Αθήνα…

«Γρήγορα, προχώρα γρήγορα! Αργήσαμε και πρέπει να βιαστούμε! Καθυστέρησε το λεωφορείο να έρθει… είχε κίνηση στην Λ.Κηφισίας…  πετύχαμε και δυο κόκκινα φανάρια!». Πάλι βιάζεσαι να πας στη δουλειά σου/έξοδο/βόλτα σου. Μετά θα μπεις στο μετρό. «Πηγαίνουμε μακρυά για να σας φέρουμε πιο κοντά» είναι το σλόγκαν. Στο μετρό ο χρόνος εκμηδενίζει, λένε πια, τις αποστάσεις. Είναι μόνο οι αποστάσεις που εκμηδενίζονται από τους γρήγορους αυτούς ρυθμούς; Μήπως είμαστε πιο μακρυά από ποτέ;

Ζούμε σε αυτό που ονομάζουμε «κάπου» όπου ακόμα και το τίποτα δεν μπορεί να μας ανήκει ούτε για μια στιγμή. Στο μετρό, στα λεωφορεία ενώ κάθεσαι και περιμένεις να φτάσεις στον προορισμό σου, δεν ξέρεις που να κοιτάξεις και που να σταθεροποιήσεις το βλέμμα σου. Όπου και να γυρίσεις το κεφάλι σου υπάρχουν άνθρωποι στριμωγμένοι και βιαστικοί που αν επιχειρήσεις να τους ρίξεις παραπάνω από μια κλεφτή ματιά θα σου ανταποδώσουν ματιές ή άγριες ή φοβισμένες ή καχύποπτες ή τέλος πάντων σαν να σου λένε: «τραβάς κανένα ζόρι; Τι κοιτάς;;!!». Και σκέφτεσαι «μα κάπου πρέπει να κοιτάω ενώ περιμένω!!» οπότε κοιτάς τα πόδια σου ή το πάτωμα. Ούτε ένα κομμάτι τοίχος δεν σου ανήκει σαν εικόνα για 10 λεπτά ενώ βρίσκεσαι στο μετρό.

Πολλές φορές περπατάμε βιαστικά ακόμα και αν δεν βιαζόμαστε. Πόσες στιγμές ζωής χάνουμε έτσι; Και εννοώ στιγμές και δικιάς μας ζωής αλλά και απαθανάτισης της ζωής. Περπατάμε με γοργό βήμα κοιτώντας τα βρώμικα πεζοδρόμια της Αθήνας (τα οποία δεν ενοχλούνται να τα κοιτάζουμε, άσχετα που ενοχλούν εμάς να τα κοιτάζουμε), χωρίς να ευχαριστιόμαστε τους ήχους που πιάνει το αυτί, τις μυρωδιές και τις εικόνες που υπάρχουν δίπλα, μπροστά, πίσω μας. Αισθανόμαστε τη ζωή παθητικά και βιαστικά όσο προλαβαίνουμε, χωρίς να έχουμε αληθινή αντίληψη για το που περπατάμε και κατοικούμε. Θες να προλάβεις να πας στη δουλειά σου, στη σχολή σου, να πάρεις το παιδί σου από το σχολείο, να φας κ.οκ.  Πότε θα προλάβεις να ζήσεις;

Ναι, μιλώ για την «τρελή» Αθήνα. Αυτή την διπρόσωπη πόλη που την ημέρα εκτός από τις θάλασσες και τους λόφους που έχει, φωτίζει και τις ακάθαρτες και για γερά στομάχια πτυχές της και κάνει τους ανθρώπους να τρέχουν με τον ξέφρενο ρυθμό της, και το βράδυ κρύβει όλες τις ατέλειές της ενώ τα φώτα των κτιρίων και των δρόμων την κάνουν γλυκιά και απέραντη και βάζει τους ίδιους ανθρώπους για ύπνο.

Καλησπέρα σας…

10 σκέψεις σχετικά με το “Αθήνα…

  1. Όσες μα όσες φορές κι αν πηγαίνω για μια βόλτα ή έναν περίπατο έχω την συνήθεια να βηματίζω γρήγορα και βιαστικά. Οποιος τυγχάνει να μου κάνει παρέα, είτε θα μου πει «βιαζόμαστε;», είτε «υπάρχει λόγος να τρέχουμε;» κλπ. και τότε συνειδητοποιώ πόσο πολύ χάνω το νόημα της στιγμής…είμαι για βόλτα…κάνω περίπατο…

    ένας Δανός φιλόσοφος ονόματι Σόρεν Κίργκεργκάαρντ είπε κάποτε: «Οι περισσότεροι άνθρωποι κηνυγούν την ευτυχία με τόση βιασύνη, που σχεδόν πάντατην προσπερνούν, χωρίς να το καταλάβουν». Πόσο αληθινός ο λόγος του! Πόσο αντιπροσωπεύει την πραγματικότητα!

    Όταν πηγαίνω στην επαρχία και οδηγώ σε κάποιον δρόμο, είτε μέσα σε πόλη, είτε εκτός, έχω την τάση να τρέχω. Όχι δεν είναι μόνο επειδή μου αρέσει η ταχύτητα ή το αμάξι μου. Είναι γιατί έχω συνηθίσει να βιάζομαι! Και η συνήθεια είναι «δευτέρα φύσις». Ο τρόπος ζωής στην Αθήνα με έχει κάνει ένα ρομπότ. Δεν εκτιμώ τα πλάνα που πλέουν γύρω μου, τα δεντράκια, τα ζώα, την ηρεμία και την φυσικότητα με την οποία όλα συμβαίνουν. Δεν μπορώ να αντιληφθώ τί χάνω! ΒΙΑΖΟΜΑΙ! Και τί θα πει εν τέλει βιάζομαι; Θα πει βι-άζομαι (>βία). Δηλαδή βιάζω τον εαυτόν μου. Υποβάλλομαι από την “συνήθεια” της πόλης στο να χάνω το καλό, το ωφέλιμο. Γίνομαι απαθής. Φτάνω να “μην νοιώθω”. Καταντάω σε μια κατάσταση ρομποτικής ανοντότητας. Κάνω τα πάντα σαν ρομπότ – δουλειά, σπουδές, παιδιά, λεφτά και δεν συμμαζεύεται – και στερούμαι την ιδιότητα της ανθρώπινης οντότητας. Γίνομαι ανοντότητα. Ζω σε μια γυάλα και δεν έχω γεύση, αφή αίσθηση των όσων βλέπω να υπάρχουν δίπλα μου. Νοιώθω κενός. Χάνω και την ευτυχία. Χάνω την Ζωή. Ζωντανός Νεκρός!

    Γι’ αυτό πλέον απολαμβάνω να πηγαίνω με 40, 60, 80 και ας κορνάρει ο πίσω κι ας σούρνει μια καρότσα βρισίδια. Σκας ένα χαμόγελο, του λες και μια συγνώμη και μένει να σε κοιτάζει αποσβολωμένος. Πού ξέρεις; Ίσως έτσι, μπει και το μυαλό του σε απορία…

    Ν.Μ.

    Μου αρέσει!

    1. πολύ ωραίες σκέψεις! θα συμφωνήσω και εγώ με το να βιάζεσαι συνέχεια δεν είναι και το καλύτερο που συμβαίνει στην ζωή μας, αλλά πολλές φορές πιστεύω κάνει και καλό, μας κρατάει ζωντανούς και δεν είμαστε σε ένα κόσμο που όλα γύρω μας είναι ρόδινα! οπότε δικαιολογώ και τον τύπο που θα κορνάρει γιατί μπορεί να βιάζεται για τον οποιοδήποτε δικό του λόγο, σημαντικό η όχι!
      ακόμα και στις στιγμές διασκέδασης πας γρήγορα μόνο και μόνο για να περάσεις λίγο παραπάνω χρόνο διασκέδασης και ξενοιασιάς.

      Μου αρέσει!

  2. ωραίο κείμενο!!! αλλά σκέφτομαι πως δεν φταίει η καημένη η Αθήνα…χεχε!
    οι ρυθμοί μας φταίνε…πάντως μη μου πείτε πως δεν έχετε βολτάρει στην Αθήνα ήρεμα και όχι βιαστικά…ε μεγαλώνοντας ίσως μειόνονται αυτές οι βόλτες αλλά και πάλι είναι και λίγο στο χέρι μας.

    Μου αρέσει!

  3. πολύ καλό κείμενο!!!!
    δυστυχώς στις μέρες μας όλοι βιάζονται!!!!
    μέσα σε αυτούς είμαι και εγώ…
    ας πούμε σήμερα πήγαινα στη σχόλη για να πάρω κάτι βιβλία,
    και χωρίς να έχω κάποιο λόγω να βιάζομαι πήγαινα λες και με κυνηγούσαν….

    δεν ξέρω γιατί αλλά ο κόσμος εκτός του ότι δεν απολαμβάνει την κάθε στιγμή της ζωής του πλέον έχει χάσει και την υπομονή του!!!!
    ή μάλλον δεν έχει καθόλου υπομονή(π.χ. σε πιάνει ένα φανάρι και τρελένεσαι χωρίς λόγο, δεν μπορείς να περιμένεις ούτε ένα λεπτό!!!)

    Μου αρέσει!

  4. Συγνώμη βρε παιδιά! Δεν ξέρω γιατί δεν εμφάνισε τα λόγια που ήταν μέσα στα εισαγωγικά. (Υποπτεύομαι μια αιτία, αλλά δεν είμαι σίγουρος).
    Τέλοσπάντων, ξαναγράφω το σχόλιο ολόκληρο μαζί με τις παραλειπόμενες φράσεις και παρακαλώ την διαχείριση να βάλει το νέο post στην θέση του παλιού, εάν θέλει και είναι εφικτό.
    _________________________

    Μου αρέσει!

  5. Ευχαριστώ πολύ τους διαχειριστές!:)
    Μπορεί να σβηστεί και το σχόλιο αυτό και το προηγούμενο, αν κρίνεται δοκιμότερο.
    Ευχαριστώ και πάλι!

    Μου αρέσει!

Σχολιασε και εσυ...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s