Μερικές Σκέψεις

ΑΦΟΡΜΗ ΓΙΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ

Φτώχεια, ανεργία, εγκληματικότητα. Λίγες λέξεις που φανερώνουν  την θλιβερή πραγματικότητα στην οποία βρίσκεται η χώρα μας. Λέξεις που ηχούν καθημερινά πλέον στ αυτιά μας. Λέξεις που δείχνουν το αβέβαιο μέλλον που ελπίζω να μην είναι δραματικό. Περπατώντας στο δρόμο τα μόνα συναισθήματα που μπορώ να διακρίνω απ τις εκφράσεις και τις συνομιλίες των ανθρώπων είναι ο φόβος, η θλίψη και η μιζέρια. Ακόμα βλέπω το χειρότερο που λέγεται απογοήτευση. Η ιστορία της Ελλάδας είναι γεμάτη από δύσκολες στιγμές. Αυτές τις δύσκολες στιγμές όμως τις ακολουθούν ένδοξες και γεμάτες χαρά στιγμές. Τι το διαφορετικό όμως είχαν εκείνες οι καταστάσεις; Ο Έλληνας τις αντιμετώπιζε πάντα με αισιοδοξία παίρνοντας δύναμη από την ιστορία του, την πίστη του, τις αξίες του. Ξεκινούσαν για το μέτωπο το 40 και συμπεριφέρονταν λες και παν σε πανηγύρι. Σήμερα πόσους θα δεις στο δρόμο να χαμογελούν; Μήπως έχουμε ξεχάσει την ιστορία και ότι μας συνδέει με το παρελθόν; Και που να πω για την πίστη μας και  τις αξίες μας. Εύκολα θα χαρακτηριστώ οπισθοδρομικός, εθνικιστής και ακροδεξιός. Αφορμή για όσα προσπαθώ να μοιραστώ μαζί σας είναι η δολοφονία του 44χρονου Μανώλη. Για μία κάμερα κάποιοι του αφαίρεσαν το δικαίωμα να χαρεί τη γέννηση του παιδιού του. Και το θλιβερό αυτό γεγονός είναι το κερασάκι σε μια κατάσταση που όλο χειροτερεύει. Προχωράς στο δρόμο και δεν ξέρεις πότε θα σου επιτεθούν να σου πάρουν τη τσάντα, το ρολόι, να σου κόψουν το Σταυρό και να σου αρπάξουν το κινητό που έκανες το λάθος να εμφανίσεις. Και όλα αυτά στη καλύτερη περίπτωση γιατί στη χειρότερη θα σε τραυματίσουν ή θα χεις την κατάληξη του Μανώλη. Όλα αυτά ακούγονται σαν μια ιστορία ή μάλλον μυθοπλασία η οποία αναπλάθεται κάθε φορά που έχουμε  ένα δυσάρεστο γεγονός. Ας ρωτήσουμε όμως τους κατοίκους που επιμένουν σθεναρά να μένουν στο κέντρο της Αθήνας. Ας ρωτήσουμε τους κατοίκους του Αγίου Παντελεήμονα και τώρα και της γειτονιάς του Μανώλη που έστω χωρίς την υποστήριξη κανενός προσπαθούν να φωνάξουν ότι έχουν το δικαίωμα να ζήσουν ελεύθερα, χωρίς φόβο, να παίξουν τα παιδιά τους στην πλατεία και να παν τη βόλτα τους το βράδυ. Αλλά είμαστε έτοιμοι να τους πούμε φασίστες, ρατσιστές και χρυσαυγούς. Το ότι μόνο ακροδεξιοί, χρυσαυγίτες και ελάχιστοι άλλοι τους συμπαραστέκονται, οδηγώντας τους σε ακραίες συμπεριφορές, είναι αλήθεια. Και σ’ αυτό έχουμε ευθύνη όλοι. Πρώτα απ όλα το κράτος που αφήνει το πρόβλημα να διαιωνίζεται αλλά και εμείς που τους αφήσαμε μόνους τους λες και εμάς δεν μας αγγίζει το πρόβλημα.

Και μου ήρθαν στο μυαλό διάφορες σκέψεις και ερωτήματα. Γιατί οι Έλληνες δεν αντιδρούμε για ότι γίνεται; Τι περιμένουμε; Να φτάσουμε πιο χαμηλά σαν κοινωνία; Όλοι παραδεχόμαστε και νιώθουμε στην καθημερινότητά μας  αυτά τα προβλήματα αλλά μένουμε απαθείς. Αρκούμαστε να συμβιβαζόμαστε με την κατάσταση και να λέμε« και τι να κάνουμε;». Από ποιον όμως περιμένουμε να σώσει; Μήπως το κράτος και οι πολιτικοί; Κάθε μέρα έρχονται στο φως κομπίνες, αρπαχτές, αδιαφάνεια ,λαδώματα. Ο πρωθυπουργός της Ιαπωνίας παραιτήθηκε του μισθού του έως ότου λυθεί το πρόβλημα του πυρηνικού εργοστασίου. Στην Ελλάδα ποιος πολιτικός  έδωσε ένα ευρώ; Ενώ το ένα φορολογικό μέτρο υποδέχεται το άλλο αυτοί ζητούν βουλευτικές αποζημιώσεις και γυρνάν ταξιδάκια σ όλο τον κόσμο. Και σαν να μην έφταναν αυτά τους πειράζει να ακούγεται  το Χριστός ανέστη και τους ενδιαφέρει μόνο το πώς να οργανώσουν  παρελάσεις ομοφυλόφιλων και πώς να φτιάξουν τζαμιά και ανδριάντες του Κεμάλ. Και όσοι όμως αντιδρούν πολλές φορές χρησιμοποιούν λάθος τρόπο και έτσι αμαυρώνεται η προσπάθεια.  Αντί να είναι όλοι ενωμένοι χωρίζονται σε κομμάτια λες και δεν έχουν όλοι τα ίδια προβλήματα(πχ άλλη πορεία το ΠΑΜΕ, άλλη η ΓΕΣΕΕ, άλλη η ΑΔΕΔΥ κτλ.). Και σαν να μην έφτανε αυτό επιτρέπουν σε ανεγκέφαλους, που μόνο στόχο έχουν να παίξουν πετροπόλεμο με τους αστυνομικούς, να δημιουργούν επεισόδια και καταστροφές.
Ελπίζω όσα μοιράστηκα μαζί σας να γίνουν αφορμή για προβληματισμό Και ελπίζω από τον προβληματισμό να περάσουμε στη δράση. Από την αντί-ρηση στην αντί-δραση. Δεν πρέπει να μείνουμε οι νέοι ως παρατηρητές από τον καναπέ διότι αυτό θα χει ως αποτέλεσμα όλοι μας να υποστούμε χειρότερες καταστάσεις και τα παιδιά μας ακόμα χειρότερες. Ο καθένας ας αναλογιστεί τις ευθύνες του και όλοι μαζί ας πράξουμε.

Νε.Γ.

7 σκέψεις σχετικά με το “Μερικές Σκέψεις

  1. Αντιδραση αλλα και θερμη προσευχη μαζι!αυτος ο λαος εχει αναγκη απο πολυ φωτιση…ισως να μην φταινε και τοσο οι πολιτικοι αλλα εμεις απο μονοι μας φεραμε την κριση…κριση ιδεων,νοοτροπιας ακομα και ζωης…χρειαζεται απο ολους μας αντιδραση οχι τοσο με λογια αλλα με τν τροπο ζωης μας!ο καθενας ας ομολογει με την ζωη του χριστο,πατριδα,ιστορια,παραδοση…και ναι ας μας πουν οπισθωδρομικους συντηρητικους ακομα και εθνικιστες!δν μας νοιαζει!αξιζει να παλευουμε για τα πιστευω μας αντιμετωπιζοντας με πιστη και προσευχη καθε δυσκολια που λεγεται ανεργεια,φτωχεια,απογνωση,φοβος,μιζερια ακομα και εγκληματικοτητα…

    Μου αρέσει!

    1. εδώ δεν μπορούμε να κάνουμε αντίδραση, ποιός θα κάνει προσευχή…αυτό χρειάζεται πανω από όλα για εμάς πρώτιστα, για μένα πρώτα. θέλει διάθεση ανυποχώρητη συμφωνώ…

      είμαστε καθηλωμένοι πολύ απλά και το γιατί δεν το ξέρουμε. Μονάχα αντι-δρ- ααααάσε τώρα λέμε!

      Μου αρέσει!

  2. πιστεύω ότι η προσευχή χρειάζεται για να σε βοηθήσει ο Θεός στα έργα σου και όχι για να κάνει αυτά που εσύ πρέπει να κάνεις. Άρα χρειάζεται αντίδραση και προσευχή για να πετύχεις. Όταν λέω αντίδραση δε εννοώ βιαιότητες,βανδαλισμούς και αίσχη. Συμφωνώ ότι πρώτα πρέπει να αλλάξει ο καθένας τον εαυτό του και με το παράδειγμά του να προσπαθήσει να αλλάξει και να ενεργοποιήσει και τους γύρω του. Αλλά πιστεύω ότι στην κατάσταση που έχουμε φτάσει χρειαζόμαστε και μαζικές δράσεις. και παίρνοντας παράδειγμα την Ισπανία δεστε αυτό: http://300ellines.org/

    Μου αρέσει!

  3. Μου άρεσε πολύ αυτό: «από την αντί-ρηση στην αντί-δραση»!!!

    προσωπικά νιώθω ότι θέλω αυτή την αλλαγή προς την ενεργή δράση! αλλά επίσης νιώθω ότι ο καθένας μοναχός του, και πρώτα απ’όλα εγώ, είναι πολύ αδύναμος όση δύναμη και ας αισθάνεται ότι έχει!
    και μερικές φορές ίσως χρειάζεται και μια αφορμή, μια πρακτική ιδέα ενός άλλου για να γίνει αυτή η αντίδραση….

    αν αισθάνεται κανείς όπως εγώ, ας το πει…. ξέρω εγώ;! ίσως έτσι θα αρχίσει κάτι να γίνεται…

    Μου αρέσει!

Σχολιασε και εσυ...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s