Πάντα ελεύθερη…

… ας είναι η πατρίδα μας. Πάντα ελεύθεροι να είμαστε!

Κι αν τίποτα από τα παραπάνω δεν ισχύει, ας γίνει, με τη βοήθεια του Θεού…

Σε μία ώρα όλη η επανάσταση

Όταν αφήνεσαι…

να σε παρασύρει η μουσική!
(απλώς δυναμώστε τα ηχεία)

Καλλιτέχνης…

Καλλιτέχνης άραγε ποιος έχει τον τίτλο;

Αυτός που ζωγραφίζει υπέροχα;

Αναμφίβολα ναι.

Αυτός που γράφει μαγευτικά;

Σαφώς!

Αυτός που σε ταξιδεύει με τους ήχους που παράγει το όργανό του;

Οπωσδήποτε…

Όμως καλλιτέχνες είναι μόνο εκείνοι που δουλεύουν και προσφέρουν στους άλλους κάτι; Με απασχολεί ιδιαίτερα. Η ετυμολογία της λέξης αυτής με οδηγεί σε δύο τεράστιες λέξεις… Κάλλος και Τίκτω. Άραγε από μόνη της η γέννα δεν εμπεριέχει την λέξη ομορφιά; Ίσως και όχι, πολλές φορές γεννάμε τέρατα… Και δεν αναφέρομαι στα παιδιά! Προσοχή! Αναφέρομαι στο ότι γεννάμε απαίσια συναισθήματα, απαίσιες σκέψεις, που χτυπούν εμάς και τους γύρω μας.

Έτσι θέλω να υποστηρίξω ότι καλλιτέχνες είναι όλοι εκείνοι οι οποίοι φροντίζουν να ομορφαίνουν τον εαυτό τους και κατά συνέπεια τον κόσμο.
Εκείνοι που στέκονται και θαυμάζουν κάτι που οι άλλοι δεν το βλέπουν.
Εκείνοι που παρά την κατά-θλιψη του κόσμου επιμένουν να προσφέρουν μια διαφορετική-ελπιδοφόρα εικόνα του κόσμου.
Εκείνοι που βλέποντας κάποιους να βρομίζουν τους υπόλοιπους ανθρώπους με σχόλια και κατηγορίες αρνούνται και αντιστέκονται στο να σχολιάσουν αρνητικά ή κοροϊδευτικά τον οποιοδήποτε συμπολίτη τους.
Εκείνοι…
ίσως εσείς να ξέρετε καλύτερα.

Ο ΣΑΡΑΝΤΟΣ ΚΑΡΓΑΚΟΣ ΠΡΟΣ ΣΚΑΪ ΓΙΑ ΤΟ 1821


Όπως και να έχει αξίζει…

Γιατί ίσως για κάποιους να είναι η λύση

Γιατί ίσως για κάποιους να είναι η λύση

Ας κάνουμε το Χόμπι μας επάγγελμα! Κάποιοι από εμάς θα πάμε, αν θέλουν και κάποιοι άλλοι… Μπας και βρούμε επάγγελμα! Χαχαχα

let me introduce myself

Το κείμενο είναι απάντηση από το κείμενο τα κόκκινα παπούτσια!https://antirisis.wordpress.com/2010/02/10/%CF%84%CE%B1-%CE%BA%CF%8C%CE%BA%CE%BA%CE%B9%CE%BD%CE%B1-%CF%80%CE%B1%CF%80%CE%BF%CF%8D%CF%84%CF%83%CE%B9%CE%B1/

Ένα ζευγάρι μαύρα, «γυάλινα» παπούτσια, μια τσάντα Sarah Kay, ένα πήλινο βάζο-πόδι και κάποια ακόμη έκτακτα δωράκια-έκπληξη έρχονται στο μυαλό μου από το μακρινό παρελθόν, δίχως να έχει ξεφτίσει η θύμησή τους, χωρίς να χάσει σε κάτι, εκείνο το ξάφνιασμα της τότε απροσδόκητης εμφάνισής τους… Όλα αυτά φυλαγμένα στη σοφίτα του μυαλού’ τα ρήματα αργά αργά φτάνουν έξω από τη μικρή πόρτα της κρυψώνας τους’ ένας πέπλος τα σκεπάζει και πάνω τους τριμμένα αποτυπώματα… Το καρουζέλ των αναμνήσεων αρχίζει να παίρνει ζωή και η Polaroid της σκέψης ξεφυλλίζει το άλμπουμ μιας όμορφης, ξένοιαστης και αυθεντικής παιδικής ηλικίας βιωμένης –όπως θα έλεγε και ο Thoreau- ως το μεδούλι της… Αλλά,
Ξέχασα να συστηθώ! Είμαι ένα παιδί της θάλασσας, της αλμύρας, του Φλοίσβου, των καϊκιών και των βοτσάλων. Α, και παιδί των αρωμάτων και των ακουσμάτων. Στον ξύπνιο μου τα ζω, και τα γεύομαι και τα ακούω και στον ύπνο μου τα πλέκω γαϊτανάκι στα όνειρά μου. Όλη μου η ύπαρξη παραδομένη στο χορό των παιδικών αναμνήσεων. Αλήθεια, για χάρη τους ζω, εξαιτίας τους ανασαίνω. Στο Ο του οξυγόνου, στο Ο του κύκλου της ζωής που ξεκινάει σαν Α και στριφογυρίζει σαν μπάλα και καταλήγει στο Ω και ονειρεύεται πάλι το Α… Όχι των απαντήσεων αλλά των ατελείωτων ερωτήσεων.
Έχεις ακούσει ποτέ τον ήχο που κάνουν τα καλαμπόκια το βράδυ καθώς ωριμάζουν;
Έχεις κυνηγήσει πυγολαμπίδες στο σκοτάδι – μέσα σε λιοστάσι – την ώρα που όλοι είναι παραδομένοι στην αγκαλιά του μορφέα και συ στα χέρια της ίδιας της φύσης.
Έχει έρθει ποτέ στο περβάζι του παραθύρου σου ένα σπουργίτι να συντροφεύσει τους στοχασμούς σου;
Έχεις αντικρύσει ποτέ την Ανατολή την ώρα που αυτή βλέπει το φως της ζωής και ένας πετεινός είναι εκεί να την καλημερίσει;
Έχεις νιώσει να κατακτάς τον κόσμο μόνο και μόνο γιατί η κούνια που είναι στεριωμένη στη γέρικη ελιά σου έδωσε την ασφάλεια να δεις τον κόσμο από ψηλά και να ζήσεις μια πρωτόγνωρη αίσθηση ελευθερίας;
Έχεις ξεδιψάσει με χυμό πορτοκαλιού σερβιρισμένο στην ίδια του την φλούδα;
Έχεις ποτέ αποκοιμηθεί πάνω σε τριφύλλι, γιατί σε νανούρισε μια χορωδία τζιτζικιών ένα καυτό μεσημέρι καλοκαιριού;
Έχεις «πονέσει» ποτέ για την γύμνια των δέντρων το φθινόπωρο ή για τη μοναξιά της θάλασσας το χειμώνα;
Έχεις αισθανθεί συγκίνηση με την έκρηξη ζωής την άνοιξη;

Καλώς ήρθες στον κόσμο μου! Στάσου μια στιγμή να ξαποστάσεις! Σε παρέσυρα σε χιλιόμετρα ζωής σε χρόνο ρεκόρ, σε δύο όψεις ενός γυμνού φύλλου χαρτιού… Μα, δυσκολεύτηκα να βρω τις τελείες, αναζήτησα τις άνω τελείες… Ξέμεινε με τα αποσιωπητικά και τα θαυμαστικά!
Ξέρεις γιατί;
Γιατί είναι άνοιξη, γιατί τα αρώματα του περγαμόντου και της φρέζιας και του νάρκισσου και των ζουμπουλιών είναι μεθυστικά και νοσταλγικά και σε υπνωτίζουν.
Γιατί πλησιάζει το Πάσχα και πρέπει να κατεβάσω τα μαύρα «γυάλινα» παπούτσια απ’ τη σοφίτα. Κι ας φοράνε λευκά την Ανάσταση!

Δήμητρα Ν.

Ποιος είναι τέλειος;

Ωραία…

Καλή Μυρι-κοστή

Ιθάκη – Κωνσταντίνος Καβάφης

Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη, 

να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος, γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.

Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας, τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις,

αν μεν’ η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.

Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας, τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις, αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου, αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.

Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος. Πολλά τα καλοκαιρινά πρωϊά να είναι που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους,

να σταματήσεις σ’ εμπορεία Φοινικικά, και τες καλές πραγμάτειες ν’ αποκτήσεις σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ’ έβενους, και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής,

όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά, σε πόλεις Αιγυπτιακές πολλές να πας, να μάθεις και να μάθεις απ’ τους σπουδασμένους.

Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη. Το φθάσιμον εκεί ειν’ ο προορισμός σου. Αλλά μη βιάζεις το ταξίδι διόλου.

Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει και γέρος πια ν’ αράξεις στο νησί, πλούσιος με όσα κέρδισες στο δρόμο, μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.

Η Ιθάκη σ’έδωσε τ’ ωραίο ταξείδι. Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο. Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.

Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δε σε γέλασε. Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα, ήδη θα το κατάλαβες οι Ιθάκες τι σημαίνουν.

Μέχρι να χαράξει, «καληνύχτα…»

«… κανένας δεν θα πει!!!»

 

Ένα τραγούδι πολύ όμορφο…

Συνάντηση Συντονισμού

timthumb.php

Πριν μερικά χρόνια κάποια πιτσιρίκια συναντήθηκαν τυχαία(;) σε μια κατασκήνωση και από τότε έγιναν καλοί φίλοι. Όταν τελείωσαν το σχολείο, σκέφτηκαν να φτιάξουν έναν χώρο, προκειμένου να συνεχίσουν την παρέα τους, να στεγάσουν τη φιλία τους. Είχαν ένα κοινό όραμα και ένα εθελόμενο˙ θέλησαν να το πλάσουν, να το χτίσουν… Το βάφτισαν Αντι-ρήσεις. Αντίθετοι στις πολλές ρήσεις του κόσμου. Θέλησαν να ορθώσουν «με λογισμό και μ’ όνειρο» τις αντι-ρήσεις τους. Να ανάψουν ένα κερί στο σκοτάδι του κόσμου και να φυτέψουν ένα λουλούδι σε έναν μπαξέ που θα ανθοφορήσει ξεκουράζοντας αυτούς και τους φίλους τους.

Οι Αντι-ρήσεις πέντε χρόνια μετά βρίσκονται σε ένα μεταίχμιο˙ κωπηλάτησαν μέσα από Σειρήνες και Συμπληγάδες αλλά είχαν ικανούς ερέττες, τους φίλους και γνωστούς που στάθηκαν δίπλα. Οι σειρήνες ήταν οι φτωχές φωνές, οι ισχνές, οι ψεύτικες που ξέρουν να φωνασκούν γκρινιάζοντας και να παραπλανούν με πρόφαση το αδύνατο. Οι συμπληγάδες ήταν από την άλλη εκείνοι που κοιτούν το δάχτυλο αντί για το φεγγάρι, όσοι δηλαδή κοντόφθαλμα και μέσα μόνο από ιδιοτελή κίνητρα, γεμάτοι με πνευματική άπνοια και ανορεξία προβάλλουν προσκόμματα. Άλλοι πάλι έχουν διάθεση επικριτική χωρίς ποτέ να έχουν σηκώσει τα μανίκια τους για τίποτα απολύτως, παλεύοντας μονάχα για να είναι καλά ο εαυτούλης τους.

Αυτή η προσπάθεια γίνεται με πολύ θέληση και μεράκι. Κινείται όσο αυτό είναι εφικτό, με γνώμονα την ενότητα, την δημιουργία, την ελπίδα. Είναι ένας χώρος κατάθεσης δυνατοτήτων έστω κι από λιθαράκια, που οι περισσότεροι διαθέτουν ως χαρίσματα, προκειμένου δίχως ταμπέλες – που δημιουργούν, συνήθως, κλειστές ομάδες-, να μοιραζόμαστε, να μαθαίνουμε, να πλάθουμε σταδιακά το παρόν μας και το αύριο καλύτερο για όλους μας. Οι καιροί απαιτούν να ανέβουμε ο ένας στην πλάτη του άλλου για να δούμε μακρύτερα. Η όρεξη μοιάζει να έχει θαφτεί. Η μιζέρια μάς ψιθυρίζει να τα παρατήσουμε όλα. Ο κακός εαυτός μας, σπέρνει διάσπαση και ωχαδερφισμό. Η διάθεση για ουσιαστική συγ-χώρεση φαίνεται να έχει ξεφτίσει και να κοιμάται βολεμένη στην αγκαλιά της αδιαφορίας και της ιδιοτέλειας.

Όσοι λοιπόν έχουν Αντι-ρήσεις, ισχυρή διάθεση και πάνω από όλα πολύ όρεξη για να κάνουμε όλοι μαζί ό,τι μπορούμε απλά -και μπορούμε αρκετά- είναι καλοδεχούμενοι σε μια πρώτη συνάντηση, στην οποία θα τεθεί η στοχοθεσία της συνέχειας. Ας μην κάνουν τον κόπο να έρθουν όσοι δεν έχουν μάθει να συνεργάζονται, όσοι εγκαταλείπουν εύκολα και γρήγορα, όσοι θέλουν απλά να περάσουν την ώρα τους, όσοι δεν έχουν διάθεση για συγ-χώρεση και αλληλοκατανόηση, και τέλος, όσοι θα έρθουν από περιέργεια. Από την πλευρά μας δεν υπάρχει καμιά αρνητική διάθεση για κανέναν.

Μήνα Καλό, χρονιά γεμάτη ελπίδες

 

Ο φετινός Σεπτέμβρης μας βρίσκει με αλλαγές.

Θερμή ευχή να ξεκινήσουμε με όρεξη και επιμονή για προσωπικές αφυπνίσεις τη νέα περίοδο.

Καλή αντάμωση σε όσα μαζί σχεδιάσουμε!

Ήταν κάποτε ένας γιατρός…

fovos

Ήταν κάποτε ένας γιατρός. Μια μέρα φεύγοντας από την πόλη του για να πάει σε μια άλλη γειτονική, συνάντησε την πανούκλα που έμπαινε. Ο γιατρός σταμάτησε και την ρώτησε:
«Πάλι εδώ; Τι ήρθες να κάνεις;»
Και η πανούκλα απάντησε: «Είναι η σειρά μου να φροντίσω την πόλη σου».
«Πόσους θα πάρεις αυτή τη φορά;» ρώτησε ο γιατρός.
«Λίγους, γύρω στους χίλιους», απάντησε η πανούκλα.

Συνεχίστε να διαβάζετε Ήταν κάποτε ένας γιατρός….

Κάλαντα 2012

85511-Lytras-Nikif-kalanda

Ραντεβού την Δευτέρα, παραμονή Χριστουγέννων ώρα 16:00 στο Σύνταγμα

(έξοδος Εθνικός Κήπος)

για να τραγουδήσουμε όλοι μαζί τα παραδοσιακά Κάλαντα.

Στις 16:30 θα κατέβουμε στο Μετρό και 17:00 ακριβώς θα κατευθυνθούμε προς Ευαγγελισμό.

Οι χρόνοι θα τηρηθούν.

Η ατμόσφαιρα φέτος είναι βαριά στη χώρα μας,

ας συναντηθούμε να καλαντήσουμε για να γεμίσουμε!

με κέφι και παλμό, καλή αντάμωση!!!

θα γίνει χχχαμός!

Αποστολή στα σύνορα!

antirisis thraki 13

 Ετοιμάζουμε μια αποστολή στα σύνορα τις μέρες των εορτών!

συγκεκριμένα 26-29 Δεκεμβρίου σε Κομοτηνή και Έβρο.

για να θυμηθούμε πως Ελλάδα δεν είναι μόνο η πρωτεύουσα.

Έμπρακτα θυσιάζουμε την καλοπέραση των εορτών, ξεβολευόμαστε για να συναντήσουμε

την άλλη Ελλάδα στην επαρχία.

Σκοπός μας, να τους τραγουδήσουμε τα κάλαντα και να τους πούμε τα χρόνια πολλά.

Συνεχίστε να διαβάζετε Αποστολή στα σύνορα!.

Μία ανακοίνωση προς όλους…

Χριστουγεννιάτικο Βazaar στο Ίδρυμα Μιμηκοπούλου!!!

Ενημερώνουμε τους φίλους του Ιδρύματος Μιμηκοπούλου ότι διοργανώνουμε Χριστουγεννιάτικο Bazaar. Συνεχίστε να διαβάζετε Μία ανακοίνωση προς όλους….

Φθινοπωρινή Πρόσκληση για μια μουσική σύναξη…

  Φίλοι και συνεργάτες οργάνωσαν μια πολύ καλή κατάσταση και μας προσκάλεσαν να πάμε να παρευρεθούμε αλλά απ ότι φαίνεται και να συμμετάσχουμε (βάζοντας ο καθείς και τη φωνή του) σε μία μουσική συνάντηση βγάζοντας από μέσα μας ότι πιο όμορφο έχει ο καθείς…

Έτσι λοιπόν σας μεταφέρω τα παρακάτω:

Το φθινόπωρο ήρθε, με τα χρώματά του τα όμορφα, με τα σύννεφα και τις βροχούλες αλλά και με κάθε νέα αρχή
που βάζουμε και τις αποφάσεις που παίρνουμε…
Έτσι, λοιπόν, επειδή εκτός από τα χρώματα και τα αρώματα το φθινόπωρο έχει και τις μουσικές του,
ελάτε να κάνουμε τη φθινοπωρινή μας μουσικοσύναξη. Συνεχίστε να διαβάζετε Φθινοπωρινή Πρόσκληση για μια μουσική σύναξη….

Mi último tango en Atenas

Ή αλλιώς… » Το τελευταίο μου Τανγκό στην Αθήνα»

 

Οι Apurimac αποτελούν μουσικό σχήμα με Έλληνες και Λατίνους μουσικούς που παίζουν κυρίως Λάτιν μουσική. Apurimac στην ινδιάνικη γλώσσα Quechua σημαίνει «Ο θεός του λόγου». Το συγκρότημα αυτό ιδρύθηκε το 1983. Αρκετά τραγούδια τους είναι σε ελληνικό στίχο.

Οι APURIMAC παρέα με την Έλλη Πασπαλά, μας τραγουδάνε το Τελευταίο μου ταγκό στην Αθήνα. Πρόκειται για ένα τραγούδι με την εξής πρωτοτυπία: ενώ είναι γραμμένο στην ισπανική γλώσσα, ο δημιουργός του Daniel Armando (αργεντινός στην καταγωγή και με πείρα από κρίσεις και χρεωκοπία) χρησιμοποιεί 100 ελληνικές λέξεις δοσμένες στην ισπανική γλώσσα, οι οποίες περιγράφουν με πολύ δυνατές εικόνες όλη την πραγματικότητα που ζούμε στις μέρες μας.

Και γιατί το τελευταίο μας ταγκό; Γιατί αν δεν ξυπνήσουμε και δεν αντιδράσουμε σαν άνθρωποι άμεσα, τότε δεν θα υπάρξει άλλη ευκαιρία να τραγουδήσουμε και να χορέψουμε ένα ταγκό ακόμα. Συνεχίστε να διαβάζετε Mi último tango en Atenas.

Ένα τραγούδι για όσους πολέμησαν…

Κι αντέχουν ακόμη! Πολύ ωραίο, με γνήσια νοσταλγία και πόνος για αυτούς όλους που πέρασαν και πρόσφεραν ότι μπορούσαν για εμάς και το τόπο μας…

Το χαμένο Video-ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ από την καταστροφή της Σμύρνης!

      Αν και πολλοί θέλουν να μας πείσουν ότι δεν επρόκειτο για τίποτα περισσότερο από έναν απλό «συνωστισμό» στο λιμάνι, ένα χαμένο ντοκουμέντο ιστορικής αξίας από την καταστροφή της Σμύρνης αποκαθιστά τα πράγματα στην πραγματική τους διάσταση…Ο George Magarian, δημιουργός του «ντοκιμαντέρ» εποχής, γεννήθηκε το 1895 και σπούδασε στο «Αμερικανικό Κολλέγιο» στο Ικόνιο της Τουρκίας. Αργότερα,διατέλεσε διευθυντής στο παράρτημα του Ικονίου της ΧΑΝ (Χριστιανική Αδελφότης Νέων) και μάλιστα, την περίοδο των γεγονότων στη Μικρά Ασία το 1922, οργάνωσε δομές ανακούφισης για τα θύματα της τραγωδίας αυτά με μια μηχανή 35 mm, κινηματογράφησε πολλές σκηνές της ανθρωπιστικής καταστροφής, στη Σμύρνη, στην Αθήνα και στον Πειραιά. Συνεχίστε να διαβάζετε Το χαμένο Video-ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ από την καταστροφή της Σμύρνης!.