«Έκλαιγα η ΧΑΖΗ που δεν είχα καινούρια παπούτσια..μέχρι που είδα κάποιον που… δεν είχε πόδια. Απλά δείτε το χαμογελό του…
Το φωνάζει ο πιτσιρίκος με όλη του την ψυχή…

ΌΧΙ ΡΕ!! ΔΕΝ ΤΟ ΒΑΖΩ ΚΑΤΩ!! ΤΟ ΠΑΛΕΥΩ!!!

 

Μικρός στο ανάστημα, στο μπόι που λένε, αλλά τεράστιος στη δύναμη ψυχής… αυτός ο πιτσιρίκος δεν έχει πόδια αλλά έχει ένα χαμόγελο που δείχνει ευτυχία, ένα βλέμμα σπινθιροβόλο που λείπει από πολλούς, αν όχι από όλους, εμάς που στεκόμαστε και στα δύο μας πόδια χωρίς να χρειαζόμαστε και την παραμικρή υποστήριξη. Κοίτα… κοίτα θέληση που δείχνει…. Το σώμα του δεν δείχνει τίποτε το «βαριεστημένο», όλη του η κίνηση έχει ένα δυναμισμό, μία ένταση, μία λαχτάρα για ζωή. Κοίτα τον! Εσύ έχεις αυτό το χαμόγελο, αυτό το κουράγιο για ζωή που δείχνει αυτός ο πιτσιρίκος;

Έχουμε τα πάντα κι αν όχι τα πάντα που θα θέλαμε αυτά που χρειαζόμαστε… «ότι δεν έχεις είναι αυτό που δε χρειάζεσαι» όπως σοφά λέει κι ένα άσμα.  Για αυτά που μέχρι τώρα έχουμε, άραγε, έχουμε πει ποτέ ένα «ευχαριστώ»;