Το Κορδελιό κι η Αρχαία Κόρινθος…

Η σχολική χρονιά κόντευε να τελειώσει και επιστρέφαμε με το σχολείο από την Κόρινθο έχοντας πραγματοποιήσει μια «εκπαιδευτική εκδρομή» (μάλλον καλύτερα αγγαρεία, ή  ένας τρόπος για να νομίζουν οι γονείς οτι το ιδιωτικό μας σχολείο ικανοποιεί την φιλοπερίεργη φύση των παιδιών). Στην πραγματικότητα η μόνη εκπαίδευση που έλαβαν τα παιδιά ήταν μια εξαιρετικά βεβιασμένη γύρα στα διάφορα αρχαία, υπό τις δικές μας φωνές, αλλά και υπό τα φωτογραφικά βλέμματα των πελατών-γονέων, οι οποίοι απαθανάτιζαν τα βλαστάρια τους και ήλεγχαν φυσικά αν εμείς οι υπάλληλοι-δάσκαλοι κάνουμε καλά τη δουλειά μας, ώστε να έχουν να ασχοληθούν με κάτι, τουτέστιν να παραπονεθούν, κυρίως οι μητέρες, στον εργοδότη-διευθυντή όταν έχουν ελεύθερο χρόνο, δηλαδή κατά τη διάρκεια που η υπηρέτρια-Φιλλιπινέζα καθαρίζει το σπίτι και εκείνες βάφουν γαλαζοπράσινα τα νύχια των ποδιών τους…
Βρισκόμουν λοιπόν σε ένα λεωφορείο γεμάτο παιδιά και γονείς, μπαιλντισμένος από το σερβίρισμα που έκανα στο κέντρο όπου πήγαμε μετά από τα αρχαία για να εκπαιδευσουμε το στομάχι ανήλικων και ενήλικων εκδρομέων. Και εκεί άκουσα κάτι που μου έκανε μεγάλη εντύπωση, και το οποίο θυμάμαι τόσο καιρό μετά. Κάποιες γιαγιάδες μιλούσαν μεταξύ τους για κάποιο εξαιρετικό γεγονός και μια τους χρησιμοποίησε την έκφραση «Πωπω, κάηκε το Κορδελιό!», θέλοντας να τονίσει την ένταση που είχαν τα τεκταινόμενα. Η μικρή (Γ Δημοτικού) εγγονούλα τότε ρώτησε «Τι είναι το Κορδελιό γιαγιά;» και η απάντηση ήρθε αμέσως… «Τίποτα πουλάκι μου δεν είναι, μη σε απασχολούν εσένα αυτά…»
Και κάθομαι λοιπόν να αναρωτιέμαι, τι μπορεί να έχει πάει λάθος σε αυτόν τον τόπο… Από τη μια κάνουμε παράπονα οτι τα σημερινά παιδιά δεν έχουν παιδεία και από την άλλη τα παραπάνω… Πώς περιμένουμε το παιδί να μάθει κάποια πράγματα αν δεν δραστηριοποιηθούμε εμείς; Πώς γίνεται να κατηγορούμε τους δασκάλους και το «σύστημα» όταν εμείς πρώτοι δεν κάνουμε ότι μπορούμε; Η παιδεία δεν είναι στο σχολείο μόνο. Η αλήθεια είναι οτι κατά κύριο λόγο η παιδεία βρίσκεται στο σπίτι. Η παιδεία του σχολείου, τις περισσότερες φορές σημαίνει απλή καλλιέργεια δεξιότητων χωρίς κάτι το βαθύτερο. Οι περισσότεροι δάσκαλοι απλά θέλουν να κάνουν τη δουλειά τους και να φύγουν, ρίχνοντας το βάρος στους γονείς. Οι γονείς αντίθετα ρίχνουν το βάρος στους δασκάλους. Ρίχνοντας το βάρος στο σχολείο, αυτομάτως μεταθέτουν και μέσα τους την ευθύνη, ότι δηλαδή είναι τέλειοι γονείς και άλλοι φταίνε για την άσχημη ανατροφή των παιδιών τους. Και το αντίστροφο φυσικά για τους δασκάλους. Τα παραπάνω περιστατικά μιλούν από μόνα τους… Ο καθένας ας αναλάβει τις ευθύνες του και ας κινείται σε κάθε του ενέργεια με όρεξη, μεράκι και αγάπη για αυτόν τον τόπο και για όσες νεαρές ψυχούλες θα τον κατοικήσουν στα επόμενα χρόνια.

5 σκέψεις σχετικά με το “Το Κορδελιό κι η Αρχαία Κόρινθος…

  1. βλέποντας πως έχει γίνει ένας μεγάλος αριθμός, από τα σημερινά παιδιά αναρρωτιέμαι πολύ για το μέλλον του τόπου. όχι γιατί φταίνε τα ίδια… τα πάντα ξεκινάνε από το σπίτι. Αλλά αυτή η κατάσταση δυστυχώς θα διαιωνιστεί και όταν αυτά θα είναι σε μεγαλύτερη υλικία. Αυτή η παιδεία που έδινε κάποτε το σπίτι σήμερα είναι πολλές φορές άνύπαρκτη. Οχι σε όλα τα παιδιά βέβαια. Ευτυχώς.
    Τουλάχιστον να γίνουν καλύτεροι οι δάσκαλοι ώστε να πάρουν κάτι τα παιδιά από το σχολείο αφού δεν μπορούν από το σπίτι. Κι αυτό βέβαια έναπόκεινται στις προθέσεις του δασκάλου γιατί και πάλι το καλό μας εκπαιδευτικό συστημα δεν επιτρέπει και πολλά…

    (“Τίποτα πουλάκι μου δεν είναι, μη σε απασχολούν εσένα αυτά…” καλά μιλάμε η γριά ειναι για πολύ ξύλο)

    Μου αρέσει!

  2. «Ο καθένας ας αναλάβει τις ευθύνες του και ας κινείται σε κάθε του ενέργεια με όρεξη, μεράκι και αγάπη για αυτόν τον τόπο» Συμφωνώ απόλυτα…Προσωπικά νομίζω ότι το να ρίχνουμε το φταίξιμο πάντα στον άλλον και να μη βλέπουμε που έχει φταίξει ο καθένας μας είναι ένα από τα μεγαλύτερα ελαττώματα που έχουμε σαν λαός.. Εντάξει ίσως είναι και χαρακτηριστικό της ανθρώπινης φύσης..Αλλά μονίμως ρε παιδιά κάποιος άλλος φταίει.. Οι δάσκαλοι κατηγορούν τους γονείς, τους διευθυντές, την απουσία κατάλληλων εγκαταστάσεων και μισθού.. Οι γονείς τους δασκάλους… Οι πολίτες τους πολιτικούς. Οι πολιτικοί ο ένας τον άλλον. Τα ΜΜΕ τους πάντες. Μήπως ήρθε η ώρα να κάνουμε την αυτοκριτική μας; Μήπως ο καθένας από εμάς κάπου έχει φταίξει;
    Ωραίο…πολύ ωραίο το άρθρο!!!

    Μου αρέσει!

  3. Δυστυχώς όλοι αδιαφορούμε.Φανταστείτε πως το παιδάκι φεύγει όπως φεύγει απ’το δημοτικό και καλείσαι εσύ ο καθηγητής στο γυμνάσιο να το δαμάσεις δίχως να το θίξεις,να του φωνάξεις και όλα τα σχετικά.Δεν ξέρω πού βαδίζουμε;Πού πάμε;;;;Βλέπω τους μαθητές μου και άλλα παιδιά της ηλικίας τους κολλημένα σε δυο-τρία πράγματα και αυτό είναι όλη τους η ζωή.Μια ζωή δίχως μέλλον,δίχως παρόν και δίχως παρελθόν.Κι ακόμα κι αν θέλεις να βοηθήσεις δεν μπορείς γιατί συνεχίζεις να κάνεις τον «υποκαθηγητή» του ιδιαίτερου μαθήματος που πρέπει να ακολουθεί πιστά το βασικό καθηγητή του σχολείου…τουτέστιν χρόνος για ουσιαστική παιδεία σχεδόν ανύπαρκτος…Ας ευχόμαστε όλοι,γιατί δε μας βλέπω καλά!

    Μου αρέσει!

Σχολιασε και εσυ...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s