Άη-Βασίλης και βασιλόπιττα κλέβουν την παράσταση, ευχές και δώρα δίνουν και παίρνουν, τα κάλαντα μας έχουν πάρει (με όλο τους το δίκιο) τα μυαλά, το φλουρί αναμένει κρυμμένο την ξαφνική ιαχή του νικητή ή ίσως τον αποκρουστικό ήχο ενός σπασμένου δοντιού, η οικογένεια ενδέχεται να ζήσει για λίγο την συνοχή και θαλπωρή που όλοι ονειρεύονται.

Σχεδόν απαρατήρητη λοιπόν περνά μια άλλου είδους ευκαιρία: Η εορτή της περιτομής του Χριστού.

Μην τρομάζεις. Δεν προτίθεμαι να κάνω θεολογική ανάλυση. Θέλω μόνο να μοιραστώ σκέψεις και συναισθήματα, που και άλλοι κάποτε μοιράστηκαν μαζί μου.

Περίεργη γιορτή. Τι γιορτάζουμε και γιατί; Αυτό που ο ίδιος ο Χριστός κατήργησε αργότερα; Αυτό που με τόση περιφρόνηση βλέπουμε να γίνεται σε άλλες θρησκείες; Προφανώς όχι. Δεν είμαι σίγουρος τι θα έλεγε ένας ειδήμων θεολόγος. Επίτρεψέ μου όμως να πω τι γιορτάζω εγώ: την απερίγραπτη ταπεινοσύνη του Θεού. Και εξηγούμαι.

Όλη η ζωή του Ιησού ήταν ένα παράδειγμα και μια σιωπηλή διδαχή ταπεινώσεως. Γεννιέται σε σταύλο, φεύγει στην Αίγυπτο διωκόμενος από ένα παράφρονα δυνάστη, πεθαίνει με τον πιο επώδυνο και ατιμωτικό τρόπο. Όμως όλα αυτά συνοδεύονταν και από μια, ας πούμε, μικρή «παρηγοριά». Στον σταύλο τον διακυρήσσει αστέρι από τον ουρανό, από την άλλη άκρη της γης καταφθάνουν προσκυνητές του, άγγελοι πιο πέρα διαλαλούν το Δόξα εν υψίστοις. Στην Αίγυπτο καταφεύγει μετά από εμφάνιση του αρχαγγέλου στον Ιωσήφ, ενώ, σύμφωνα με τις παραδόσεις, θαυμαστά σημεία ακολουθούν το Βρέφος όπου και αν βρεθεί. Στον Σταυρό συμπάσχει όλη η φύση, ο ήλιος κρύβει το φως του, η γη τρέμει, ο ναός «επαναστατεί», νεκροί ανασταίνονται.

Στην περιτομή; Τίποτε! Νά τι με συγκινεί. Βρέφος οκτώ ημερών υφίσταται μια τόσο επώδυνη επέμβαση, που όχι σπάνια γινόταν και αιτία θανάτου για τα βρέφη. Όντας Θεός, καταδέχεται ένα τέτοιο εξευτελισμό. Και κανείς δεν βρέθηκε να τον δοξάσει, κανείς ίσως δεν συνειδητοποίησε τι έγινε και γιατί, ακόμα και η φύση θαρρείς πως τά ’χασε και σιώπησε αμήχανα. Σαν να μην ήξερε πώς να αντιδράσει, ή σαν να μην πήρε καν είδηση…

Πολλά έχουν λεχθεί για τον Θεό: είναι Αγάπη, είναι Φως, είναι η Σοφία, είναι ο Παντοκράτωρ. Ας προσθέσουμε και αυτό: είναι Ταπείνωση.