Συγγνώμη…

Είναι το κάτι άλλο να είσαι πτυχιούχος. Ψώνιο; Δε θα το ‘λεγα. Απλά, ρε παιδί μου, είναι σαν να είχες ένα βουνό που κάποτε  έμοιαζε ατέλειωτο, τεράστιο και τώρα να ‘σαι στην κορυφή του. Έχεις μάθει απ’ το ταξίδι, έχεις μάθει πιότερο από ανθρώπους παρά από γνώσεις. Αλλά και τα δύο χρειάζονται. Σε ολοκληρώνουν και σε ωριμάζουν. Μη σου πω ότι τελικά η Γνώση για τους ανθρώπους είναι πιο χρήσιμη. Με τα μικρά τους και τα μεγάλα τους σε ανεβάζουν σκαλοπάτια που μόνος σου δεν μπορείς. Και άλλοτε σε κατεβάζουν στα Τάρταρα! Μεγάλος ο άνθρωπος. Κι ο καθηγητής μας ακόμα μεγαλύτερος.

Από την πρώτη φορά που μπήκε στο αμφιθέατρο μάς έκανε να αγαπήσουμε τη μέλισσα. Μπήκε με κέφι και όρεξη, με πάθος πραγματικό για την επιστήμη του και έδειξε πώς μπορούμε να πάρουμε μεγάλα μαθήματα από αυτό το μικρό εντομάκι. Έξυπνο το βλέμμα του, καυστικό το χιούμορ του και καίρια η παρατήρησή του. Με όραμα για την ελληνική μελισσοκομία και για τον έλληνα μελισσοκόμο. Με πρωτοτυπία και τομή στο μάθημά του. Ακόμα και ταινία είδαμε στο μάθημά του.  Επιστημονικής φαντασίας.

Και τα χρόνια πέρασαν και ο καθηγητής ήταν πάντα εκεί. «Δάσκαλε, η αδερφή μου είναι δασκάλα και θέλει να μιλήσει στα παιδιά για τη μέλισσα!», τόλμησα να πω μια μέρα και μετά από δυο βδομάδες η αδελφή μου με την τάξη της δοκίμαζαν μέλια και κοιτούσαν την κυψέλη παρατήρησης του εργαστηρίου. Απρόβλεπτος και ταλαντούχος.

«Δάσκαλε, τελειώσαμε! Ήρθαμε να σας κεράσουμε για το πτυχίο!», πήγαμε προχτές με την Ελένη να τον κεράσουμε. Αεικίνητος ως συνήθως, είχε γυρίσει από μια εκδρομή με τους φοιτητές του 9ου απ΄το μέλι Αττική. Μάς έβαλε και κάτσαμε, μάς ρώτησε τα νέα μας, μάς έδειξε πάλι το πατρικό του ενδιαφέρον. Όταν σηκωθήκαμε να φύγουμε τού λέμε: «Δάσκαλε, σας ευχαριστούμε. Για όλα. Κι εσείς ξέρετε ότι ήταν πολλά.» Εκείνος μάς κοίταξε και μάς είπε: «Παιδιά, εγώ το καθήκον μου έκανα και μόνο. Εγώ να σάς ζητήσω συγγνώμη μόνο. Αν τυχόν σάς στεναχώρησα και για όσα λάθη έκανα όλα αυτά τα χρόνια.»

Γιατί να μη σ’  έχω ψηλά μετά,  Δάσκαλε; Γι’ αυτό σε σέβομαι. Γιατί εσύ με σέβεσαι πρώτος και μετά από 5 χρόνια σπουδών γυρνάς και μού ζητάς συγγνώμη. Γι’ αυτό δε θέλω να χτίσω την πόρτα του γραφείου σου. Δεν είναι μεγαλοκαθηγητάδες όλοι. Δεν εκμεταλλεύονται όλοι το φοιτητή. Υπάρχουν και αυτοί που είναι…αντίδοτο στην εθνική μας κατάθλιψη.

Σ’ ευχαριστώ Δάσκαλε.

7 σκέψεις σχετικά με το “Συγγνώμη…

  1. Ενας φωτισμένος δάσκαλος μπορεί να μας αλλάξει τη ζωή! Κυρίως όχι μέσα απ΄αυτά που μας μαθαίνει, αλλά μέσα από τον τρόπο που προσεγγίζει τη ζωή και τους ανθρώπους! Congrass για το πτυχίο!

    Αν βρεθείς στη θέση του δασκάλου κάνε το ίδιο!

    http://newagemama.com

    Μου αρέσει!

  2. οι δάσκαλοι είναι λίγοι…που θα σε πάρουν απ΄το χέρι και ευχαριστα θα σε μορφώσουν…οι καθηγητάδες πολλοί!

    charic ευχαριστούμε γι αυτή την ιδιαίτερη πτυχή που παρουσίασες μέσα από την μοναδική πένα σου!

    Μου αρέσει!

  3. όντως υπάρχουν αυτοί που παλεύουν σθεναρά και τα καταφέρνουν ακόμη και να είναι και γελαστοί!
    Όχι πολλοί…μα δεν είναι και λίγοι…μια ιδέα που είχα πει στα παιδιά στη σχολή μου ήταν να στείλουμε ευχαριστήρια επιστολή σε αυτούς τους ανθρώπους…για να επιβραβεύουμε και το καλό!

    Μου αρέσει!

Σχολιασε και εσυ...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s