Το πανδοχείο των μουσικών


του Τάσου Λειβαδίτη 

Κι εγώ που προσπάθησα μια ολόκληρη ζωή να το κρύβω, προδόθηκα την τελευταία στιγμή – ήταν ένα άθλιο πανδοχείο, η σκάλα του άρρωστη από τόσα αβέβαια βήματα, καθόταν μόνος στην άκρη, «σου εμπιστεύομαι τη ζωή μου» , είπε και μου ‘δειξε το γυμνό τοίχο, όμως εγώ ήξερα τι ήθελε να πει, κι όταν ύστερα στο δρόμο τον αποχαιρέτισα «θα σε θυμάμαι πάντα, του λέω, και δε θ’ αφήνω ούτε πέτρα κάτω απ’ τη βροχή», κι άρχισε τότε να νυχτώνει, μια πένθιμη νύχτα, προδοτική,

γιατί όλοι είχαν τώρα πεθάνει και δε δίναν σημασία στα όνειρα..

2 σκέψεις σχετικά με το “Το πανδοχείο των μουσικών

  1. «…γιατί όλοι είχαν τώρα πεθάνει και δε δίναν σημασία στα όνειρα..»!!!

    Μόνο η πίστη και τα όνειρά μας μας έμειναν παιδιά!!!Ας προσπαθήσουμε για το καλύτερο!Ας μην γίνουμε οι νεκροί της εποχής που αγνοούν τα όποια όνειρα έχουν!Συνεχίστε να ονειρεύεστε,γιατί…(όπως έγραψα πριν χρόνια)…»κάποτε είχαμε όνειρα τι κι αν τώρα είναι σπασμένα κάποτε υπήρξαν όνειρα…»!!

    Μου αρέσει!

  2. Όσο κι αν πασχίζουν να μου σβήσουν την ανάγκη για όνειρα και την δίψα για ζωή και δημιουργικότητα, δεν γίνεται! Δεν έχουν την δύναμη. Κανείς δεν τους την έδωσε να μου στερήσουν το δικαίωμα για όλ’ αυτά. Είναι ξεκάθαρο προνόμιο καθενός να επιβιώνει με τον τρόπο του. Και ο καλύτερος μοιάζει να είναι αυτός του μικρού παιδιού που χάνεται πολλές φορές στα όνειρά του… ας είμαστε σαν τα μικρά παιδιά! Ας προβάλλουμε άμυνες όταν προσπαθούν να μας κάνουν ρομποτάκια που δεν νοιώθουν…

    Ν.Μ.

    Μου αρέσει!

Σχολιασε και εσυ...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s