Κι όλα αρχίζουν αλλιώς

1

Θυμάμαι τον καιρό που καβαλούσα το ποδήλατο και χανόμασταν για ώρες με τους συμμαθητές κάνοντας πετάλι. Στην αρχή με βοηθητικές ρόδες αργότερα χωρίς αυτές…πέρασε καιρός για να μάθω να ισορροπώ…πότε έτσι πότε αλλιώς…Πόσο λίγο γνωρίζουμε τον εαυτό μας, πόσο λίγο τον διπλανό μας. Οι αλλαγές βρίσκονται σε συνεχή εξέλιξη. Οι πλευρές του εαυτού πολλές και άγνωστες. Θαυμάζω κάποια χαρακτηριστικά σε ανθρώπους από μετάξι, σε ωραίους ανθρώπους με τρόπο ιδιαίτερο και μοναδικό. Ξεχνάω όμως τους κόπους, τις αγωνίες, το χρόνο, τα δάκρυα, τις αποτυχίες, τις απογοητεύσεις, τις θυσίες, τις ελπίδες, την σκληρή σταδιακή εσωτερική εργασία που έχουν καταβάλει καλοκαίρια και χειμώνες για να βλέπω αυτό που βλέπω για λίγη ώρα. Κάθε άνθρωπος μια ιστορία, ένα βιβλίο διηγώντας το να κλαις…ή να γελάς.

Συνεχίστε να διαβάζετε Κι όλα αρχίζουν αλλιώς.

Δεν έδωκα καλούπια…

«Εζήτησα να ξυπνήσω ψυχές ικανές να καθορίσουν μονάχες τους αύριο την τύχη τους κι όχι νευρόσπαστα που να κινούνται σήμερα με τη θέληση του πρώτου τυχαίου δασκάλου τους κι αύριο με του άλλου οποιουδήποτε κυρίου τους.

Δεν έδωκα καλούπια σε καμιά περιοχή της ζωής και της σκέψης τους, καλούπια που αλλάζουν επιφανειακά μονάχα κ’ εξωτερικά τη ζωή, μα που αφήνουν αποκοιμισμένη και στείρα την ψυχή τους.

Όπου έβλεπα την ελεύθερη σκέψη τη σεβάστηκα και την αγάπησα, οσοδήποτε τολμηρή κι αν ήταν, και περιφρόνησα με αγανάκτηση το μυαλό το σκλαβωμένο μέσα στα δεσμά της πρόληψης και της υποκρισίας.

Γιατί μαθητής μου εμένα δεν είναι ‘κείνος που αγαπά την ήρεμη κι ακίνδυνη ζωή, τη στρωμένη με λουλούδια, αλλά εκείνος που μέσα του έχει ξυπνήσει η ανησυχία. Μαθητής μου δεν είναι ‘κείνος που θα μ’ αγαπήσει με μια θηλυκιά και μαλακή άγονη αγάπη, αλλά εκείνος που ακολουθώντας τις αρχές της επικίνδυνης πάλης θα με φτάσει και θα με ξεπεράσει, αρνούμενος ίσως στο τέλος εμένα.»

Μίλτος Κουντουράς, διευθυντής του Διδασκαλείου Θηλέων Θεσσαλονίκης

κάποιος μένει στο δρόμο, θα τον συναντήσουμε;

astegoi

ενημερώνουμε φίλους και γνωστούς! 

κι αν δεν μπορείς να έρθεις στις 2 Ιουνίου

τουλάχιστον μπορείς να μας φέρεις όσα ζητούνται

για να τα ετοιμάσουμε κι έτσι θα συμμετέχεις

πληροφορίες για το που και πότε θα τα συγκεντρώσουμε, προσεχώς…

«Γιατί πείνασα,
και μου δώσατε
να φάω,
δίψασα,
και μου δώσατε να πιω,
ξένος ήμουν,
και με περιμαζέψατε,

Συνεχίστε να διαβάζετε κάποιος μένει στο δρόμο, θα τον συναντήσουμε;.

Καλοτάξιδο το σπίτι «Μεθεξις»

Κάποιοι φίλοι με αντιρρήσεις ξεκίνησαν να στεγάσουν μια νέα κίνηση. Την καλωσορίζουμε κι ευχόμαστε αέρα στα πανιά τους!

Έλα να συζητήσουμε, να πιούμε ένα αφέψημα, να δούμε πως μπορούμε να συμπράξουμε και να μάθουμε ο ένας με τον άλλο.Εάν δεν φτάσουν τα φαγώσιμα, τα ροφήματα ή ό, τι άλλο, δεν πειράζει, η καλή παρέα και οι όμορφες κουβέντες γεμίζουν την ψυχούλα μας.Στην συντροφιά μας η Κατερίνα Μπάστα και η Ευγενία Τσακίρη που θα μας πουν λίγα λόγια για τα σεμινάρια που ξεκινούν από Δευτέρα 18 Μαΐου.

Σάββατο 16 Μαΐου στις 19:00, στο Μέθεξις, μία φρέσκια πρόταση, ένα νέο «σπίτι», το δικό σου.

Αρτέμωνος 92 δίπλα στο μετρό του Αγίου Ιωάννη.

θα ενώσεις τη θέλησή σου στην δύναμή μας; στήριξε τη δράση αλληλεγγύης

Οι φίλοι με «Αντι-Ρήσεις» σε συνεργασία με τον χώρο τέχνης και δράσης «Το Βρυσάκι» και το «Δίκτυο Αλληλεγγύης Λέρου» συγκεντρώνουμε αυτά που όντως χρειάζονται αυτό το διάστημα στο νησί Λέρος οι άνθρωποι που δραστηριοποιούνται και ενώνουν τις δυνάμεις τους, ώστε να περιθάλψουν και να βοηθήσουν τους μετανάστες που φτάνουν στο νησί κάθε τόσο.

Συγκεκριμένα λοιπόν για να έχουμε έμπρακτες «Αντι-Ρήσεις» την επόμενη Τετάρτη 13/5 και Πέμπτη 14/5 και ώρες 20.00 με 21.30 στο «Βρυσάκι» -οδός βρυσακίου 17 Πλάκα, πλησίον μετρό Μοναστηράκι- συναντιόμαστε, κουβεντιάζουμε, πίνουμε καμια μπύρα κι ανταμώνουμε φέρνοντας ο καθένας μας ζευγάρια κάλτσες και μπισκόντα ή κρακερς.

Αυτές τις δυο νύχτες λοιπόν τα συγκεντρώνουμε και τα πακετάρουμε για να τα αποστείλουμε στους φίλους που ενεργοποιούνται στο «Δίκτυο Αλληλεγγύης Λέρου» προκειμένου να τα μοιράσουν στους ανθρώπους αυτούς που καλούνται να υποδεχθούν.

Ενεργοποιούμαστε και ενημερώνουμε φίλους ώστε να βοηθήσουμε κατα το δυνατόν κάνοντας ό,τι μπορούμε! Ένα ζευγάρι κάλτσες ή ένα πακέτο με κράκερς ή μπισκότα είναι ελάχιστα αλλά σημεντικά και ικανά για να ενισχύσουν έναν άνθρωπο. Μπορούμε να ανταποκριθούμε αρκεί να το θελήσουμε!

 

«Την άνοιξη αν δεν την βρεις την φτιάχνεις» Οδ. Ελύτης

watercycling4

Για να το λέει ο Ελύτης κάτι θα ξέρει! Έμαθα πολλά από τη συμπεριφορά ενός ανθρώπου που μετά από μια παρεξήγηση, μετά από μια σύγκρουση, δεν έμεινε κλεισμένος στο εγωιστικό του τσόφλι αλλά θέλησε να υπερβεί το συνηθισμένο, το αυτονόητο. Επήγε κι έμεινε όλη νύχτα έξω από το σπίτι εκείνου με τον οποίο λογομάχησαν. Και το πρωί που τον βρήκε, συγχωρέθηκαν, κάθισαν και συζητήσανε. Η κίνηση αυτή μου φαίνεται μεγαλειώδης, γιατί περιέχει γνήσιο ενδιαφέρον, καθαρή συνείδηση, ισχυρή θέληση, αγάπη ανυπόκριτη, φοβερή ταπείνωση, επίμονη υπομονή, έμπρακτη εφαρμογή της σιωπηλής εμπειρίας του αυθεντικού.

Έφτιασε μιαν άνοιξη κι όχι μια νύξη, ούτε μια κλεισμένη, βουβή, αδιάφορη, γκρεμισμένη γέφυρα με τον άλλον. Και μετράς σε αυτόν τον τρόπο που θέλει να βρίσκει τον άλλο και να κοινωνεί και να μοιράζεται και να συγκρούεται και να ξαναχτίζει σχέσεις ανθρώπινες στο λίγο της ζωής μας στη γη, μετράς το φθηνό και το λίγο. Αυτός δεν μπόρεσε να κοιμηθεί στην ιδέα πως με κάποιον έχει διένεξη. Κι όχι μόνο αυτό, δίχως λόγια σηκώθηκε, άφησε το σπίτι του και τη θαλπωρή του βολέματός του και κίνησε να φαρδύνει τον παράδεισο που εκείνες τις ώρες τον στένευε εξαιτίας της σχάσης με τον συνάνθρωπο. Έπλεξε την άνοιξη στην καρδιά του και την πρόσφερε στον απέναντι, την μπόλιασε.

Συνεχίστε να διαβάζετε «Την άνοιξη αν δεν την βρεις την φτιάχνεις» Οδ. Ελύτης.

Θυμήθηκα πως είναι να κάνω όνειρα

228319-123065621248995900

Ένα σούρουπο την ώρα που ο ήλιος αλλάζει βάρδια στη γη κι αφήνει πίσω του σκοτάδι καβάλησα την μοτόρα και πήγα στην άκρη του νησιού. Τα άνθη των δέντρων στόλιζαν το δρόμο με μοσκοβολιές. Ανέβηκα στα βράχια από κεί που έκανα βουτιές. Φυσούσε ο αγέρας κι έσπρωχνε την θάλασσα με δύναμη στα βράχια. Αυτός ο ήχος με ξεκουράζει. Αδειάζει το μυαλό μου. Στάθηκα για ώρα ακίνητος. Έκλεισα τα μάτια μου και σήκωσα τα χέρια μου σε σχήμα αγκαλιάς. Σε λίγη ώρα η αλμύρα με είχε λούσει.

Συνεχίστε να διαβάζετε Θυμήθηκα πως είναι να κάνω όνειρα.

ανοίγει πανιά αφήνει πίσω στραβά και παράλογα σηκώνει άγκυρα για μακριά

Ένα καράβι παλιό, σαπιοκάραβο
με κάτι ναύτες τρελούς πειρατές
σηκώνει άγκυρα άγριο χάραμα
υπάρχουν θέσεις, αν θέλεις, κενές
Συνεχίστε να διαβάζετε ανοίγει πανιά αφήνει πίσω στραβά και παράλογα σηκώνει άγκυρα για μακριά.

Ετσι ειναι η ζωη

Μονοι μας ερχομαστε σ αυτον τον κοσμο και μονοι μας φευγουμε. Στο ενδιαμεσο συναναστρεφομαστε με ανθρωπους που ειτε γινονται συνανθρωποι, ειτε συνοδοιποροι,ειτε φιλοι, ειτε γνωστοι, και συνεργατες. Πως το λεει το τραγουδι…τους ανθρωπους της ζωης μου καθισα να τους μετρησω. Τους περαστικους, οσους εφυγαν πριν γινουν, πολυ μ αρεσει το τραγουδι αλλα δεν θυμαμαι τους στιχους. Κι ειναι λιγοι πολυ λιγοι οσοι στ αληθεια σε αφουγκραζονται, σε καταλαβαινουν, σε νοιαζονται στ αληθεια, σε ακουν, σε παραδεχονται, ειναι διπλα σου διαθεσιμοι. Κι ειναι ανθρωποι κοντα σου που απλα περνατε μαζι τον καιρο και δεν σ εχουν καθολου στη ζωη τους. Ενω εσυ τους εχεις στη ζωη σου. Και δεν μετραμε κοντοφθαλμα…απλα για ποσο να γινεσαι ζητιανος; Κοινως εμπρακτα με τη συμπεριφορα τους σ εχουν γραμμενο. Βεβαια για να τα πουμε καλα, υπαρχουν και λιιιγοι που σε εχουν στη καρδια τους. Η διαφορα ποια ειναι; απλα με δυσκολευει οταν δινεσαι, νοιαζεσαι, βρισκεις τροπους και αφορμες εχοντας τους στη καρδια σου σε θεση να μενουν και εισπραττεις μια αλλοκοτη συμπεριφορα. Ενα διαρκες και αδιακοπο…ξεχασμα θα λεγα. Σιγουρα δεν θα γινονται κατανοητες αυτες οι σκεψεις γιατι δεν ειναι ευκολο να περιγραφει πως καποιες λεπτομερειες μετρανε πολυ. Οχι με διαθεση ελεγχου. Οχι. Αλλα γιατι απλα συμβαινει στη πραγματικοτητα. Τι να κανουμε; λεει καπου μη με ρωτας ποιο ειναι το μετρο της αγαπης, κοιτα το σταυρο. Κι ο σταυρος στη πραξη ειναι βαρυς. Εχει τον πονο. Ματωνεις. Αλλα δεν δικαιουσαι να εκφρασεις τιποτα. Εχει αξια στη σιωπη. Οχι γιατι δεν εχεις τι να πεις. Αλλα απλα δεν θα σε καταλαβει ο ακουων. Κι οταν σε καταλαβαινει ο ακουων εχει τεραστεια διαφορα αλλιως ειναι σα να μιλας σε τοιχο. Και ως γνωστον…τα αυτια εχουν τοιχους. Δεν ειναι λοιπον θεμα οπτικης γιατι ποσο αποθεμα να χεις να βλεπεις συνεχεια με καλη ματια τις καταστασεις; συνεχιζεις γιατι ετσι επιλεγεις. Αλλα αυτο δε σημαινει καποιες φορες πως δεν ξερεις και την αληθεια. Τοτε κανεις το χαζο. Κι ειναι αστειοι οι ανθρωποι που θεωρουν πως σε ξεγελασαν. Αλλα δεν εχει παντα νοημα να τους αποκαλυψεις πως ξερεις την αληθεια γιατι θα τους φερεις σε δυσκολη θεση και θα τους διακοψεις τη χαρα να ζουν στο ψεμα τους. Κι επειδη ζουν απο αυτο και μ αυτο δεν χρειαζεται να το χαλασεις. Γνωρισα ανθρωπους που ποτε δεν επιβαρυναν οχι γιατι ηταν ακαταδεκτοι αλλα ηξεραν πως δεν αντεχει ο ανθρωπος, μονο οι καλοι σαμαρειτες αυτοι οι ελαχιστοι. Οι αλλοι χαμπαρι…Δεν επιβαρυναν και περασαν ολες τις θλιψεις και τα προβληματα αθορυβα διχως κανεις ανθρωπος να ξερει οσα η καρδια τους κουβαλουσε. Ανθρωποι λεπτοι στο τροπο που μ ενα βλεμμα εμαθαν να γνωριζουν τα κρυφια. Κι ειναι καποιοι που αυτοι μας κρατουν με τον τροπο τους που ειναι μια αγκαλια που νοιαζεται. Μια μεγαλη καρδια που γεμιζει με ελαχιστα. Σ αυτους ειμαι ευγνωμων για τη ζωη μου. Κι αλλοι που ναι στη κοσμαρα τους. Καιρος να παμε κι εμεις στη κοσμαρα μας λοιπον. Καληνυχτα!

Χαρά στα χέρια

Δημήτρη ευχαριστούμε!

Κάποια χέρια είχαν κρατήσει τον κόσμο μαζί
Κάποια χέρια έχουν πολεμήσει σε πολέμους για πάντα
Πες μου τι πρέπει να κάνω με αυτά τα χέρια τα δικά μου

Συνεχίστε να διαβάζετε Χαρά στα χέρια.

Να με συγχωρείς

ΣΥΓΧΩΡΗΣΗ

Είναι μια μάχη να βλέπεις μέσα σου. Να στρέφεσαι εντός σου.

Δεν το αντέχω γι’ αυτό και το λησμονώ.

Να με αντέχεις…να με προσέχεις…μέχρι να σηκωθώ ψηλά.

Να με συγχωρείς, όχι μια φορά…συνέχεια! αυτό δεν θα με κάνει να επαναπαύομαι,

αλλά να ξεκουράζομαι όταν ξέρω πως είμαι άνθρωπος και παλεύω με τη φθορά μου.

Συνεχίστε να διαβάζετε Να με συγχωρείς.

καλημέρα, Καλημέρα! καλημέρ@ «καλημέρα»

astegos_2

Ένα πρωί σε μια υπόγεια διάβαση έχουν αράξει ή αδράξει δυο άνθρωποι από αυτούς που λένε «άστεγοι» μες το κρύο και την υγρασία. Οι συνάνθρωποι περνούν δίπλα τους βιαστικοί με τα προβλήματά τους, τις έννοιες τους, το χρόνο να τους πιέζει και να τους κάνει να κινούνται γρήγορα. Οι άστεγοι σιωπηλοί. Ο ένας συμμαζεύει τα πράγματά του νοικοκυρεύοντάς τα. Ο άλλος διαβάζει με το λιγοστό φως. Μπροστά μου κάποια κοπέλα, πλησιάζει τον ένα απ’ τους δυο σκύβει και του δίνει μια σοκολάτα και κάτι λεφτά ξεστομίζοντας «καλημέρα». Κοντοστάθηκα να δω τη σκηνή. Λες και μόνο αυτή τους έβλεπε. Ξαφνικά από αόρατοι έγιναν ορατοί. Παρόντες. Είναι κάποιες παρουσίες στη ζωή, απούσες. Και κάποιες απουσίες συνεχώς παρούσες. Όλα καλά. Κι άκουσα μιαν απόκριση από τον άστεγο. «Καλημέρα να σαι καλά κοπελιά» που ακόμη ηχεί στα αυτιά μου. Βαθιά φωνή. Πλήρης. Θερμή. Μια αγκαλιά. Τέτοια καλημέρα σπάνια ακούς. Σταμάτησε ο χρόνος. Είναι αυτό που γράψανε, είναι κάποιοι άνθρωποι που η ψυχή τους είναι πιο βαθιά απ’ την πληγή τους. Από εκεί που δεν το περιμένεις. Αυτοί που δεν υπολογίζεις. Οι περιθωριακοί. Οι «αλήτες» στη χώρα των θαυμάτων.

έλα να γίνουμε ο ένας του άλλου σκαλοπάτι

pita 15 5

Την ιστορία την γράφουν μόνο…

αυτοί που ξέρουν να πολεμάνε στήθος με στήθος κάθε φορά

αυτοί που ξέρουν ότι κρυμμένος μες την καρδιά τους είν’ ο εχθρός

την ιστορία την γράφουν μόνο με την Αγάπη, μόνο μ’ αυτή

Αντώνης Σαμαράκης

Δίνε το χέρι σου στον άλλο χωρίς να κρίνεις

fgfgfg

Τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις…

hhh

Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,
να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος,
γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι,
τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις,
αν μέν’ η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή
συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,
αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,
αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.

Συνεχίστε να διαβάζετε Τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις….

Είσαι προνομιούχος

Τίποτα δεν είναι δεδομένο. Σκέψου πως θα ήταν η ζωή σου δίχως κάποιες καταστάσεις, δίχως κάποια πρόσωπα που συνάντησες στη πορεία. Ούτε αυτά που έζησες όπως τα έζησες είναι αυτονόητα επειδή σου δόθηκαν. Είσαι προνομιούχος…το ζήτημα είναι πως τα χρησιμοποιείς όσα ζεις κι ό,τι συ προσφέρεται. Και από όλα έχεις όφελος όταν στρέφεσαι στον εαυτό σου και παλεύεις με το «εγώ» σου. Δεν ξεχνάμε ποτέ όσους μας φέρθηκαν τις δύσκολες στιγμές με αγάπη. Το τώρα δεν ξαναρχεται. Και δεν το ζω γιατί σκέφτομαι πως κι αύριο μέρα είναι. Κάποιες φορές ξαφνικά η ζωή τα φέρνει αλλιώς με τους ανθρώπους. Αλλάζουν ρότα και διάθεση. Ο,τι δίνεται διαρκεί όσο μας επιτρέπεται. Έρχεται, μας αφυπνίζει και χάνεται. Το αξιωνόμαστε κι ύστερα χανόμαστε! κι αλλάζει ο νους πορεία. Οι λεπτομέρειες κάνουν την διαφορά. Αυτά λέω στον εαυτό μου αλλά δεν ακούει!

Παράθυρα άλλου κόσμου

95b32075496bb37ed0f5fcfbbb946237_XL

Μια ‘μέρα συνάντησα τρεις ανθρώπους ηλικιωμένους που πήγαν μια εκδρομούλα και που ήταν λέει φίλοι καλοί από την κατασκήνωση…ή άλλοι από το σχολείο…ή το πανεπιστήμιο, ή το στρατό…από τα χρόνια που η νιότη τους έδινε αγώνες…τρέχα γύρευε! από τα παιδικά λέει χρόνια…φαντάσου πολλά χρόνια πριν. Κι είχανε μια γλύκα, μια άνεση, μια ευχάριστη διάθεση! Δεν είναι και λίγο να περνάς μια ζωή έχοντας κοντά σου φίλους καλούς. Άλλοτε χάνεσαι κι άλλοτε συναναστρέφεσαι περισσότερο με τις καταστάσεις της ζωής. Αλλά κοίτα πως κρατούν όσοι θέλουν, δεσμούς! που «ποτίζουν» με τον κόπο και τη θυσία της φιλίας. Κι είναι οι ‘μέρες μια γιορτή όταν εργάζεσαι και παλεύεις στη φιλία. Όταν ξέρεις και ζεις πως ο άλλος είναι μια αγκαλιά που επισημαίνει, υπομένει, επιμένει ή δεν επιμένει, περιμένει, που δεν υποτιμά, που νοιάζεται! Δεν είναι τι λες μαζί τους, είναι τι ζεις! Σε μια εποχή ψευτιάς, ιδιοτέλειας, ζήλιας, κακίας τέτοιοι άνθρωποι μας κάνουν να αναπνέουμε, παράθυρα ανοιχτά που έχουν θέα άλλου κόσμου. Είναι πολύτιμοι και μακάρι να περνάμε και να γερνάμε μαζί σε χαρές και δυσκολίες. Εδώ η κόλαση εδώ κι ο παράδεισος. Είναι κι αυτοί που δεν βλέπεις συχνά αλλά έχουν τέτοια καρδιά που τους ξανασυναντάς ύστερα από χρόνια και είναι σα να έχεις να τους δεις από χτες. Είναι που ο χρόνος έχει μια ποιότητα, η σχέση μαζί τους γίνεται καθρέφτης που σε κάνει να διαμορφώνεσαι, να σχηματίζεσαι, να βελτιώνεσαι! αμφίδρομα. Μακάρι να εκδρομάρουμε κι εμείς στα 60…70…80…καλό αγώνα φίλοι!

19057999

Ποίημα στους φίλους

filoi

Δεν μπορώ να σου δώσω λύσεις
για όλα τα προβλήματα της ζωής σου,
ούτε έχω απαντήσεις
για τις αμφιβολίες και τους φόβους σου ˙
όμως μπορώ να σ’ ακούσω
και να τα μοιραστώ μαζί σου.

Δεν μπορώ ν’ αλλάξω
το παρελθόν ή το μέλλον σου.
Όμως όταν με χρειάζεσαι
θα είμαι εκεί μαζί σου.

Συνεχίστε να διαβάζετε Ποίημα στους φίλους.

«Σήμερα πήρα ανάσα» – Το κείμενο του Αλκίνοου Ιωαννίδη μετά την ανακοίνωση των εκλογικών αποτελεσμάτων

Σήμερα πήρα ανάσα! Είτε ξαναβουτήξω είτε όχι, έχω αέρα στα πνευμόνια και χαρά στην καρδιά.Σήμερα νιώθω πως κερδίσαμε μια μεγάλη μάχη απέναντι στον φόβο, στην κακογουστιά, στην ασχήμια, στην ανηθικότητα, στην αδικία και στην ανοησία που μας μικραίνει.

Σήμερα ελπίζω πως θα γίνει σύντομα παρελθόν αυτό που κυρίως εκπροσώπησε τα όσα μ’ έδιωχναν απ’ τη χώρα μου, αυτό που, όποτε ξεπηδούσε μέσα απ’ την οθόνη, ή εμφανιζόταν απρόσκλητο σε κάθε πτυχή της ζωής μου, μ’ έκανε να θέλω να κλείσω τα αυτιά και τα μάτια των παιδιών μου.

Σήμερα χαίρομαι που όλα αυτά τα χρόνια απέφυγα κάθε κομματική ανάμιξη και θέση, ώστε να μπορώ να γράφω απ’ την καρδιά μου, χωρίς βαρίδια, τα όσα γράφω.

Σήμερα εγώ, ο εμμονικά ακομμάτιστος, ο (λόγω καθοριστικών για τη διαμόρφωσή μου εμπειριών) καχύποπτος απέναντι σε κάθε ηγεσία, ο χωρίς συμφέρον να εκτίθεται (και ειδικά σε περιπτώσεις που νομοτελειακά μόνο εναντίον του θα γυρίσουν), εκθέτω τη συγκίνησή μου ευχαρίστως, κι ας μου βγει και σε κακό.

Σήμερα ελπίζω πως όσα έθρεψαν το ναζιστικό φίδι μπορούν να εξαλειφθούν. Μαζί τους, αναπόφευκτα, θα εξαλειφθεί κι αυτό.

Σήμερα χαίρομαι που ζω στην Ελλάδα. Χαίρομαι που, ενώ έφτασα τόσο κοντά, δεν την εγκατέλειψα και είμαι εδώ τώρα, μαζί με τους ανθρώπους του τόπου μου, μπροστά σε ένα αύριο άγνωστο, επικίνδυνο, δύσκολο αλλά δικό μας.

Σήμερα νιώθω υπερήφανος που ανήκω σε μια χώρα που ξεκινά επιτέλους τον αγώνα της για δικαιοσύνη και ανθρωπιά, όρθια, γυμνή και σίγουρη, ενάντια στην απάνθρωπη ψύχρα των λογιστών του θανάτου.

Σήμερα ο τόπος μου από κακό παράδειγμα γίνεται πρόταση.

Συνεχίστε να διαβάζετε «Σήμερα πήρα ανάσα» – Το κείμενο του Αλκίνοου Ιωαννίδη μετά την ανακοίνωση των εκλογικών αποτελεσμάτων.

Καλή αντάμωση

eee