Χριστόφορος Παπουλάκος 18-01-1861 (150 χρόνια απο την κοίμησή του)

Πριν από λίγες μέρες, σερφάροντας στο διαδίκτυο, έπεσα πάνω στο παρακάτω κείμενο:
Είναι  ντροπή  μας,  ένα  γένος   που  με  το  αίμα   του πύργωσε  τη   λευτεριά  του, που  περπάτησε  τη   δύσκολη  ανηφοριά,  να παραδεχτή  πως   δεν  μπορεί  να  περπατήσει  στον  ίσιο  δρόμο  άμα ειρήνεψε, και  ότι   δεν  ξέρουμε  εμείς  να  συγυρίσουμε  το  σπίτι,  που  με  το αίμα  μας  λευτερώσαμε, αλλά  ξέρουν  να   το  συγυρίσουν   εκείνοι  που δεν  πολέμησαν, εκείνοι  που  δεν  πίστεψαν  στον  αγώνα, εκείνοι που πάνε  να  μας  αποκόψουνε  από   τον  Χριστό,  και  πασχίζουνε να  μας ρίξουνε  στη  σκλαβιά  άλλων  αφεντικών,  που’  ναι  πιο   δαιμονισμένοι από  τους  Τούρκους.

Θέλοντας να μάθω λίγα πράγματα για αυτόν που το έγραψε, διαπίστωσα κάποια πράγματα που με εντυπωσίασαν. Το πιο σημαντικό είναι ότι ένας μόνο άνθρωπος, μία ψυχή, έχοντας βάλει σκοπό ζωής να λυτρώσει το γένος έκανε τέτοιον αγώνα που τον φοβήθηκαν όλοι οι μεγάλοι. Ταπεινό γεροντάκι ήταν, μόνος ήταν, απλός και ταπεινός, τα λόγια του όμως φωτιά που έκαιγαν τους μεγάλους, τους μορφωμένους, τους σωτήρες, τους κατέχοντες, την εξουσιά.
Άντε, ας ευχηθούμε όλοι μας, τέτοιοι άνθρωποι να βρεθούν και σήμερα, όχι να μας σώσουν, απλά να μας σηκώσουν!

4 σκέψεις σχετικά με το “Χριστόφορος Παπουλάκος 18-01-1861 (150 χρόνια απο την κοίμησή του)

    1. Μην ξεχνάμε ποτέ:
      Το φως πίσω από τα λουλούδια.
      Τον καθαρό ουρανό,
      το γαλάζιο.
      Ό,τι περνάει απ’τα μέρη της ψυχής,
      χαρούμενα
      και χωρίς να τελειώνει.

      Όλοι, κατά βάθος, δε θέλουμε παρά να σηκωθούμε και να πετάξουμε…

      Μου αρέσει!

  1. Συγχώρα με αχαρακτήριστε, αλλά συχνά ο ρεαλισμός είναι μια απάτη που έρχεται απλώς να επιβεβαιώσει την απαισιοδοξία μας. Για να γίνει το θαύμα πρέπει να το πιστέψουμε. Το 1821, και μάλιστα μετά από πολλές αποτυχημένες επαναστάσεις (τις περιγράφει ο Παπαρρηγόπουλος), ο ρεαλισμός έλεγε, «καθήστε στ᾿ αυγά σας, μη δημιουργείτε φασαρίες». Βρέθηκαν όμως αυτοί που πίστεψαν και έγινε το θαύμα. Το 1940 ο ρεαλισμός δεν έλεγε ΟΧΙ, έλεγε ναι. Και μάλιστα ίσως να τολμά να λέει ότι το αποτέλεσμα τον δικαίωσε. Υπάρχει κανείς που το νομίζει; Δεν είναι αυτή η θυσία, αυτό το έπος το τόσο κοντινό σε μας, ένας από τους βασικούς συντελεστές που μας κρατά ακόμα ζωντανούς; Λοιπόν, ένα μικρό θαύμα θέλουμε και σήμερα, ας το πιστέψουμε κι ας το ζητήσουμε.

    Μου αρέσει!

  2. μήπως αυτές οι δύο επαναστάσεις ήταν τελικά δύο τεχνιτές αναπνοές; ένας πολίτης του ’21 και του ’40 αν έλεγε πως δεν αλλάζει τίποτα μήπως σε βάθος χρόνου βγαίνει σωστός γιατί απλά δεν αλλάζει ο άνθρωπος. Πιστεύω πως μπορούν να γίνουν ανατροπές ακόμη και τώρα που με λύπη μου παρατηρώ παγιωμένες καταστάσεις γύρω μου. Βλέπω και εξαιρέσεις και λαμπρά παραδείγματα. Αλλά δεν αντέχουμε τις επαναστάσεις γιατί πολύ απλά δεν μας βολεύουν. Η μάλλον μας ξεβολεύουν. Είμαστε για μεγάλα πράγματα αλλά περνάμε τη ζωούλα μας στο περίπου…να ‘μαστε καλά να χουμε λεφτά και υγεία και όλα καλά. Αυτή η νοοτροπία έχει γίνει πετσί και στη πράξη θεωρώ πως διαιωνίζεται απλά. Κάποιοι κάποτε επαναστατούν χαίρονται που αποτρέπουν τα πράγματα αλλά πάλι εκεί που πηγαίναμε καταλήγουμε. Ρεαλισμός ή απαισιοδοξία;

    Μου αρέσει!

Σχολιασε και εσυ...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s