χρονικό. Σιγά-σιγά ο καθένας με την σειρά του απαγγέλλει το ποίημά του. Ο Κώστας, η Δέσποινα, Ο Χρόνης, ο Γιώργος, η Μαρία, η Παναγιώτα, ο Στέφανος… «Η Αγιά Σοφιά», «Το Πάρσιμο της Πόλης», «Η Άλωσις της Κωνσταντινουπόλεως», «Ο Θάνατος του Παλαιολόγου», «Το Δισκοπότηρο», «Ο Δικέφαλος», «Τα ψάρια» ήταν λίγα από τα τόσα ποιήματα που απαγγέλθηκαν την ώρα εκείνη. Η επέτειο αυτή έκλεισε με τραγούδια… «Ήταν μια φορά και έναν καιρό μες στην Εκκλησιά….». Η Αυλαία πέφτει, η γιορτή τελείωσε.
    «Πάλι, με χρόνους με καιρούς, πάλι δικά μας είναι».

    Μου αρέσει!

Σχολιασε και εσυ...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s