Υπαλληλική απιστία και εργοδοτική αρτηριοσκλήρυνση σε καιρούς κρίσης

Κρίση οικονομική, κρίση διαπροσωπική κατά βάση, με προεκτάσεις από το σπίτι μας μέχρι τον χώρο εργασίας και αντίστροφα. Σου δίνεται δε η εντύπωση πως μεγάλο ποσοστό του εργατικού δυναμικού αντί να ανταποκριθεί στην κρίση με περισσότερο ζήλο ως άμυνα στην μειωμένη «κίνηση», ψάχνει ευκαιρία να μην εργαστεί έστω κατά το προβλεπόμενο της όποιας θέσης εργασίας. Αυτός ο αποκαρδιωτισμός, η απελπισία και η οπτική των πάντων από μια σκοτεινή μεριά.

Από τη μια οι εργαζόμενοι που έχουν τρομάξει και προσπαθούν λόγω μείωσης ενδιαφέροντος και αισιοδοξίας για το ελληνικό μέλλον, είτε να εκμεταλλευτούν στο έπακρο τον εργοδότη από πλευράς επιφαινόμενης εργασίας (λούφας επί το «ελληνικότερον»), είτε να αδιαφορούν για την επιχείρηση που τους παρέχει τα προς το ζην. Από την άλλη οι εργοδότες που θεωρώντας δυσβάσταχτο το κόστος συντήρησης ενός επιπλέον ανθρώπου για μισθούς και ασφαλιστικές εισφορές, κάνουν ότι μπορούν ώστε να δείχνουν με τη συμπεριφορά τους ότι με το ζόρι σε κρατάνε και εφόσον είναι μοιραίο για αυτούς δεν δέχονται καμία έκπτωση στην απόδοσή σου. Αντίθετα πολλές φορές παρατηρείται η καταναγκαστική σχεδόν εργασία πλέον του ωραρίου χωρίς τις αντίστοιχες αποδοχές, ή και την μετάπτωση σε καθεστώς ημιαπασχόλησης ή ωρομίσθωσης.

Η ημιαπασχόληση και η υπερεκμετάλλευση έως και κακομεταχείριση του εργαζόμενου όχι μόνο δεν επιφέρουν αυτόν τον βαθύτερο σύνδεσμο μεταξύ του υπαλλήλου και του αντικειμένου που εξασκεί (με προεκτάσεις στην απόδοση και την αίσθηση ότι ανήκει εκεί που δουλεύει), αλλά αντίθετα επιφέρουν την αργή και επικίνδυνη ρήξη μεταξύ εργαζομένου και εργοδότη. Γιατί? Απλούστατα διότι τα πάντα στον κόσμο λειτουργούν ως αλληλένδετοι κρίκοι ενός συστήματος. Ο εργαζόμενος που σκέφτεται αρνητικά για την δουλειά του, θα έχει λιγότερη όρεξη να την συνεχίσει, δηλαδή θα πέσει η απόδοσή του. Κατ’επέκταση, θα πληγεί η παραγωγικότητα της επιχείρησης. Ο εργοδότης λοιπόν αισθανόμενος την απειλή θα δείξει αυστηρότερο πρόσωπο, πράγμα που θα πειράξει περισσότερο τον εργαζόμενο και πάει λέγοντας…

Αυτό που δεν θέλουν τελικά να κατανοήσουν και οι δυο πλευρές που στηρίζουν την οικονομία είναι ότι οι μεν εργαζόμενοι πρέπει να προσαρμοστούν στις νέες εργασιακές σχέσεις που δημιουργούνται από εξω-ελλαδικές δυναμικές εκτός του ελέγχου και της βούλησης των εγχώριων εργοδοτών, και οι δε εργοδότες να συνειδητοποιήσουν ότι έχουν να κάνουν με άτομα που έχουν αξιοπρέπεια και αυξημένες ευθύνες για τους εαυτούς τους και τις οικογένειές τους. Πρόκειται δηλαδή για μια περίπτωση υπέρβασης που χρειάζεται να γίνει και από τις δυο όψεις του νομίσματος. Αντί να αντιβάλλουν βαρείς λόγους προς αλλήλους, καλύτερα να συμφωνήσουν από κοινού ότι χρειάζονται οι μεν τους δε, αλλιώς δεν θα υπάρχουν ούτε μισθοί στην αγορά, αλλά ούτε και καταναλωτική κίνηση για τα παραγόμενα προιόντα. Ο ένας χρειάζεται τον άλλον σε αυτή τη χώρα ώστε να υπερπηδηθούν όλα τα εμπόδια, να αντέξουμε διατηρώντας την κοινωνική μας ακεραιότητα και να πάψουμε να τρώμε ο ένας το σαρκίο του άλλου.

Όλα τα παραπάνω έχουν καταφανώς ένα κοινωνικό τίμημα, που καθιστά την χώρα εύκολη βορά σε κεφάλαια του εξωτερικού, εφόσον οι επιχειρήσεις απαξιώνονται πλέον εκ των έσω και η τιμή τους είτε στο «ταμπλό» του χρηματιστηρίου, είτε στην μαρτυρία-στην συνείδηση του κοινού ανθρώπου, πέφτει. Η δεύτερη απειλή που θα βρει ως κερκόπορτα τις ξένες εξαγορές, θα είναι το εισαγόμενο εργατικό δυναμικό. Κλάδοι όπως η ακτοπλοΐα, τα δημόσια έργα, και οι βιοτεχνίες, θα αλωθούν διπλά. Θα χάσουμε και μέχρι πρότινος σταθερές εταιρείες που λόγω της κρίσης έχουν χάσει το έδαφος κάτω από τα πόδια τους, αλλά και θέσεις εργασίας, διότι οι ξένοι αγοραστές δεν θα καθίσουν να συνδιαλεχθούν με τον ελληνικό, ιδιάζοντα και μοναδικό τρόπο αντιμετώπισης της εργασίας και θα προτιμήσουν να φέρουν δικούς τους ανθρώπους από τα «ξένα». Όπως καλή ώρα φεύγουν οι δικοί μας φερέλπιδες πτυχιούχοι εφόσον οι προοπτικές τους στην μικρή και συμπλεγματική Ελλάδα του «χουζούρη και του χαχανούλη» όλο και στερεύουν.

Μπορούμε βέβαια να αλλάξουμε αυτή την εικόνα με την αλλαγή της οπτικής μας, ξεκινώντας ο καθένας από τον κύκλο του, το σπίτι του, τον εαυτό του. Φθάνει να μην είμαστε πλέον διασπασμένοι και να μην βλέπουμε ο ένας τον άλλον κακόβουλα. Χρειαζόμαστε και ικανοποιημένους εργοδότες και ευχαριστημένους υπαλλήλους. Τώρα τα φιλοσοφικά ερωτήματα τύπου γιατί να μην είμαι εφοπλιστής στη θέση του εφοπλιστή ή γιατί να δουλεύω εγώ ο φτωχός πλην τίμιος για τον πλούσιο που έχει κληρονομήσει τα λεφτά του, και αυτό είναι άδικο, και ζήτω ο μαρξισμός κτλ. καλύτερα να τα εξετάσουμε σε μια άλλη εποχή πιο ξένοιαστη που θα ξέρουμε τί μας ξημερώνει. Προς το παρόν ας επικεντρωθούμε στην σκληρή δουλειά με υπομονή και δίνοντας το παράδειγμα στις επόμενες γενιές που ήδη μας βλέπουν να παίζουμε το μέλλον τους στα ζάρια.

πηγή: Ιωάννης Χαρμουσίζης,  www.skybay.gr

Σχολιασε και εσυ...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s