20 Ιουλίου 2012,

38 χρόνια έχουν περάσει από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο. Σήμερα είναι ημέρα μνήμης, ημέρα ντοκυμαντέρ και κλισέ, ημέρα πολιτικών λόγων και ξαναγραμμένων δηλώσεων με την εισαγωγική πρόταση όπως και στο κείμενο που διαβάζεις τώρα να γράφει 38 αντί για 37 χρόνια.

Τι σημαίνει λοιπόν τελικά αυτή η μέρα για τη δική μας γενιά η οποία δεν έζησε τις μαύρες εκείνες μέρες; Τι πρέπει να κάνεις τη μέρα αυτή, πως πρέπει να συμπεριφερθείς και γιατί άλλωστε να είναι αυτή η μέρα διαφορετική από την προηγούμενη ή την επόμενη. Εξάλλου οι ίδιοι οι άνθρωποι, οι δικοί μου και οι δικοί σου γονείς, που έζησαν αυτές τις μέρες, δεν φαίνεται να δίνουν και τόση σημασία. Είναι μήπως επειδή αυτή η μέρα ήταν τόσο τραυματκή ώστε να έχει σχηματίσει μια υποσυνείδητη ασπίδα άρνησης στο μυαλό τους που μπλοκάρει την μνήμη ή απλά επειδή αυτή η  ανυσηχία δεν συντρέχει με τα σημερινά προβλήματα, τα δρώμενα. Εννοώ την οικονομική κρίση, η οποία φαίνεται να είναι αποτέλεσμα της παγκοσμιας οικονομικής κρισης, ή  αποτέλεσμα της κολισιεργίας του Χριστόφια, ή αποτέλεσμα της κακοδιαχείρισης του καπετάνιου της κεντρικής τραπεζας ή αποτέλεσμα της ασυνεννοησίας των κομμάτων, ή …, ή …, ή…. Εννοώ τον θάνατο 13 ανθρώπων πέρυσι λόγω ασυνεννοησίας, αδιαφορίας, ανικανότητας και ανευθυνότητας.

Η επέτειος της τουρκικής εισβολής δεν θα γίνει πρωτοσέλιδο στις εφημερίδες και όποιος αφιερώσει ραδιοφωνικό ή τηλεοπτικό χρόνο, όποιος γράψει ένα κείμενο μέσα σε ένα τραίνο στο εξωτερικό, όποιος τελοσπάντων αναφερθεί εκτενώς στο θέμα, θα στιγματιστεί ή θα επιβεβαιώσει το στίγμα του ως εθνικιστής, φασίστας κ.ο.κ. Η εισβολή στην Κύπρο δεν αποτελεί κομμάτι των δρώμενων γιατί απλά δεν επηρεάζει την καθημερινότητα σου. Ή μήπως την επηρεάζει; Μήπως η εγκαθίδρυση του παρακράτους του βορρά επηρεάζει τον πολύτιμο υλικό σου πλούτο, τις πολίτιμες κυπριακές αερογραμμές σου, τα πολύτιμά σου σύνορα τα οποία παραβιάζονται από λαθρομεντανάστες, ναρκωτικά και μάυρο χρήμα. Μηπως επηρεάζει επίσης και την όχι και τόσο πολύτιμη αξιοπρέπεια σου;

Η επέτειος της τουρκικής εισβολής δεν υπάρχει για να νιώσεις θυμό, μίσος, αδιαλλαξία. Υπάρχει για να αφιερώσεις 10 λεπτά και να διερωτηθείς τί μας οδήγησε σε τόσο πόνο εκείνη τη μέρα, πως σε επηρεάζει σήμερα και πως πρέπει να αλλάξεις τον τρόπο που σκέφτεσαι, που κινείσαι, που πράττεις, την περιβόητη νοοτροπία σου, ώστε να μην οδηγηθείς ξανά στο τίποτα. (Είναι αξιοσημείωτη η σημερινή έννοια του τίποτα και η έννοια που είχε το ’74. Σκεψου λίγο τί σημαίνει το τίποτα για σένα σήμερα, τί σημαίνει οικονομική κρίση και τί σήμαινε τότε.)

Πρέπει να καταλάβεις ότι η σημερινή μέρα έχει καθορίσει, χωρίς την συγκατάθεση σου, την ταυτότητα σου και πως είναι η ίδια εσωτερική ιδεολογική αδιαλλαξία και αντιπαράθεση, η ίδια εξωτερική παρέμβαση, η ίδια αδιαφορία που σε οδήγεί στο σημείο που βρίσκεσαι σήμερα.

Η τουρκική εισβολή είναι δρώμενο, είναι καθημερινότητα είναι εδώ.

Τι θα κάνεις λοιπόν σήμερα;

Θα αφιερώσεις λίγο προσωπικό χρόνο για χάρην της αυτογνωσίας.

Θα ρωτήσεις τον εαυτό σου:

–          πόσα χρόνια πρέπει να περάσουν για να ξεχάσεις την τουρκική εισβολή;

–          πόσο κοντινός  σε σένα πρέπει να είναι ένας άνθρωπος ώστε να σε επηρεάσει ο θάνατος του;

–          αν θα προβάλεις κάποιου είδους αντίσταση στον επόμενο που θα σε ρωτήσει τι γλώσσα μιλάς και γιατί δεν είναι αυτή η γλώσσα η τουρκική;

–          αν θα απαντήσεις στον επόμενο που θα σε ρωτήσει τι πρόβλημα έχουμε στην Κύπρο;

–          αν ξέρεις ποιό είναι το πρόβλημα στην Κύπρο;

–          αν θα υπερασπίσεις το γεγονός ότι η πατρίδα σου δεν είναι τουρκική;

–          αν η έννοια πατρίδα έχει κάποιο νόημα για σένα;

–          αν καταλαβαίνεις ότι το θέμα δεν ειναι αν η Κύπρος είναι ελληνική αλλά το αν η Κύπρος δεν είναι τουρκική;

–          αν θα προβάλεις αντίσταση στον επόμενο που θα σου πει ότι η εισβολή ήταν ειρηνική αποστολή με σκοπό να διασφαλίσει την ασφάλεια των τουρκοκυπρίων;

Η σημερινή μέρα λοιπόν είναι η ευκαιρία σου να καταλάβεις επιτέλους ποιός είσαι, τί ξέρεις για σένα, γιατί αντιδράς σε κάτι το οποίο μπορεί να μην πιστεύεις και γιατί πιστεύεις σε κάτι στο οποίο δεν θα έπρεπε να αντιδράς.

Είναι εντάξει αν η απάντηση που θα δώσεις στις περισσότερες από τις παραπάνω ερωτήσεις είναι αρνητική. Πρέπει να κάνεις όμως κάποιες επιπλέον ερωτησεις στον εαυτό σου:

–          Γιατί σε ενοχλεί τόσο πολύ που κάποιοι άνθρωποι απαντούν καταφατικά στις περισσότερες από τις παραπάνω ερωτήσεις άρα σκέφτονται διαφορετικά από εσένα.

–          Ποιά είναι κατά τη γνώμη σου τα όρια της αδιαφορίας;

–          Θα ήσουν τόσο αδιάφορος αν δεν είχες τις ανέσεις που έχεις σήμερα;

Έχουν περάσει 38 χρόνια από την μέρα όπου η προδοσία, η εκδίκηση, η αδιαφορία, η ανευθυνότητα, η ιδεολογική τύφλωση, το μίσος, ο θυμός, ο πόνος και το τίποτα βρέθηκαν στο απόγειό τους. Η σημερινή επέτειος είναι μια ευκαιρία για να καταλάβεις ή εστω να υπενθυμίσεις τον εαυτό σου πως η αυτογνωσία, η ιστορία και συνεπώς η προσωπική ταυτότητα είναι από τα πιο σημαντικά χαρακτιριστικά που καθορίζουν ένα άνθρωπο.

Δεν Ξεχνώ και Αγωνίζομαι

Αγωνίζομαι Να Μην Ξεχάσω  

Γ.X

20 Ιουλιου 2012

Υ.Γ.

Είναι τρομερό το πώς κάποιες λέξεις έχουν χάσει τη δύναμή τους απλά και μόνο επειδή βγαίνουν κάθε χρόνο εδώ και 38 χρόνια από το στόμα πολιτικών που απεδεδειγμένα δεν εχουν καταφέρει  απολύτως τίποτα τόσο στον τομέα της εσωτερικής όσο και της εξωτερικής πολιτικής της Κύπρου. Είναι επίσης αξιοσημείωτο το πως η νέα γενιά πολιτικών ακολουθεί με τάσεις αυτοκτονίας τα χνάρια των προηγούμενων.

Δεν είναι το θέμα της εισβολής που μας έχει κουράσει. Είναι ο στερεότυπος πολιτικός λόγος των ούτω καλούμενων αρχηγών μας που έχει καταντήσει κουραστικός.

Δεν Ξεχνώ και Αγωνίζομαι. Αγωνίζομαι Να Μην Ξεχάσω. Αγωνίζομαι να μην κουραστώ.