Η σχέση είναι η αθανασία μας

Πώς τονώνουμε την πεσμένη ενέργεια; Τρώγοντας πικρή σοκολάτα; Πίνοντας τσάι και καφέ; Γελώντας και αυξάνοντας τις φυσικές αμφεταμίνες μας; Χορεύοντας; Βγαίνοντας για ψώνια; Σίγουρα όλα αυτά και άλλα πολλά βοηθούν, τίποτα όμως δε ζωντανεύει την κουρασμένη, αδειασμένη ψυχή περισσότερο από την καλή ενέργεια άλλων ανθρώπων.

Η ζωογόνηση της σχέσης! Και η σχέση δεν είναι μόνο ο μακροχρόνιος δεσμόςμε αγαπημένους αλλά και μια σύντομη επικοινωνία, μια σύντομη συνάντηση, ακόμη και η ανταλλαγή βλεμμάτων με κάποιον που διασταυρωνόμαστε στο δρόμο και οι ματιές μας, με καλοσύνη, αλληλοαναγνώριση, ανταλλάσσουν κάποια στιγμιαία συμπάθεια…

Το έχω προσέξει, όταν κάποια πρωινά βγω για ψώνια βαρύθυμη ή, έστω, βαριεστημένη, μία και μόνο συνάντηση με ένα καλό, ακόμη και άγνωστο πρόσωπο στο δρόμο με μεταμορφώνει αυτόματα. Μια ηλικιωμένη κυρία που με φωτεινή ματιά και διάχυτη ευγένεια πλησιάζει να με ρωτήσει πού είναι η τάδε οδός, ο τρόπος που θα ευχαριστήει ματά, τα χαμόγελα που ανταλλάσσω με κάποιο περιπτερά, το γενναιόδωρο «περάστε» που μπορεί να μου γνέψει ένας οδηγός στη διασταύρωση, το να τρακάρω πεζή σε πεζοδρόμιο με έναν άλλο πεζό και , καθώς προσπαθούμε να ξεμπλέξουμε, να κάνουμε ταυτόχρονα τα ίδια βήματα προς την ίδια μεριά, και ύστερα να βάζουμε με οικειότητα τα γέλια γι’ αυτό μας το παράξενο αδιέξοδο.Τί ωραίοι που είναι οι άνθρωποι!

Λες και ένα θερμό ηλεκτρικό ρεύμα περνά το κεφάλι μου και στο στέρνο και με κάνει άμεσα να δω την εικόνα της σημερινής μέρας αλλιώς. Να μετατρέψω τα μαύρα συμπεράσματά μου περι ζωής και ανθρώπου και να μ’ αρέσει που ζω. Τα όμορφα, ελάχιστα αισθήματα που εισπράτουμε από τον άλλον, στιγμιαία, μας μεταμορφώνουν.

Ίσως, σκέφτομαι, και κάποιος άντρας, που με κρυμμένο το όπλο προχωρά προς το έγκλημα που αποφάσισε, από ένα καλόψυχο χαμόγελο μιας γιαγιάς, όπως αυτή που συνάντησα σήμερα, να αλλάξει την απόφασή του.

 

Αποσπάσμα από το βιβλίο:

Μάρω Βαμβουνάκη, Χορός μεταμφιεσμένων, εκδ. Ψυχογιός, 2009

4 σκέψεις σχετικά με το “Η σχέση είναι η αθανασία μας

  1. πολύ ωραίο απόσπασμα…μακάρι να προσπαθούσαμε έτσι όλοι να κάναμε …πόσο ευτυχία θα δίναμε στον άλλον αλλά και θα γεμίζαμε και εμείς από αυτούς..πόσο θα ήταν καλύτερα τα πράγματα…

    Μου αρέσει!

  2. «…το να τρακάρω πεζή σε πεζοδρόμιο με έναν άλλο πεζό και , καθώς προσπαθούμε να ξεμπλέξουμε, να κάνουμε ταυτόχρονα τα ίδια βήματα προς την ίδια μεριά, και ύστερα να βάζουμε με οικειότητα τα γέλια…»

    Τέλειο! Τι ωραίοι που είναι οι άνθρωποι αλήθεια!

    Μου αρέσει!

  3. Παιδιά αυτό είναι πολύ ωραίο. Αν όλοι ήταν λίγο πιο ευγενικοί τα πράγματα θα ήταν πολύ καλύτερα. Οι ανιδιοτελείς πράξεις αποτελούν πηγή ελπίδας για την κοινωνία. Από όσα χρόνια μένω Αθήνα θυμάμαι ακόμη τα βλέματα άγνωστων ανθρώπων που βόηθησα ή με βοήθησαν σε τέτοιες στιγμές και γαληνεύω. Καλή συνέχεια.

    Μου αρέσει!

  4. «….ακόμη και η ανταλλαγή βλεμμάτων με κάποιον που διασταυρωνόμαστε στο δρόμο και οι ματιές μας, με καλοσύνη, αλληλοαναγνώριση, ανταλλάσσουν κάποια στιγμιαία συμπάθεια…»!!!Υπεροχο,με εκφραζει πολυ!!!Παρα πολυ!!!!!

    Μου αρέσει!

Σχολιασε και εσυ...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s