Ένας καθρέπτης την τρέλα μου…

Δε ξέρω αλήθεια τι να πω! Νιώθω σίγουρα ότι πολλές φορές στην όλη προσπάθειά μου να μεταδώσω κάποια νοήματα και κάποιες σκέψεις ότι τελικά πιέζω τον εαυτό μου και βρίσκομαι να είμαι ανειλικρινής με τον εαυτό μου! Μην προσέχοντας πολλά πράματα ουσιώδη και μεγεθύνοντας άλλα, αλλά όχι και τόσο ουσιώδη!

Άνθρωπος! Στέκομαι! Όμως αμφιβάλλω αν έχω γνώση του τι συμβαίνει… Λες ρε να παίρνω ναρκωτικά και να μην το ξέρω; Αδιαμφισβήτητα κάτι τέτοιο θα πρέπει να συμβαίνει, απλώς ψάχνω να βρω ποιο είναι το ναρκωτικό μου!

Απορώ τι είναι αυτό που με διαλύει; Ο υπολογιστής ή το ποτό; Οι δυο εμφανείς αγάπες που έχω… Αλλά μάλλον είναι κάτι πέραν αυτών. Πως θα βρω την άκρη;

Ποιος θα μπορούσε να μου στείλει ένα καθρέπτη να κοιταχτώ; Βέβαια δε ξέρω αν είμαι έτοιμος να αντικρίσω το θέαμα, γιατί την τελευταία φορά που η ζωή μου έστειλε τον καθρέπτη τρόμαξα και πόνεσα πολύ… αλλά καλό ήταν, όχι ρε θέλω ένα καθρέπτη και ας τρομάξω!

Όσο για το τι γίνεται στο κόσμο… ε μόνο αυτό μπορεί να μου το περιγράψει:

3 σκέψεις σχετικά με το “Ένας καθρέπτης την τρέλα μου…

  1. Μη φοβάσαι να είσαι αυτός που είσαι η να εκφράζεις την πραγματική αποψή σου για όσα είναι για σενα σημαντικά! Και που ξέρεις αν αυτό που εσύ θεωρείς ουσιώδη…και ας μην είναι, ίσως και για κάποιον άλλο όμως να είναι!!

    Αυθεντικότητα και ειλικρίνεια του εαυτού μας! Μα είναι τόσο εύκολο όταν πέσει η μάσκα του προσώπου μας, η μάσκα που σίγουρα μας την έχουν φορέσει οι άλλοι για να αρέσουμε…οπότε…μην προσπαθείς να κάνεις κάτι για να αρέσεις, μην υποκρίνεσαι να είσαι κάποιος που δεν είσαι, μην υοθετείς απόψεις που δεν τίς έχεις επειδή νομίζεις ότι πρέπει να τις έχεις. Δώσε μια ευκαιρία στόν πραγματικό εαυτό σου….σίγουρα θα είναι τόσο ωραίος…σιγούρα καλύτερος απο αυτό το μπερδεμένο υποκείμενο.

    Θέλεις έναν καθρέπτη….η ζωή…ο διπλανός σου…ο συναδελφός σου…οι αποφάσεις σου είτε μεγάλες είτε μικρές…όλα καθρεπτίζουν εσένα! Τόσους καθρέπτες έχεις γύρω σου. Μη χάνεις το χρόνο ψάχνωντάς τον.

    Πόνος;;; Τι ωράιο!! Τι θα ήταν η ζωή δίχως πόνο…όπως θα ήταν δίχως ευτυχία…Για να νιώσουμε την ευτυχία πρέπει να νιώσουμε και τον πόνο…πώς θα γευτούμε το γλυκό, αν δεν έχουμε γευτεί το πικρό.
    Ο πόνος μας οριμάζει, μας κάνει δυνατούς…ωραίο πράγμα!!!!

    Μου αρέσει!

    1. Την μάσκα μάλλον μόνοι μας την φοράμε. Ίσως μας παρακινούν εξωτερικοί παράγοντές, αλλά η τελική απόφαση πιστεύω είναι δική μας. Ο πόνος πραγματικά μας ωριμάζει αν τον υποδεχθούμε σωστά. Τέλος ο άριστος καθρέπτης είναι Εκείνος που ήρθε ανάμεσα μας και είπε «Μαθετε απ’ εμού ότι πράος ειμί και ταπεινός τη καρδία». Να τολμήσουμε. Να κοιτάξουμε. Να συγκρίνουμε. Να διαλέξουμε. Να αγωνιστούμε.

      Μου αρέσει!

  2. Τις νύχτες της ατέλειωτης σιωπής, τις ώρες της απόλυτης μοναξιάς, τις στιγμές που ο χρόνος παύει να κυλά, τότε κοίταξε τι κρύβεις μέσα σου και κλάψε! Στην αρχή κλάψε πικρά γι’ αυτό που νόμιζες πως είσαι, μετά κλάψε πολύ συγχώρεση για να ζητήσεις, τέλος κλάψε γλυκά γιατί μπροστά σου ανοίγεται μια δεύτερη ευκαιρία για να ζήσεις αληθινά!

    Μου αρέσει!

Σχολιασε και εσυ...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s