Ζούμε στην χειρότερη εποχή;

Θεωρείται συχνά ως το πιο αυταπόδεικτο δεδομένο, η εξαιρετική δυσκολία της εποχής μας.

Μισοάδειο ή μισογεμάτο;

Επίτρεψέ μου να φέρω κάποιες αντι-ρήσεις, που θέλω να πιστεύω ότι δεν εκφράζουν απλώς μια αντίδραση εκ μέρους μου, αλλά την πηγαία μου αισιοδοξία. Την αισιοδοξία, που βιώνω ως την βασικότερη προϋπόθεση ανάκαμψης και ανάπτυξης, και που μετά λύπης βλέπω ότι εκλείπει από πολλούς.

Δεν θα σταθώ τόσο στα προβλήματα της εποχής μας, καθώς, αφ΄ ενός μεν έχουν χιλιοαναλυθεί, αφ΄ ετέρου δε προκείμενος σκοπός μου είναι ακριβώς να τα αντισταθμίσω. Θα αναφέρω ορισμένα θετικά της εποχής μας και αρνητικά παραδείγματα άλλων εποχών (απλώς δειγματοληπτικά), επιχειρώντας κάπου-κάπου και συγκρίσεις. Ας εξετάσουμε το ζήτημα ανά τομείς.

Α. ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ

Είναι πολύ δύσκολο να εντοπίσουμε ποτέ σημειώθηκε ξανά τέτοια οικονομική ανάπτυξη και τελικώς ευημερία όση στην εποχή μας, από το 1950 ως το 2009. Οπωσδήποτε, τουλάχιστον πριν το 1453, αλλά πιθανώς πρέπει να πάμε ακόμη 3 περίπου αιώνες πίσω (περίοδος παρακμής της Αυτοκρατορίας).

Β. ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΠΡΟΝΟΙΑ – ΥΓΕΙΑ

Πότε άλλοτε στον πλανήτη υπήρχε (και μάλιστα ως κάτι τελείως αυτονόητο) η έννοια της συντάξεως και της ιατροφαρμακευτικής περιθάλψεως; Πότε άλλοτε ο γέρος αισθανόταν την σιγουριά της εξασφαλίσεως της καθημερινής του τροφής και της περιθάλψεώς του; Μπορεί το ΙΚΑ και το ΕΣΥ να μη δουλεύουν σωστά στην χώρα μας ακόμη, αλλά από το τίποτα άλλων εποχών, δεν πρόκειται για εκπληκτική πρόοδο; Πότε, μάλιστα, ξανά είχαμε τόσο υψηλό μέσο όρο ζωής, χάρις στην εξέλιξη της ιατρικής;

Γ. ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΑΞΙΑ

Στην χρυσή Αθήνα του Περικλή, 50.000 δούλοι κουβαλούσαν πέτρες για τον Παρθενώνα, ενώ οι «Αθηναίοι» «συνεδρίαζαν» στην Πνύκα. Σε πιο βάρβαρους λαούς, αν ήσουν ελάχιστα άτυχος, η ζωή σου όλη θα ήταν κουπί σε ένα πολεμικό πλοίο, με μια αλυσίδα στο πόδι και ένα δήμιο να κυκλοφορεί πέρα-δώθε καιροφυλακτώντας με το μαστίγιο να εντοπίσει κάποιον που δεν συμμορφωνόταν στον αδυσώπητο ρυθμό του τυμπανιστή. Οι συνεχείς πόλεμοι προκαλούνταν συχνά από ένα και μόνο βίτσιο κάποιου σχιζοφρενή τυράννου και χιλιάδες ζωών έπρεπε να θυσιαστούν γι αυτό χωρίς κανένα προβληματισμό! Αμέτρητα παραδείγματα σε όλες τις εποχές, σε όλα τα μήκη και πλάτη. Η δε θανατική ποινή ήταν εκ των ων ουκ άνευ, ακόμη και στο μεσουράνισμα του Βυζαντίου.

Δ. ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Άλλοτε οι κοπέλλες περίμεναν μονάχα να τους ανακοινώσουν ποιον θα παντρευτούν. Και βεβαίως ο άνδρας μπορούσε αυτοδικαίως να συμπεριφέρεται στο σπίτι όπως γούσταρε. Τα κοινωνικά κατεστημένα ήταν στραγγαλιστικά. Στο χωριό μου είναι γνωστό πώς στα προπολεμικά χρόνια κάποια παιδιά έπνιξαν την αδελφή τους μέσα σε στέρνα, επειδή έμεινε έγκυος από ένα βοσκόπουλο και θα τους «εξέθετε». Παντού περιορισμοί και ανούσια πρέπει. Αν δεν πήγαινες κατηχητικό, σου έπαιρναν απουσία στο σχολείο! Κι αυτά (και εκατομμύρια άλλα που δεν έχουν σημασία επί του παρόντος) συνέβαιναν στην λαμπρή πατρίδα μας. Ας μην ασχοληθούμε με τα απερίγραπτα αίσχη άλλων δογμάτων και θρησκειών.

Γογγύζουμε για την εγκληματικότητα. Όμως σε ποια άλλη εποχή κινδύνευες λιγότερο ανά πάσα στιγμή από ληστές, πειρατές, Τούρκους, ακόμη και μονάρχες που μπορούσαν να διατάξουν μαζικές σφαγές οποτεδήποτε έκριναν ότι απειλείται η καρέκλα τους; Και πότε ξανά στην χώρα μας πέρασαν 60 χρόνια χωρίς πόλεμο;

Ε. ΠΑΙΔΕΙΑ

Πότε άλλοτε υπήρχε δωρεάν πρόσβαση στο υπέρτατο αγαθό της παιδείας; Μέχρι πρότινος η παιδεία ήταν αποκλειστικό προνόμιο των πλουσίων. Και πότε άλλοτε υπήρχε τόση αφθονία γνώσεων και τόση ευκολία στην απόκτησή των; Κάποτε η κατοχή ενός χειρογράφου βιβλίου ισοδυναμούσε με μια περιουσία. Και αργότερα, η έκδοση ενός βιβλίου ήταν άθλος.

ΣΤ. ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΖΩΗ

Αν οι πιστοί άνθρωποι έχουν σήμερα παράπονα, τι θα έλεγαν οι χριστιανοί των 3 πρώτων αιώνων, που δεν φαντάστηκαν καν ότι ο χριστιανισμός μπορεί να γίνει επίσημη θρησκεία; Τι να πουν οι αδελφοί μας που γονάτισαν 400 χρόνια υπό τον οθωμανικό ζυγό και οι μανάδες που είδαν τα παιδιά τους φοβερούς γενίτσαρους να σκορπούν τρόμο και λεπίδι;

Δεν είσαι σήμερα παντελώς ελεύθερος να λατρεύσεις τον Θεό σου και να ζήσεις όσο έντιμα θέλεις; Δεν είναι η ελευθερία που πιστεύεις ως το πολυτιμότερο αγαθό του Θεού στον άνθρωπο; Η αμαρτία στην εποχή μας  δεν είναι η περισσότερη των τελευταίων 17 αιώνων. Απλώς σήμερα διαδίδεται μέσω των ΜΜΕ και κάνει σαματά, και επιπλέον διαφημίζεται. Μήπως όμως είναι μια ευκαιρία ωρίμανσης για όλους μας; Μήπως είναι μια πρόκληση συνειδητού αυτοπροσδιορισμού απαλλαγμένου από εκκλησιαστικά κατεστημένα; Μήπως μάλιστα απλώς έφθασε η ώρα να χωριστεί η ήρα από το σιτάρι;

Ζ. ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Μια άλλη ψευδαίσθηση που μας πνίγει είναι τα πολλά σκάνδαλα των παπάδων και δεσποτάδων. Δεν θα επεκταθώ. Θα πω μόνον ότι μια απλή μελέτη της εκκλησιαστικής ιστορίας αποκαλύπτει ότι στις περισσότερες εποχές τα πράγματα ήταν ασυγκρίτως χειρότερα – αρχής γενομένης από τον Ιούδα. (Απλώς και πάλι φταίει η προδοτική δράση των ΜΜΕ).

* * *

Θα ήμουν φυσικά αφελής αν υποστήριζα ότι η εποχή μας είναι εύκολη. Όπως κάθε εποχή, έχει και η δική μας δυσκολίες, που άλλες οφείλονται στον άνθρωπο (τον πάντοτε ίδιο, με τα ίδια πάθη, τις ίδιες κακίες, τις ίδιες αδυναμίες), και άλλες είναι ιδιαίτερες δικές της: αποκοπή από την παράδοση, έλλειψη σημείων αναφοράς, αχαλίνωτη ελευθεριότητα στο σεξ, μοναξιά, ανεξέλεγκτη εξάπλωση της μάστιγας των ναρκωτικών κ.ά. Δεν είναι όμως ανυπέρβλητες. Είναι αντίστοιχες με όλες τις ιδιαίτερες δυσκολίες των άλλων εποχών. Μπορούμε να βρούμε πολλά κείμενα προσωπικοτήτων αλλοτινών χρόνων που φαίνονται τόσο απελπισμένοι από το κατάντημα των καιρών τους. Ο άνθρωπος έχει πάντοτε την τάση να προοδεύει και αυτό τον καθιστά ανικανοποίητο ως προς την τελειότητα. Σήμερα πανικοβαλλόμεθα υπερβολικώς από την υπουλότητα των αγνώστων εχθρών μας, αλλά νά, που κι αυτοί πλέον είναι γνωστοί. Μας πανικοβάλλουν επίσης οι ανεξέλεγκτες εξελίξεις της τεχνολογίας. Και κυρίως η καταστροφική έως σατανική δράση των ΜΜΕ. Πάντως, για την υπερνίκηση όλων των δυσκολιών, βασικά ένα αστάθμητο εμπόδιο βλέπω: ότι έχουμε γίνει χαλβάδες!

Όλες οι εποχές είναι δύσκολες στον βαθμό που θεωρούμε την ζωή αυτή αγώνα.

6 σκέψεις σχετικά με το “Ζούμε στην χειρότερη εποχή;

  1. Η κόλαση είναι πάντα κόλαση. Δεν έχει λίγη ή πολλή φρίκη το χάος, τελικά. Και πάντα ήταν, είναι και θα είναι το Κακό στο πρόγραμμα. Το ότι αυτό διακυμαίνεται και σχετικοποιείται κατά καιρούς δε δικαιολογεί ουσιαστικά, καμμιά αισιοδοξία.
    Ο μόνος λόγος που μπορεί να μας κρατά αισιόδοξους, νομίζω, είναι το γεγονός πως πίσω απ’ όλη τη φρίκη, ολόκληρο το σκοτάδι, την άβυσσο την ίδια, η Ομορφιά περιμένει. Ταπεινωμένη και συντριμμένη κι εξουθενωμένη όσο ποτέ, από την καταφρόνια και τη λήθη και τον εμπαιγμό του ίδιου του αγαπημένου της κόσμου. Όμως, περιμένει. Μέχρι -και για- να τον σώσει.
    Αν δεν μας περιμένει ο «κάλλει ωραίος παρά πάντας», κανείς, μα κανείς απ’ όλους εμάς -τους φαύλους και υποκριτές και πιο τιποτένιους από ποτέ- δεν πρόκειται να Ζήσει και μη γελιόμαστε…
    Η εποχή μας είναι όντως, βαθειά ζοφερή. Και μακάρι να μην κρατήσει πολύ.

    Μου αρέσει!

  2. Ας υποθέσουμε ότι ζούμε στήν χειρότερη εποχή. Καί τί μ’ αυτό. Τό στήριγμα και η ελπίδα μας δέν είναι ο εαυτός μας, ή κάποια κοσμική δύναμη. Τό μυστικό της επιτυχίας σέ κάθε εποχή ειναι τό ίδιο καί απλό. Μοναδικό καί αξεπέραστο. Όλα εξαρτώνται από τήν σχέση μας μέ τόν Χριστό. Χωρίς Χριστό καί τά «εύκολα» γίνονται δύσκολα. Ή μάλλον αδύνατα. Μαζί με τόν Χριστό τό βουνό γίνεται κάμπος, τό σκοτάδι φως, ο θάνατος ζωή. Νομίζω τό ζητούμενο είναι τί κάνουμε με αυτή τήν σχέση. Πάντως αξίζει καί πολύ νά τό ψάξουμε. Νά τό βρούμε. Νά τό ζήσουμε. Καλή συνέχεια.

    Μου αρέσει!

  3. Πάρα πολύ εύστοχος ο επίλογος του άρθρου! Συμφωνώ απόλυτα!…»Όλες οι εποχές είναι δύσκολες στο βαθμό που θεωρούμε τη ζωή αυτή αγώνα.» Η αλήθεια είναι πως δεν ήρθαμε στη ζωή για να καλοπεράσουμε, με τη συνήθη έννοια του όρου. Επομένως, καλό κουράγιο στον αγώνα με Α Ι Σ Ι Ο Δ Ο Ξ Ι Α…

    Μου αρέσει!

  4. ΧΑΛΒΑΔΕΣ!
    Αυτή είναι η ουσία.Η αγυμνασιά και η απαιδευσία δε μπορούν να έχουν άλλο αποτέλεσμα από σάρκες πλαδαρές που περιφέρονται ασκόπως.Μόνη τους ελπίδα
    να »στρατολογηθούν» κάπου,από κάποιον,από κάτι.Να αποκτήσουν νόημα.
    Μια θέση να ζωστούν στη »μυλόπετρα»,με δώρο τις παρωπίδες.Αρκεί να τους αποθέτουν κάπου το »φαϊ» τους.Θα στυλώνουν τα πόδια που και που αλλά ως εκεί.
    Γιατί όμως αποφεύγουμε να γυμναστούμε και να παιδευτούμε;
    Ο φόβος για το τι κρύβουμε μέσα μας,για την αλήθεια με την οποία θα χρειαστεί να έρθουμε αντιμέτωποι και το πόσο αυτό μπορεί να μας πονέσει
    μας καθηλώνει,μας παραλύει.
    Είναι τραγικό!
    Η φυγοπονιά μας τελικά,ευθύνεται για τον πόνο που βιώνουμε.
    Ζούμε στην εποχή που μπορούμε να είμαστε ο εαυτός μας!
    Κι έχουμε τόσες πολλές ευκαιρίες πρώτα να γνωρίσουμε και μετά να αγαπήσουμε πραγματικά τον εαυτό μας,αυτό που είμαστε(όχι το σώμα μας)..

    Να μην ξεχνάμε πως είμαστε από τους τυχερούς.Λίγες γεωγραφικές μοίρες μακρυά κάποιοι ζούνε αιώνες(ίσως και χιλιετίες σε πνευματικό επίπεδο) πίσω.
    Η ζωή ποτέ και για κανέναν δε θα είναι εύκολη!Να γίνει παράδεισος δε ξέρω κατά πόσο είναι εφικτό.Πιστεύω όμως, ότι αν ζεις με όλη τη δύναμη της ψυχής σου ποτέ δε θα γίνει κόλαση.

    Φίλε βεδουίνε ευχαριστώ πολύ για την ακτινογραφία σκέψεων!
    😉

    Μου αρέσει!

Σχολιασε και εσυ...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s