Η ελπίδα δεν είναι νεκρή.

«Τα παιδιά που ανηφόριζαν την Πανεπιστημίου ήταν τόσο νέα για να προλάβουν να γίνουν δεξιοί ή αριστεροί, φασίστες ή κομμουνιστές. Ήταν, όμως, πατριώτες, επειδή αγαπούσαν την αλήθεια. Όσο αγαπάς την αλήθεια γίνεσαι πιο πατριώτης. Κι όσο πιο μεγάλη είναι η αλήθεια που αγαπάς, τόσο πιο πατριώτης είσαι. Αγαπάς την πατρίδα Ελλάδα, την πατρίδα οικουμένη, την πατρίδα ουρανό. Από κάπου πρέπει, όμως, να ξεκινήσεις. Και, σίγουρα, είναι πιο εύκολο να ξεκινήσεις από τα κοντινά. Από τη γη της κατοικίας και της ρίζας σου. Όπως και να’ χουν τα πράγματα, για ένα σημείο είμαι σίγουρος: Τα παιδιά αυτά ήταν πιο πατριώτες απ’ όλους τους δοτούς, τους πουλημένους, τους φοβισμένους και τους εξαρτηματικούς της ελληνικής δημόσιας ζωής».1


Αγαπητέ κόσμε,
θα βιάστηκες ίσως να με χαρακτηρίσεις -πάντα αυτό κάνεις- ή να βγάλεις συμπεράσματα για το παραπάνω απόσπασμα χωρίς να έχεις πολυκαταλάβει τι θέλει να πει ο ποιητής. Mπορεί και να μην το έκανες. Όλα πιθανά είναι.

Θα θυμάσαι πως η ελπίδα έμεινε κλεισμένη στο κουτί της Πανδώρας όπως λέει ο μύθος. Αυτή η ελπίδα είναι διαχρονική. Σαρκώνεται απρόσμενα και μετατρέπει τις απίθανες περιπτώσεις σε γεγονότα που συμβαίνουν. Τότε ανασαίνω κι εγώ κι εσύ. Θεριεύει όταν είμαστε ενωμένοι με κοινό όραμα και στόχο. Όταν ζω σε εγρήγορση. Πυροδοτείται όταν κινούμαι δημιουργικά. Η ελπίδα πέφτει σε χειμερία νάρκη όταν συναντά τον ωχαδερφισμό και σβήνει όταν παγιώνονται αμετακίνητα νοοτροπίες που δηλητηριάζουν αντί να εξυγιαίνουν και να αναπτύσσουν.

Η ελπίδα τραυματίζεται όταν ζω για το τομάρι μου -νοοτροπία που γέννησε στο τόπο μας ο συνδικαλισμός με άτυπο μότο «κοίτα τη δουλειά σου». Καλό βέβαια μόνο στην περίπτωση που δεν γίνεσαι κουτσομπόλης όχι όμως όταν αυτονομείσαι εγωιστικά. Τι μου κουνάς το δάκτυλο συνδικαλιστή; Ή μάλλον συνδικα-ληστή! Τι κατάφερες; Ξέχασα εσύ καθόλου δεν φταις για την κατάντια μας-

Δεν ξέρω πως με χαρακτήρισες. Ούτε με ενδιαφέρει στο κάτω κάτω. Ένα θέλω να φωνάξω! Η ελπίδα δεν είναι νεκρή! Τρέφεται από τις πράξεις, τις επιλογές και τη στάση σου. Οι λέξεις έχασαν το νόημά τους. Θα με πεις φασίστα; θα σε ρωτήσω ποιος γίνεται φασίστας όταν δεν με αφήνεις να εκφραστώ ελεύθερα με τον δικό μου τρόπο; ποιος είναι φασίστας όταν δεν πρέπει να σκέφτομαι τίποτα διαφορετικό, αλλά όπως ακριβώς εσύ. Θα με πεις δεξιό ή αριστερό. Θα με πεις εθνικιστή. Πες ό,τι θέλεις! Αμέσως έβαλες ταμπέλα και κλείστηκες για άλλη μια φορά στη γυάλα σου, στο στενό μυαλουδάκι σου. Είμαι ανεξάρτητος, είμαι ανένταχτος, αν θες στη τελική είμαι αχαρακτήριστος.

Είμαι τόσο νέος που δεν πρόλαβα να γίνω δεξιός η αριστερός, φασίστας ή κομμουνιστής. Γιατί ακριβώς δεν έχω να χωρίσω τίποτα με εσένα. Ούτε όμως θέλω να γίνω πιόνι των κομμάτων που καταστρέφουν ανενόχλητα τον τόπο μου δεκαετίες τώρα.Δεν είμαι δικός τους. Εσύ κάποτε ύψωνες τις σημαίες τους επειδή μοιράζανε λεφτά και τι κατάλαβες; και τι κληρονόμησα από ‘σένα; έναν καλύτερο κόσμο; Πόσο λίγους μας κάνουν…πόσο καραγκιόζηδες γινόμαστε για τα μούτρα τους…για τη βόλεψη φιλάμε κατουρημένες ποδιές κι όταν μας οδηγούν στην απόγνωση και τότε ακόμη θα τρέξεις να τους ψηφίσεις. Είσαι δικός τους τούς ανήκεις, μην παραπονιέσαι. Αυτοί είναι οι κανόνες στο παιχνίδι αγαπητό πούλι. Για τα παιδιά μας φώναζες! Και είχες τα πιο αγνά κίνητρα σε πιστεύω…αλλά δεν αντιστάθηκες εκεί που έπρεπε. Με παίρνεις κι εμένα στο λαιμό σου γιατί έτσι με έμαθες. Ανάπηρος. Πώς απαιτείς τώρα να γίνω η ελπίδα σου, εγώ και οι φίλοι μου;

Δεν θα ρίξω την ευθύνη πάνω σου. Η ελπίδα τρέφεται και από τις πράξεις μου. Και θέλει βία, τόλμη, μαγκιά, για να μπορέσω τώρα να πετάξω τις πατερίτσες που μου έδωσες για να σταθώ στα πόδια μου. Όπως οι ναρκομανείς έχω πάθει εξάρτηση και θέλει αγώνα να ξεφύγω. Δεν γουστάρω όμως άλλη κοροϊδία, σας σιχάθηκα εσάς τους άρχοντες. Η Ελλάδα αυτοκτονεί…Και απορώ τι θα κερδίσετε βρωμιάρες κότες με παντελόνια και φουστανάκια; τί θα κερδίσετε; άλλα λίγα χρόνια ζωής; και μετά; θα ξεχαστείτε για πάντα τιποτένιοι κυνηγοί του μαμωνά. Με μάθατε κι εμένα να σκέφτομαι όπως θέλετε. Και με αφήνετε εδώ κληρονόμο του αισχρού σας παιχνιδιού.

Ακόμη τους πιστεύεις συνάνθρωπε; μόλις σου τάξουν τρέχεις μικροαστέ μου. Δεν το γουστάρω αυτό!!! δεν είναι ουτοπία ούτε ρομαντισμός! απλά είδα κι εσύ τι κατάφερες τόσα χρόνια και πήρα απόφαση να βαδίσω κοιτώντας λίγο ουρανό και με όποιο κόστος να δώσω τη μάχη μου σ’ αυτόν τον ντουνιά. Το δικαιούμαι νομίζω όπως κι εσύ όταν ήσουν νέος. Άσε με να κάνω λάθος, μην παριστάνεις το Θεό. Άσε με όσα χρόνια ζήσω να παλέψω με τη γενιά μου ελεύθερα, δίχως παράσιτα, για να χαράξω την ιστορία μου. Μακάρι να καταφέρω να χτίσω θεμέλια γερά για να συνεχίσουν τα παιδιά μου με καλύτερες συνθήκες. Κάτι έκανα, πέταξα την τηλεόραση! Είναι ένα βήμα. Δεν θα «μπεις» σπίτι μου πληρωμένε δημοσιογράφε για να με κατευθύνεις.

Αγαπώ τον τόπο μου!!! τόσο απλά, τόσο αληθινά, όπως αγαπώ και προσέχω το σπίτι μου και τον εαυτό μου. Δεν βρίσκω κάτι το μεμπτό σ’ αυτό. Και θέλω να ζήσω σ’ αυτό τον τόπο με αξιοπρέπεια. Γιατί με αναγκάζεις να πάω αλλού; αυτό δεν είναι μετανάστευση, είναι ξεριζωμός!

Η σημαία μου δεν ξεχνώ πως πέρα από όλα είναι ένα έργο τέχνης…ναι αυτό είναι! ένα έργο τέχνης. Ένα τέτοιο έργο τέχνης δεν το καις. Με ένα έργο τέχνης για σημαία η ελπίδα ζωντανεύει σε κάθε εποχή. Δεν είμαι εθνικιστής, στο ξαναλέω! Απλά αγαπώ το τόπο μου! Θα εργαστώ από εκεί που βρίσκομαι, από το μετερίζι μου. Θα με πληγώσεις το ξέρω, αλλά θα είμαι εντάξει με τον εαυτό μου και με τους γύρω μου που ζούμε την ίδια εποχή και αναπνέουμε τον ίδιο αέρα. Το ξέρεις καλά κι εσύ που με πληγώνεις πως είμαι εντάξει, απλά γίνομαι φρένο στα γρανάζια των συμφερόντων σου γι’ αυτό θέλεις να με βγάλεις από τη μέση.

Που πήγαν όλοι αυτοί οι κύριοι κύριοι του πνεύματος, καθηγητάδες, ιεράρχες και λοιποί που θα έπρεπε να βροντοφωνάζουν και με εμπνευσμένες κινήσεις να μας αφυπνίζουν αυτή την περίοδο; Έγιναν κι αυτοί βολεμένοι απόγονοι ηρώων. Λυπούνται επειδή μειώθηκε ο μισθός. Επειδή δεν θα ικανοποιούν τις πλαστές επιθυμίες τους, επειδή θα σταματήσουν να είναι καταναλωτές.

Εσύ; θα σηκώσεις τα μανίκια σου να κάνουμε ό,τι καλό μπορούμε; θα συνεχίσεις τον ύπνο σου; θα ψηφίζεις ακόμη όλους αυτούς που μας κατέστρεψαν γιατί περιμένεις ανταλλάγματα; ή θα υψώσεις ηρωικά το κεφάλι και το κορμί σου για να έρθουν καλύτερες μέρες; Το πιστεύω! τα παιδιά αυτά που δεν πρόλαβαν να γίνουν δεξιοί ή αριστεροί, φασίστες ή κομμουνιστές είναι πιο πατριώτες απ’ όλους τους δοτούς, τους πουλημένους, τους φοβισμένους και τους εξαρτηματικούς της ελληνικής δημόσιας ζωής. Αγαπούν την αλήθεια γι’ αυτό!

Η ελπίδα δεν είναι νεκρή, την τρέφεις με τις πράξεις σου, μη το λησμονείς. Ήρθε η ώρα να την ξαναβγάλουμε από το κουτί της Πανδώρας. Κόψε τα νήματα! Πάψε να είσαι η μαριονέτα τους!

αχαρακτήριστος

1. πρ.Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος, το τέλος ενός ανώνυμου, εκδόσεις ΑΚΜΗ

8 σκέψεις σχετικά με το “Η ελπίδα δεν είναι νεκρή.

  1. χαχα οκ! Αχαρακτήριστοι λοιπόν…
    Μου αρέσει αυτό, μου αρέσει πολύ. Σε μια άχρωμη κοινωνία, σε μια άπνοη ζωή ίσως το μόνο που πρέπει να κάνουμε είναι να μείνουμε αχαρακτήριστοι. Γιατί δεν μπορούμε να είμαστε ούτε δεξιοί, ούτε αριστεροί, ούτε θρήσκοι, ούτε άθρησκοι, ούτε εθνικιστές, ούτε αναρχικοί, ούτε πρόστυχοι, ούτε ηθικοπλαστικοί, ούτε καν αγανακτισμένοι…

    Αληθινοί αχαρακτήριστοι, αληθινοί….
    Χωρίς μένος, χωρίς πάθος. Και ίσως μια λέξη ακόμα
    ΑΓΑΠΗ αλλά αυτή… είναι άλλο κεφάλαιο!

    Και για να έχω καλό ερώτημα, εσύ γράφοντας αυτά που έγραψες… είχες καθόλου αγάπη; Εντάξει, είπες για αγάπη για τον τόπο σου, αγάπη για αυτούς που ζουν στο τόπο σου; Η αγάπη χωράει, είναι όντως ευρύχωρη!

    Μου αρέσει!

  2. χαχαχα.. είστε ωραίοι!

    Ευχαριστούμε θερμότατα axaraktiriste για την εξαίρετη αυτή ανάρτηση που πάει κόντρα στην εξάρτηση! Τρελλαίνομαι να ακούω και να διαβάζω απόψεις που διεγείρουν τόσο τον επεξεργαστή του μυαλού μου ώστε να βαράει κόκκινα! Και όχι μόνο του μυαλού μου, αλλά ολοκλήρου του πνεύματός μου! Και ιδίως όταν αυτές οι από ψεις βγαίνουν από «παιδιά» του σήμερα, ανθρώπους που έχουν αυτοσεβασμό και απαιτούν τον αέρα που δικαιούνται! Γιατί δεν υπάρχει μεγαλύτερος φασισμός από το να σου κλέβουν ως και τον αέρα( κοντά είναι κι αυτό να γίνει), ούτε μεγαλύτερος αντισοσιαλισμός από το να κάνουν χειρουργική πολιτική και να βγάζουν με τη σύρηγγα την ιδιοσυγκρασία και την πνευματική ταυτότητα του λαού.

    Μου αρέσει!

  3. Ύστερα από καιρό πάλι πίσω … και έπεσα σε κείμενο φλέβα!

    Καλά τα λες αχαρακτήριστε, εκτός από εκεί που χρησιμοποιείς τη λέξη καραγκιόζηδες με αρνητική χροιά!

    Ευχαριστούμε για την αφύπνιση. Εύχομαι σύντομα τα λόγια σου να αποκτήσουν σώμα από τα έργα όλων μας!

    Εν αναμονή Χριστουγέννων εύχομαι … ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ !

    Μου αρέσει!

Σχολιασε και εσυ...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s