Αναζήτηση

Αντι-ρήσεις

Antirisis

Συντάκτης

εξωγήινος νοσταλγός

Το τσίρκο της πεταλούδας

Βλέποντας αυτήν την ταινία μικρού μήκους μέρες τώρα άναψε λαμπάκι στο μυαλό μου και ξύπνησε μέσα μου η επιθυμία να μοιραστώ την ευγνωμοσύνη που νιώθω, για όσα έχουμε χτίσει και έχουμε ζήσει παρέα. Όλους όσους κατά καιρούς συμβάλλουν με την πινελιά τους σε αυτή την ζωγραφιά. Κάποιοι για τους λόγους τους έρχονται επωφελούνται και περνάνε. Το έτοιμο γλυκό εύκολα τρώγεται. Εξάλλου στο μέλι κανείς δεν λέει όχι. Κυρίως σκέφτομαι αυτούς που από την αρχή αυτής της ιστορίας των Αντι-Ρήσεων στάθηκαν δημιουργοί, υποστηρικτές, εμπνευστές, συνεχιστές με γενναία καρδιά και ξεκάθαρα κίνητρα, την αγάπη να κάνουμε κάτι! και σε λιακάδες και σε μπόρες, και σε επιτυχίες και σε δυσκολίες σε συκοφαντίες και κακίες βάσταξαν όλα αυτά τα χρόνια. Με κάποιους γνωριζόμαστε από μικροί μα πάντα στην καρδιά μας ήταν μεγάλοι για την τρελή επιμονή τους που έμαθε να μην τα παρατάει. Ακόμη για την μοναδική δύναμη τους που μας αγκαλιάζει και μας σπρώχνει να κάνουμε κάτι που μας ξεπερνά που μας πονά αλλά ταυτόχρονα μας ωφελεί, μας ανοίγει τα φτερά χωρίς να υπολογίζει όσα καλά μας δίνει. Να μας έχει ο Θεός καλά να ανταμώνουμε και η σύναξη αυτή να ξεδιπλωθεί με τα πιο ωραία χρώματα και τα πιο κεφάτα τραγούδια. Παρατηρούμε με σεβασμό και θαυμασμό τον σπουδαίο τρόπο που κινείστε όλα αυτά τα χρόνια που μας κρατά ζεστούς και δίνει άρωμα. Είμαστε δίπλα σας συνεχίστε να μιλάτε στην ψυχή μας, σας θέλουμε μαζί μας να μας γεμίζετε!  μακάρι τα σκοτάδια μας να φωτίζονται και εις άλλα πολλά καλή χρονιά να έχουμε!

εδώ με υπότιτλους στα ελληνικά 

Συνέχεια ανάγνωσης «Το τσίρκο της πεταλούδας»

Πριν απαντήσεις να ρωτάς Και πριν μιλήσεις κάνε Τα λόγια σου να τα φοράς Όχι να σε φοράνε

Έπειτα από μια βραδιά παραδοσιακών χορών και ένα σεμινάριο που περιείχε και παρουσίαση παραδοσιακής φορεσιάς Θράκης καταφέρνω να κάνω λόγια όσα έζησα κι όσα γεννήθηκαν ως σκέψεις μέσα μου. Είδα τις φορεσιές κρεμασμένες και φορεμένες και στάθηκα αμίλητα μπροστά στην αρχοντιά και στην ωραιότητα. Μπροστά στον πλούτο και στην δόξα της ζωής και των ανθρώπων. Οι άνθρωποι έφτιαχναν τον ρουχισμό τους. Και χρησιμοποιούσαν τα καλύτερα υλικά που μπορούσαν πολλές φορές. Όσο μπορούσαν. Από την φορεσιά αποκαλυπτόταν όλος σου ο κόσμος στην κοινωνία. Σε χαρές έβαζαν τα καλύτερα. Στην εκκλησία φορούσαν τα καλύτερα. Σε κάθε περίσταση. Πέρα από συμβολισμούς, οι φορεσιές είχαν και πρακτικές εφαρμογές στην καθημερινή τους ζωή. Αυτό που έκαναν δίχως να το συνειδητοποιούν γιατί απλά ήταν η ζωή τους, δίχως ερμηνείες ήταν να εκφράζουν τον πλούτο τους και στη φορεσιά.

Συνέχεια ανάγνωσης «Πριν απαντήσεις να ρωτάς Και πριν μιλήσεις κάνε Τα λόγια σου να τα φοράς Όχι να σε φοράνε»

«Άνθρωποι που δώσαν την χαρά, που ‘φτασε και σε μένα»

Σα να μην γεννήθηκαν ποτέ,
σα να ‘ταν ένα ψέμα
άνθρωποι που δώσαν την χαρά,
που ‘φτασε και σε μένα.

Άγιοι που δεν θα γιορταστούν
γιατί δεν θα τους βρουν
ημέρα που ταιριάζει.

Άμυαλοι που πέσαν στην φωτιά
για να ‘χει τ’ όνειρο
φωλιά για να κουρνιάζει.

Δεν τους πρέπουν εικονίσματα
κεριά και καντηλέρια
τις χοές μας που και που στη γη
και τη ματιά στ’ αστέρια.

Μέσα στης ζωής τον πανικό
ασίκικο χορό
χορεύουν οι ψυχές τους

Αχ! καρδούλα δως μου δύναμη
να βρω κάποια στιγμή
κι εγώ τις αντοχές τους.

Πάμε μαζί κι ας μας λιθοβολούν

1004545_542309435845079_1731223396_n

Με τι πέτρες τι αίμα και τι σίδερο

Και τι φωτιά είμαστε καμωμένοι

Ενώ φαινόμαστε από σκέτο σύννεφο

Και μας λιθοβολούν και μας φωνάζουν

Αεροβάτες

Το πως περνούμε τις μέρες και τις νύχτες μας

Ένας Θεός το ξέρει.

Πάμε μαζί κι ας μας λιθοβολούν

Κι ας μας φωνάζουν αεροβάτες

Φίλε μου όσοι δεν ένιωσαν ποτέ με τι

Σίδερο με τι πέτρες τι αίμα τι φωτιά

Χτίζουμε ονειρευόμαστε και τραγουδούμε!

 

ίσως εγώ κι αυτός που φταίει να ‘χουμε κάτι τις κοινό ίσως να φταίμε και οι δυό μας ίσως κανένας απ’ τους δυό

Το ύφος μου λίγο χαμένο λίγο μελαγχολικό
ίσως να φταίει αυτός που φταίει ίσως να φταίω πάλι εγώ
ίσως εγώ κι αυτός που φταίει να ‘χουμε κάτι τις κοινό
ίσως να φταίμε και οι δυό μας ίσως κανένας απ’ τους δυό.
Θέλω όταν φταίω να το λέω να μπορώ να αντιληφθώ
πως άμα κλαίω όταν δε φταίω ίσως να φταίω και λίγο εγώ.
Συνέχεια ανάγνωσης «ίσως εγώ κι αυτός που φταίει να ‘χουμε κάτι τις κοινό ίσως να φταίμε και οι δυό μας ίσως κανένας απ’ τους δυό»

602977_403904693031424_1358444806_n

Αποκλειστικό: Όσιος γέροντας Παΐσιος – μιλά μια συμμαθήτριά του!

Αποκλειστικό: Όσιος γέροντας Παΐσιος – μιλά μια συμμαθήτριά του!.

Παρακμή- Υποδούλωση – Αναγέννηση

afisa-200-xronia-filikh

Την Κυριακή 7 Δεκεμβρίου 2014 και ώρα 11.30 το πρωί στην αίθουσα του φιλολογικού συλλόγου «Παρνασσός» (Πλατεία Ἁγ. Γεωργίου Καρύτση 8 Αθήνα, πλησίον ΜΕΤΡΟ Πανεπιστήμιο) με αφορμή τα 200 χρόνια από την ίδρυση της φιλικής εταιρείας (1814-2014) θα έχουμε την ευκαιρία να μάθουμε, να συζητήσουμε και να προβληματιστούμε μέσα από άγνωστες πτυχές για τις ενέργειες και τη δράση της Φιλικής Εταιρείας, Σήμερα με ποιους τρόπους μπορούμε να πετύχουμε μια αναγέννηση;  Θα αναπτύξουν τις θεματικές οι: Δημήτρης Σταθακόπουλος και ο Ηλίας Φιλιππίδης. είσοδος ελεύθερη. Περισσότερα παρακάτω!

Συνέχεια ανάγνωσης «Παρακμή- Υποδούλωση – Αναγέννηση»

Ρε φίλε… Φιλότιμο έχουμε;

Δείτε τι έφτιαξαν! Μου άρεσε πολύ! Δεν μπορώ να αρνηθώ ότι ένιωσα μια υπερηφάνια… Όμως η ερώτησή μου είναι ότι ναι μεν λέμε στους ξένους και τους εντυπωσιάζουμαι μεν την έννοια «Φιλότιμο», αλλά μήπως την έχουμε χάσει τελικά;

 

Mη βιαζεσαι, μην ανησυχείς…

Μην βιάζεσαι, μην ανησυχείς.

Έχεις έρθει εδώ για λίγο.

Οπότε, κανόνισε να σταθείς για λίγο και να μυρίσεις τα λουλούδια!

(Walter Hagen)

 

Το διάβασα (προφανώς) και θέλησα να το μοιραστώ μαζί σας! Βέβαια λουλούδια υπάρχουν πολλά. Άλλα έντονα, άλλα διακριτικά άλλα εύοσμα άλλα άοσμα. Το καλύτερο είναι να μην αναλωθείς στο να τα συγκρίνεις αλλά να τα καμαρώσεις σαν σύνολο στο φυσικό τους περιβάλλον.

Διάσημα προθανάτια λόγια!

Λίγο για να χαμογελάσουμε!

Προλαβαίνουμε να περάσουμε απέναντι;

Παράξενη γεύση έχει.

Όχι ρε, δεν είναι πολύ κλειστή η στροφή.

Καλό σκυλάκι.

Σίγουρα αντέχει η γέφυρα; Συνέχεια ανάγνωσης «Διάσημα προθανάτια λόγια!»

Να πως ήταν το ξημέρωμα της 28ης…

Ψηλά στην Ήπειρο, ο χειμώνας είχε ήδη έρθει. Στα Ιωάννινα, ο διοικητής της VΙΙΙ Μεραρχίας Πεζικού (ΜΠ), ο υποστράτηγος Χαράλαμπος Κατσιμήτρος, βρισκόταν στο γραφείο του. Η ώρα είχε περάσει, αλλά ο έμπειρος στρατηγός, μαζί με τους επιτελείς του, βρίσκονταν σκυμμένοι επάνω από τους απλωμένους χάρτες τους, μελετώντας τους και ανταλλάσσοντας μόνο τα απαραίτητα λόγια. Συνέχεια ανάγνωσης «Να πως ήταν το ξημέρωμα της 28ης…»

Μπορούμε;

10291239_452761028187659_1782267657698153954_n

Αγαπητοί φίλοι και φίλες που έχετε αντι-ρήσεις!

περιμένουμε ως την επόμενη Δευτέρα 20 Οκτωβρίου στο email antirisisblog@gmail.com ονομαστικά και με στοιχεία επικοινωνίας την σκέψη που θα ήθελε ο καθείς να ρίξει στο τραπέζι αλλά και να στηρίξει-συντρέξει ο ίδιος πρώτος με όσους φίλους ακολουθήσουν και συνεργαστούν. Κατόπιν θα εξεταστεί και αν είναι εφικτό θα αρχίζουμε να το υλοποιούμε μαζί! περιμένουμε προτάσεις και είμαστε εδώ να τις δούμε για να οργανώνουμε τα φετινά εργαστηριάκια και τα projects μας! εστιάζουμε σε ιδέες out of the box!  πρωτότυπες και καινούριες.

Μπορούμε λοιπόν να συντονιστούμε και να οργανωνόμαστε λίγοοοο;;; ως τώρα έχουμε δείξει όλοι διάθεση καλή, έμπνευση και συνεργασία!!! με άνεση υπευθυνότητα και ευελιξία.

καιρός του ποιήσαι…

υ.γ. Πάμε μαζί κι ας μας λιθοβολούν κι ας μας λεν αεροβάτες φίλε μου όσοι δεν ένιωσαν ποτέ με τι σίδερο με τι πέτρες τι αίμα τι φωτιά χτίζουμε ονειρευόμαστε και τραγουδάμε!» (Ο. Ελύτης, απόσπασμα από το « Ήλιος ο πρώτος»)

Αυτή η επιμονή σου! μια αγάπη που έμαθε να μην τα παρατάει

«Τι δύναμη μου δίνει η δύναμή σου σα λες όλα θα γίνουνε…»

Μας ζήτησαν να παρουσιάσουμε τις «Αντι-Ρήσεις» μας

κι έτσι προέκυψε η πρόσφατη συνέντευξη που παραχωρήσαμε εδώ.

Μας δόθηκε η ευκαιρία σε 8 λεπτά να «χωρέσουμε»

μια ιστορία που ξεκινήσαμε παρέα εδώ και πέντε χρόνια…

Κάποιες παρέες ,κάποιοι άνθρωποι,είναι γεγονός πως εμπνεύστηκαν,

πήραν θάρρος από τις κινήσεις μας, κυρίως από τα Κάλαντα

και ξεκίνησαν κι αυτοί να χτίζουν στο μετερίζι τους, στη ζωή τους,

τις δικές τους…αντιρρήσεις! με λόγο έμπρακτο!

Αυτό που όλοι θαυμάζουμε ως αποτέλεσμα αυτών των χρόνων

έχει σφυρηλατηθεί με κόπους και θυσίες απ’ όλους.

Κυρίως από «μια αγάπη που έμαθε να μην τα παρατάει»

όπως λέει το τραγούδι. Απλά παλεύουμε το αυτονόητο

γιατί χαμένοι τις μεταφράσεις γεμίσαμε με υπερβολές και ελλείψεις.

Κι έρχεται αυτή η συνέντευξη να κλείσει έναν πρώτο κύκλο

συνεργασίας και παρουσίας στη πορεία του καθενός μας.

Συνέχεια ανάγνωσης «Αυτή η επιμονή σου! μια αγάπη που έμαθε να μην τα παρατάει»

Δεν είναι όλα όπως φαίνονται

A young boy reading allowed to the class

 Καθώς στεκόταν μπρος στην τάξη της την Ε’ δημοτικού, την πρώτη ημέρα του σχολείου η νέα Δασκάλα του σχολείου, η κυρία Τζοβάνα είπε στα παιδιά ένα ψέμα. Όπως οι περισσότερες δασκάλες, κοίταξε τους μαθητές της και είπε ότι τους αγαπούσε όλους το ίδιο. Ότι όλοι τους ήταν καλά παιδιά. Αλλά αυτό δεν ήταν αλήθεια. Ένα παιδί ήταν διαφορετικό και της προξενούσε απέχθεια. Κάπου στο βάθος, μόνο του, με χαμηλωμένο το κεφάλι ήταν ένα μικρό αγόρι, ο Μανούσος. Ο Μανούσος δεν έπαιζε με τα άλλα παιδιά. Ήταν παραμελημένος με τσαλακωμένα πάντα ρούχα. Ανέδιδε διάφορες οσμές, σημάδι ότι χρειαζόταν μπάνιο. Δεν μιλούσε ποτέ, δεν απαντούσε στις ερωτήσεις. Η πρώτη σκέψη της Δασκάλας ήταν «Τι μπελάς μου φορτώθηκε φέτος. Αυτό το χαζό παιδί μου χαλάει την αρμονία της τάξης. Τι μου το φέρανε εδώ; Άντε τώρα, εγώ πρέπει να κανονίζω να πάει σε κανένα ίδρυμα.» Φερόταν όσο μπορούσε καλύτερα στο Μανούσο επιστρατεύοντας το ψεύτικο χαμόγελο και την υπομονή της. Αλλά αυτός ποτέ δεν μιλούσε.

Συνέχεια ανάγνωσης «Δεν είναι όλα όπως φαίνονται»

df

 

Ο άστεγος που κέρασε καφέ

ASTEGOS

 

Γνώρισα στη γειτονιά έναν νεαρό που κοιμάται έξω τα βράδια. Για στέγη έχει τα αστέρια. Για μαξιλάρι τα χέρια του. Για σκέπασμα την έννοια κάποιων συνανθρώπων που του έδωσαν ένα σεντόνι και μια κουβέρτα, αυτά ζήτησε, αυτά χρειάζεται. Με διάφορες αφορμές και ευκαιρίες συνδεθήκαμε.

Με περισσή νοικοκυροσύνη κάθε πρωί διπλώνει τα σκουτιά του, σκουπίζει το χώρο που κοιμάται και όχι μόνο, ξεπλένει τα μούτια του, χτενίζεται, καλημερίζει και αρχίζει τη μέρα του. Αύριο ταξιδεύει για ένα νησί προκειμένου να περάσει το καλοκαίρι. Ακούγεται παράξενο; κι όμως είναι πολύ ιδιαίτερος τύπος. Όσο κι αν δημιουργεί προβλήματα πολλές φορές με την αλλόκοτη και πρωτόγονη συμπεριφορά του, όσο κι αν κολλάει το μυαλό του ώρες, ώρες, έχει να καταθέσει και την ωραία του πλευρά! και ποιος άνθρωπος δεν έχει τα στραβά του; τουλάχιστον αυτός έχει και χαρτί που δικαιολογεί την συμπεριφορά του. Στ’ αλήθεια όμως είναι ένας ωραίος άνθρωπος.

Ένα πρωί του λέω: θα κεράσεις καφέ; και με όλη του την καρδιά κι με ένα αξέχαστο χαμόγελομου απάντησε απλά και ειλικρινά, » ναι, πάμε «. Έτσι πήγαμε σε καφετέρια της γειτονιάς που σερβίρει και τυρόπιτα μαζί με την καφεδιά που παραγγέλνεις και κάτσαμε.

Συνέχεια ανάγνωσης «Ο άστεγος που κέρασε καφέ»

Όταν χτυπάς στον τοίχο

Κάποιες στιγμές έρχονται έτσι τα πράγματα και καταλαβαίνεις πολλά για τον εαυτό σου που δεν τα ήξερες ή μπορεί και να μην ήθελες να τα ξέρεις.  Πάντα αυτές οι στιγμές πονάνε. Πάντα αυτές οι στιγμές σου κλονίζουν πολλά πράγματα «σταθερά» που είχες μέσα σου.

Πόσες και πόσες φορές, εκτεθήκαμε και βρεθήκαμε να έχουμε κάνει βήματα στο κενό. Ας μην μιλώ για τους άλλους. Πόσες φορές βρήκα αδιέξοδο εκεί που ήμουν σίγουρος για τον εαυτό μου και ήθελα να τρέξω. Συνέχεια ανάγνωσης «Όταν χτυπάς στον τοίχο»

Όλα μένουν ίδια άμα δεν τα πας

sunrise-with-man-760278-wallpaper

Ο καθείς με τα όπλα του» είπε
«Βλέπεις, είπε, είναι οι Άλλοι
και δεν γίνεται Αυτοί χωρίς Εσένα
και δε γίνεται μ’ Αυτούς χωρίς, Εσύ

Οδ. Ελύτης

Πρέπει να με κουράσει η νύχτα για να ποθήσω τη μέρα.

Για να εκτιμήσω το φως πρέπει να χορτάσω απ’ το σκοτάδι.

«Όλα είναι ίδια αν δε τ’ αγαπάς, όλα μένουν ίδια άμα δε τα πας»

Χρειάζεται να θέλω να βλέπω πιο πέρα, το φεγγάρι, κι όχι το δάχτυλο.

  Ο άνθρωπος με τον καιρό παγώνει, και ξεπαγιάζουν γύρω του οι διπλανοί.

Πάω να δώσω το χέρι μου και έρχομαι αντιμέτωπος με το πως και το γιατί.

Με χίλιες δυο ερμηνείες. Με δεκάδες μεταφράσεις. Με χιλιάδες λόγια.

Δεν υπάρχει πιο αβάσταχτο κι επώδυνο από το να παίζεις με τον τοίχο.

Υπάρχουν και ωραίοι άνθρωποι που αν τους «συλλάβεις» τους χαίρεσαι.

Ο μεγαλύτερος εχθρός του, η τεμπελιά του.

Ο άνθρωπος πάντα ο ίδιος ήταν

Καληνύχτα.

Τι είναι ρε η αγάπη;

 Ένα σύντομο μήνυμα για να μην κουραστούμε.

   Κάπου χθες το βλέμμα μου έπεσε πάνω σε μια «τοιχογραφία», κάποιες ΤΕΡΑΣΤΙΕΣ λέξεις που έγραφαν……

………»ΠΑΝΤΟΤΙΝΗ ΜΟΥ ΑΓΑΠΗ»

Η αλήθεια είναι ότι αμέσως τραντάχτηκα! Ενθουσιάστηκα! Στην εποχή μας που τα «σ΄ αγαπώ μ΄ αγαπάς» κρατά λίγους μήνες, υπήρχε μπροστά μου μια θαρραλέα μαρτυρία κάποιου, που διαμηνούσε για παντοτινή αγάπη.

Φυσικά, άμεσα αναζήτησα την αρχή της φράσης για να γνωρίσω το όνομα της κοπέλας που είχε πετύχει να γεννήσει αυτό το συναίσθημα στην καρδιά του αγοριού.

 Λοιπόν το όνομα της ήταν …»ΆΕΚ»!

 

 

Ανατροπή. Σκέψη κυρίαρχη στο μυαλό μου:
«Πως γίνεται να είναι αδύνατον να αντέξεις και να αγαπήσεις ένα έμψυχο πλάσμα και πως είναι δυνατόν να «αγαπάς» ένα άψυχο;»

Τελικά είναι πολύ απλό να θυσιαστείς για μια σκέψη, μια ιδέα, ένα στόχο αλλά πολύ αδύνατον να κουραστείς για τον διπλανό σου…
Τελικά το να αγαπήσεις είναι εύκολο αρκεί να είναι όλα έτσι όπως τα σχεδιάζει το μυαλό μας. Θέλουμε να αγαπήσουμε, όμως ένα πρόσωπο που είναι έτοιμο να είναι ακριβώς των διαστάσεων που το μυαλό μας του δίνει. Ούτε λιγότερο ούτε περισσότερο. Αδύνατον αυτό λοιπόν, αδύνατη και η αγάπη.

Αλλά ο Ντοστογιέφσκι μας το είπε ξεκάθαρα στους αδελφούς Καραμαζοφ. «Έυκολο για τον άνθρωπο να κόψει την καρδιά του και να την χαρίσει σ ολόκληρο τον κόσμο. Εύκολο για τον άνθρωπο να πεθάνει για κάποιον! Δύσκολο (έως ακατόρθωτο για τον σημερινό άνθρωπο) να ζήσει αντί να θυσιαστεί και απλώς κάθε μέρα να τον υπομένει…»

Άρα το να πεθάνω είναι εύκολο… Μιας στιγμής υπόθεση!
Το να ζήσω και να υπομένω τους συντρόφους μου… αρκετά δύσκολο!

Καλές υπομονές! Μπας κι αγαπήσουμε κι αγαπηθούμε…

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: