Σημαίνει αυτό που δεν παραδίδεται ποτέ…Πόσες φορές έχουμε έρθει αντιμέτωποι με ανεπίδοτες σκέψεις, καταστάσεις, αισθήματα… Πόσες φορές δεν κατάλαβε ο άλλος απέναντί μας τη χαρά μας, τη δυσαρέσκειά μας, την αγάπη μας…

Όμως η ζωή τρέχει σαν το ποτάμι, σαν τον αέρα και τη θάλασσα. Σαν τα πουλιά που σκίζουν τον αέρα και δε σταματάνε να δουν αν παραδόθηκε το γράμμα. Η ομορφιά της αβεβαιότητας, της εμπιστοσύνης σε κάτι ανώτερο από τη δική μου σιγουριά, στη δική μου ασφάλεια. Γιατί τελικά θέλουμε εμείς να έχουμε το πάνω χέρι σε όλα. Ακόμα και στο μήνυμα που στέλνουμε από το κινητό… δεν ησυχάζουμε αν δεν ακούσουμε το μπιπ του «παραδόθηκε». Ενώ η πραγματικότητα είναι τόσο έξω από το ανθρώπινο μυαλό μας, τόσο απέραντη που δεν μπορεί να την ελέγξει ο περατός χωροχρόνος μας.

Ανεπίδοτο λοιπόν…τι πιο όμορφο και συναρπαστικό!