Το άβατο της μεταφοράς και της παρομοίωσης στο λόγο

Άκου με φίλε, θέλω καιρό να σου μιλήσω αλλά δεν έχω βρει τον χρόνο. Στο μυαλό μου ο χρόνος έχει πάρει το κίτρινο χρώμα των φύλλων του φθινοπώρου, πέφτει μαζί με αυτά στο χώμα και αποσυντίθεται. Ξέρεις κάτι φίλε; Όλος ο δρόμος είναι γεμάτος τέτοια φύλλα και οι άνθρωποι που τον περπατάνε τα πατάνε επίτηδες σαν να θέλουν να τα συνθλίψουν. Τα συνθλίβουν ένα-ένα με κάθε τους πάτημα στη γη. Αυτό το πάτημα, φίλε, συνδέει τον ουρανό με τη γη αλλά με πράξη θανάτου. Θα σου εξομολογηθώ τώρα κάτι: όλοι αυτοί οι άνθρωποι είμαι εγώ και δεν ξέρω αν θανατώνω τον χρόνο ή τη φύση ή και τα δύο με μεταφορές και παρομοιώσεις.

3 σκέψεις σχετικά με το “Το άβατο της μεταφοράς και της παρομοίωσης στο λόγο

Σχολιασε και εσυ...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s