Αναλύοντας τα γεγονότα που έχουν συμβεί στη ζωή μας, όλο και περισσότερο συνειδητοποιούμε την αθέλητη κατάντια μας…Κάνοντας μια δεύτερη ανάγνωση στη καθημερινότητα που βιώνουμε και στα πρόσωπα που συναναστρεφόμαστε, όλο και περισσότερο συλλαμβάνουμε τους εαυτούς μας περιπλεγμένους και συμβιβασμένους στα υποκριtiκά κατεστημένα μιας απάνθρωπα δομημένης και εξαθλιωμένα διαρθρωμένης κοινωνίας…

Είναι δραματική και αφόρητα επώδυνη η αίσθηση του συμβιβασμένου, είτε αυτός είναι ηγέτης είτε ένας οποιοσδήποτε άνθρωπος. Είναι η αίσθηση αυτοεξευτελισμού του ανθρώπου εκείνου που ενώ δε συμφωνεί με την εξουσιαστική νοοτροπία της κατεστημένης τάξης, εν τούτης υποχρεώνεται να την υπηρετήσει…είναι η κατάντια του εξαναγκασμένου από το σχιζοφρενικό κομπιουτερίστικο-καταναλωτικό σύστημα να υπηρετεί αντίθετες καταστάσεις και να αναπτύσσει διαφορετικές συμπεριφορές από αυτές που η συνείδησή του υπαγορεύει, αλλά και πιστεύει.

Ο συμβιβασμένος είναι ο ηθελημένος ή ο εν αγνοία του υποκριτής, ο οποίος σιγά σιγλα με καθημερινή προσπάθεια κατορθώνει να εισχωρεί όλο και περισσότερο στο χώρο των εικονικών αξιών, υλικών και πνευματικών, κι έτσι αναγκάζεται να συνηθίζει τον ρόλο του…Ανάλογα με την θέση που θέλει να κατακτήσει ή να κρατήσει και τις σκοπιμότητες που θέλει να προωθήσει, αλλάζει διαθέσεις, σκέψεις, συμπεριφορές ακόμα και πιστεύω…Και επειδή αυτός ο τρόπος φέρνει πιο γρήγορα αποτελέσματα, ειδικά όταν κάποιος διαθέτει και την σχετική ευστροφία ,ε τότε άντε να μας πείσουν οι άλλοι, ακόμα και το Ευαγγέλιο ότι ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα…

Τελικά ο συμβιβασμένος, εκούσια ή ακούσια, που αγωνίζεται να γίνει υποκριτής, αφομοιούμενος απ τη προσπάθεια-συνήθεια, εάν δε γίνει αναίσθητος αυτοπυροβολώντας την συνείδησή του, γίνεται ένας εσωτερικά συγκρουόμενος αλαζόνας, δίψυχος, δίγνωμος, δίβουλος. Προσπαθώντας ο ταλαίπωρος να κρατήσει ισορροπία πάνω σ’ένα αστήρικτο, ξεφτισμένο, έτοιμο να σπάσει σχοινί αυτογελοιοποιείται με τις κωμικές και σπασμωδικές κινήσεις που κάνει, μπροστά σ’ένα πλατύ κοινό που είναι μαθημένο να χειροκροτεί αλλά συγχρόνως και να κοροϊδεύει…Παρατηρώντας με προσοχή τον συμβιβασμένο βλέπεις να πέφτει συνεχώς σε αντιφάσεις, λέγοντας άλλα τη μιά και άλλα την άλλη ώρα, περιστρεφόμενος σαν τον φούρνο του χότζα, προσπαθώντας βέβαια πάντα να επιχειρηματολογεί προκειμένου να στηρίζει λογικά την αληθοφάνεια των λόγων ή των πράξεών του, με αποτέλεσμα να καταστρέφει την ομορφιά της ειλικρίνειας και της απλότητας, που συνιστούν την πραγματικότητα της αγάπης στις ανθρώπινες σχέσεις. Αλλά η κυριότερη καταστροφή του συμβιβασμένου είναι η πνευματική του αυτοκτονία…Δηλαδή το να θυσιάζει στο βωμό της υποκρισίας και των σκοπιμοτήτων την πραγματικότητα του σκοπού της υπάρξεώς του. Και σκοπός της ζωής είναι να προσπαθείς να γίνεις και να παραμείνεις πάντα ελεύθερος.

Υπάρχουν πολλές σκέψεις και παραδείγματα από τη ζωή για να περιγράψει κανείς τον ψυχικό όλεθρο και την εν γένει ανισορροπία της ζωής του συμβιβασμένου. Όποια θέση και αν κατέχει μέσα στην ματαιότητα του υποκριτικού κοινωνικού ιστού, σε όποια ηλικία και αν βρίσκεται, όποιος και αν είναι ο συμβιβασμένος είναι μια τραγική «προσωπικότητα»,μια αξιοσυμπάθητη περίπτωση βαρειάς ψυχικής ασθένειας…

Όμως εμείς δεν είμαστε συμβιβασμένοι; Συμβιβασμένοι με τον άρρωστο εγωισμό μας, με την αλαζονεία μας και τη φιλοπρωτία μας; Συμβιβασμένοι με τα άλογα πάθη που μας τρώνε εσωτερικά και σαρακώνουν ανεπαίσθητα την ψυχή μας; Συμβιβασμένοι με την κατεστημένη αμαρτία του χρήματος, της σάρκας, της εξουσίας; Συμβιβασμένοι με αντίθετα πιστεύω και πρακτικές απ ότι μας λέει ο Ασυμβίβαστος με την υποκρισία στο Ευαγγέλιο;

Και τελικά μόνο οι συμβιβασμένοι μπορούν να συνεννοούνται μεταξύ τους. Οι συμβιβασμένοι πάσης φύσεως άρχοντες συνεννοούνται μόνο με συμβιβασμένο, ανεγκέφαλο και μαζοποιημένο λαό. Οι μέν καλλιεργούνται από τους δε…Οι μεν διαμορφώνονται από τους δε…και η μακράν της Αλήθειας περιπέτεια μιας ανελεύθερης, υποκριτικής και ψυχικά πεθαμένης ζωής συνεχίζεται…Λες και δεν ήλθε ποτέ ο Χριστός στη γη ,λες και ποτέ δε μίλησε στους ανθρώπους για τα άρρωστα εξουσιαστικά και υποκριτικά κατεστημένα, λες και ποτέ δε σταυρώθηκε από αυτά, λες και δεν υπάρχει Θεός!!

Πόσο θα έπρεπε να προσέχουμε οι εντός της Ορθόδοξης Εκκλησίας ποιμένες και ποιμενόμενοι, ώστε να μην πέσουμε στις ίδιες παγίδες συμβιβασμού με τους ανθρώπους και τα κατεστημένα που πιστεύουν και ζουν μακρυά από το Φως της Αλήθειας του Ελευθερωτού των ψυχών, που μας ελευθερώνει από τη δουλεία του ψυχαναγκαστικού φρονήματος και της αμαρτίας; Τελικά αυτή είναι και η ουσιαστική, η ειδοποιός διαφορά μας από την αναγκαστικά επιχειρούμενη συμβιβασμένη νοοτροπία της παγκοσμιοποίησης. Είναι μέγιστη ανάγκη να διδαχθούμε να μη συμβιβαζόμαστε…Να γίνουμε ασυμβίβαστοι με οποιονδήποτε και οτιδήποτε έρχεται σε αντίθεση με τον αιώνιο Λόγο του Θεού. Να προπονηθούμε να μάθουμε να είμαστε συνειδητά ασυμβίβαστοι, ώστε να μη συμβιβαστούμε με την επερχόμενη παγκόσμια «φιλάνθρωπη» αρχή τυρρανίας που όλο και περισσότερο αγκαλιάζει τον πλανήτη μας. Να μας βρει έτοιμους…

Μετά από όλα αυτά μήπως θα ‘πρεπε να σκεφθούμε ν’ αναθεωρήσουμε τη ζωή μας; Να κάνουμε ένα τσεκάρισμα ή ένα αντιβιοτικό σκανάρισμα στο σκληρό μας δίσκο, ώστε να εντοπίσουμε και να εξουδετερώσουμε τους αόρατους πνευματικούς ιούς, που καταστρέφουν σιγά σιγά το Θεόσδοτο λογισμικό της ψυχής μας, ενώ  πλανευτικά παρουσιάζεται μια καταπληκτική τρισδιάστατη εικόνα στην οθόνη σαν μια άλλη μάσκα που κρύβει τη πραγματική;

Και όλα τα παραπάνω που διαβάσαμε για τους συμβιβασμένους, τους αλλοτριωμένους, τους αυτοεξευτελισμένους, τους αυτοδικασμένους, τους αυτοπυροβολημένους, ας προσέξουμε καλά μήπως τα δούμε στο δικό μας καθρέφτη. Ας μη σπάσουμε τους καθρέπτες, ας σπάσουμε τις αλυσίδες των αντίθετων με την Ορθόδοξη συνείδηση μας συμβιβασμών. Οι καθρέφτες θα χρειαστούν πάλι για την επαλήθευση…

Λεωνίδας
Από το Περιοδικό Ελπιδοφόρος