Είσαι τόσο μεγάλος, όσο φαίνεσαι;

Ήρωας μοιάζεις στα μάτια μου. Καλά μη λέω και υπερβολές αλλά πολλές είναι οι φορές που σε θαυμάζω. Είναι αυτό το συνεσταλμένο βλέμμα που μάλλον κομπλεξ βγάζει παρά αυτοπεποίθηση ή οι ρυτίδες στο μέτωπό σου; Δεν ξέρω. Ένα ξέρω: ότι είσαι σίγουρα καλύτερος από μένα. Και ντάξει αυτά πολλές φορές είναι συναισθηματική γενικότητα αλλά σήμερα φάνηκε ότι είναι αντικειμενική πραγματικότητα.

Άργησα, ως συνήθως, να ξεκινήσω, οπότε όταν είδα στη γωνία του Ωδείου το λεωφορείο να περνάει δεν δυσανασχέτησα: δεν ήταν άλλωστε και η πρώτη φορά- τείνω μάλιστα να πιστέψω ότι είναι στο χαρακτήρα μου να χάνω το λεωφορείο. Αφού σκέφτομαι ότι ο  κοτοπουλάς (ξέρεις αυτά τα Πέτρος τα κοτόπουλα!) θα γελάει μαζί μου, πάω κάθε φορά στη στάση δυο λεπτά μετά το λεωφορείο. Ντάξει, από κει και πέρα όλα κύλησαν ομαλά: δεν είχε κίνηση, δεν τρακάραμε, δεν μπήκε κανας εισπράκτορας (αλλά και να μπαινε, είχα χτυπήσει εισητήριο!) οπότε φτάσαμε στο μετρό. Ο κλασικός αέρας της μουντρουχιάς του μετρό που λέει καλή του ώρα ένας φίλος δε με πτόησε, ίσα ίσα πήρα κι εγώ το αδιάφορο ύφος της απέναντι κυρίας με την Longchamp τσάντα και βυθίστηκα στις σκέψεις μου.

Δεν το άκουσα καλά στην αρχή το ακορντεόν. Και μετά βέβαια που το άκουσα καλά δεν του έδωσα σημασία. Έπαιζε τα Κύματα του Δούναβη, αλλά από συγχορδίες άστα…καταστροφή. Σε λίγο φάνηκε πίσω απ τα καθίσματα: ένα ψηλό λεπτό κορίτσι γύρω στα 20, με στενό τζινάκι και σταράκια. Μόνο από το χρώμα των μαλλιών της καταλάβαινες ότι ειναι τσιγγάνα. Και εγώ, αν νιώθω άσχημα να αρνούμαι να δώσω λεφτά σε καναν άλλο, στους τσιγγάνους έχω το κεφάλι μου ήσυχο: αυτοί δεν έχουν ανάγκη.

Ε, και εκεί μεγαλούργησες πάλι! Καθόσουνα μετά τη φυσούνα των μπλέ βαγονιών διαγωνίως απέναντί μου, αλλά εσύ δεν είχες πάρει το βλέμμα της μουντρουχιάς μου. Μόλις είδες την κοπέλα με το ακκορντεόν κινήθηκες αμέσως, έψαχνες, έψαχνες στην τσέπη σου και τελικά το βρήκες το νόμισμα και της έδωσες. Αυτή ήταν μαυριδερή, εσύ ήσουν μαύρος. Αυτή δεν είχε πατρίδα, εσύ απλά δεν μπορούσες να την απολαύσεις. Αυτή μπορεί και να μην τα χρειαζόταν τα χρήματα που της έδωσες, εσύ τα χρειαζόσουνα. Κι όμως εσύ της έδωσες και μου ‘δειξες πάλι πόσο μεγάλος είσαι! Α ρε Μπαγκλαντές, τι παιδιά βγάζεις!

4 σκέψεις σχετικά με το “Είσαι τόσο μεγάλος, όσο φαίνεσαι;

Σχολιασε και εσυ...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s