Αρχαίο φαινόμενο η Παγκοσμιοποίηση

«Αυγούστου μοναρχήσαντος επί της γης, η πολυαρχία των ανθρώπων επαύσατο… Υπό μίαν βασιλείαν εγκόσμιον αι πόλεις γεγένηνται», λέγει ένα τροπάριο των Χριστουγέννων. Με άλλα λόγια: Όταν ο Αύγουστος (ο Καίσαρας) έγινε ο μονάρχης της γης, έπαυσε η πολυαρχία (οι πολλές αρχές, οι πολλές εξουσίες) των ανθρώπων. Οι πόλεις υπήχθησαν σε μία και μοναδική βασιλεία.

Το πάθος για εξουσία και επιβολή έναντι των συνανθρώπων συνυπάρχει με την πορεία του ανθρωπίνου γένους. Οι πόλεμοι ανέκαθεν προκαλούνταν συνήθως εξ αιτίας του. Η εσχάτη ίσως εκδήλωση της παράλογης αυτής μανίας θα είναι μια ενδεχόμενη παγκόσμια κυβέρνηση, για την οποία τόσος λόγος γίνεται. Ήδη όμως από τα προ Χριστού έτη υπήρχε αυτή η τάση και σχεδόν η εφαρμογή της. Η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία στις δόξες της κατείχε όλον τον λεγόμενο γνωστό κόσμο, ή αλλιώς, τον κόσμο που είχε την δυνατότητα να καταγράφει την ιστορία του. Όχι βέβαια ότι τα υπόλοιπα μέρη της γης ήταν ακατοίκητα. Αλλά το ίδιο δεν συμβαίνει και σήμερα; Ο πόλεμος που έλαβε χώρα στην Ευρώπη, με συμμετοχή των ΗΠΑ και της Ιαπωνίας ονομάστηκε παγκόσμιος. Και αν υποθέσουμε ότι κάποια στιγμή η Ευρώπη και η Β. Αμερική ενωθούν με κάποιο τρόπο, η εξουσία της πολιτικής αυτής οντότητος θα αποκληθεί παγκόσμια κυβέρνηση.

Τι ήταν όμως και η απογραφή που διέταξε ο Καίσαρας την χρονιά που γεννήθηκε ο Ιησούς; Η πρώτη απόπειρα φακελλώματος των ανθρώπων. Μια πράξη απόρροια της παράφορης ματαιοδοξίας του, χωρίς κανένα νόημα και χωρίς κανένα πραγματικό όφελος για το κράτος του. Απλώς ήθελε να γνωρίζει πόσα άτομα καταδυναστεύει!

Η ιστορία όμως διδάσκει ότι δεν υπάρχει κατεστημένο που δεν μπορεί να ανατραπεί. Αρκεί ένα μόνον παράδειγμα: Ποιος μπορούσε να φανταστεί και ποιος μπορεί εκ των υστέρων να αποτιμήσει κατάλληλα την κοσμογονική αλλαγή που έφερε ένας άνθρωπος, ο μέγας Κωνσταντίνος; Ένας άνθρωπος οριοθέτησε την λήξη της υπερδυνάμεως της εποχής εκείνης και συνάμα εγκαινίασε την λαμπρότερη περίοδο της ανθρωπότητος.

Η ιστορία επαναλαμβάνεται. Είναι αποδεδειγμένο και γνωστό. Οι ίδιες ανησυχίες, τα ίδια στην ουσία τους προβλήματα, η ίδια αδικία, τα ίδια πάθη κυριαρχούσαν πάντοτε, όπως και σήμερα. Και μέσα από τον ίδιο βούρκο ξεπετάγονταν σε όλες τις εποχές λουλούδια ευωδιαστά. Μέσα από το ίδιο σκοτάδι άστραφταν οι ξεχωριστοί εκείνοι άνθρωποι, που σαν φάροι εν μέσω θεομηνίας, καθοδηγούσαν όσους το ζητούσε η ψυχή τους. Και μήπως άραγε γι αυτό υπάρχουν οι δοκιμασίες; Μήπως άραγε σκοπός τους ανά τους αιώνες ήταν η έκρηξη αυτών των ανυπότακτων και ασυμβίβαστων πνευμάτων και τελικά η γένεσις του μεγάλου και αξεπέραστου πολιτισμού που μας κληρονόμησαν;

4 σκέψεις σχετικά με το “Αρχαίο φαινόμενο η Παγκοσμιοποίηση

  1. Καλό! Ναι πάντα απλώς όλα τα λουλούδια που πετάχτηκαν, πετάγονται και θα πετιούνται έκανα πολύ εργασία και ίσως να ταλαιπωρήθηκαν… Δηλαδή θα ήθελα αν μπορείς φίλε (γιατί σε βλέπω και διαβασμένο στην ιστορία) να γράψεις και την συνέχεια αυτού του κειμένου σου που να εξιστορεί πως διαλύθηκαν οι αυτοκρατορίες και πως αυτά τα λουλούδια που περιγράφεις αναδείχθηκαν!

    Ποια είναι τα χαρακτηριστικά ενός «Ήρωα»; Τι χρειάζεται για να ξυπνήσεις από τον λήθαργο;

    Μου αρέσει!

  2. Για να γίνεις ήρωας, απλώς πρέπει να ξυπνήσεις από τον λήθαργο. Και για να ξυπνήσεις από τον λήθαργο, απλώς πρέπει να είσαι ήρωας!
    Τεράστιο θέμα, αλλά πάντως, δεν υπάρχει τσελεμεντές με την συνταγή που ζητάς. Μπορούμε να περιγράψουμε φαινόμενα και αιτίες, αλλά δεν μπορούμε συνήθως να επέμβουμε. Μπορούμε να προτείνουμε δρόμους, αλλά δεν μπορούμε να επιβάλλουμε την διάβασή τους. Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου. Και ακόμα μεγαλύτερη άβυσσος η σκέψη του Θεού.

    Αναρωτιόμαστε, γιατί πέφτουν οι αυτοκρατορίες. Για να μην γράφω λόγια στον αέρα, θα ψάξω να βρω την μαρτυρία ενός από τους εγκριτοτέρους παγκοσμίως βυζαντινολόγους, του Στήβεν Ράνσιμαν, για την άγνωστη αλλά μοναδική αιτία που έπεσε η Πόλη. Είναι συγκλονιστική.

    Δεν είναι στο χέρι των περισσοτέρων να αναδειχθούν. Και δεν είναι τελικά αυτό το ζητούμενο από τον καθένα μας. Εμείς αρκεί να γίνουμε λουλούδια και είναι πολύ απλό. Τα υπόλοιπα κανονίζονται αλλιώς. Το μόνο πρόβλημα είναι πως συνήθως, όταν είσαι μέσα στον βούρκο, δεν βλέπεις άλλα λουλούδια, δεν φαντάζεσαι ότι μπορείς πολύ εύκολα να πεταχτείς απ΄ έξω, ότι ο ήλιος λάμπει και δίνει ζωή στα λουλούδια, ότι ο ίδιος ο βούρκος γίνεται μετά τροφή του λουλουδιού.

    Εξωγήινε …προκαλείς. Ήδη έχεις ανοίξει τόσα θέματα. Καθένα από αυτά θέλει ξεχωριστό άρθρο!

    Μου αρέσει!

  3. χαχαχα σε ευχαριστώ για την άμεση απάντηση, σίγουρα μπορεί να σε τσιγκλάω αλλά επειδή μου άρεσε ο τρόπος τοποθέτησης σε κάποια θέματα ήθελα να ζητήσω να δώσεις απαντήσεις και σε αυτά:)

    Δε σε προκαλώ, σε Προ-σ-καλώ να παραθέσεις απόψεις και θέσεις…

    Μου αρέσει!

Σχολιασε και εσυ...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s