Θεατρική Παράσταση Δόμνα Βισβίζη

Αντι-ρήσεις, Πρωτοχρονιάτικα Κάλαντα

Χριστουγεννιάτικο Bazaar!


Bazar1
Bazar2

Η Αφίσσα και σε pdf

Ποιος σκοτώνει τη Δημοκρατία στα σχολεία;

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος- Κιλκίς

.                 Στὴν ἐφ. «ΤΟ ΒΗΜΑ» τῆς 29ης Σεπτεμβρίου 2013, δημοσιεύτηκε μία ἔρευνα μὲ θέμα: «μίσος καὶ βία στὰ σχολεῖα». (Γνωστὸ καὶ ὡς «bullying»). Στὸ κείμενο περιγράφονται φαινόμενα βίας καὶ κυρίως -ὡς ἀπόρροια τῶν γνωστῶν γεγονότων- ἡ δράση τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς στὶς τάξεις καὶ τὸν αὔλειο χῶρο. Περιέχεται ἐπιπλέον καὶ δήλωση τοῦ κ. Θ. Παπαθεοδώρου, πρώην ὑφυπουργοῦ παιδείας καὶ πανεπιστημιακοῦ, γιὰ τὸ ζήτημα. Μεταξὺ ἄλλων σημειώνει: «Μὴν ξεχνᾶτε ὅτι ὁ ρατσισμὸς καὶ ὁ φασισμὸς δουλεύουν πάνω στοὺς κοινοὺς ἄξονες τοῦ ἐκφοβισμοῦ καὶ τῆς ἀπαξίωσης τῶν ἀξιῶν τῆς δημοκρατίας στὸ σχολεῖο, ὅπως καὶ στὴν κοινωνία. Γι’ αὐτὸ συνδέσαμε ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τὴν δράση τοῦ “Παρατηρητηρίου κατὰ τῆς βίας” μὲ τὴν ἀναβάθμιση τῆς πολιτειακῆς παιδείας καί, σὲ πρώτη φάση, μὲ τὴν ἔνταξη στὶς σχολικὲς δραστηριότητες εἰδικῶν προγραμμάτων γιὰ τοὺς μαθητές».

.                 Ὡς συνήθως κανεὶς δὲν ἀσχολεῖται μὲ τὰ γενεσιουργὰ αἴτια τοῦφαινομένου τῆς σχολικῆς βίας, ἀλλὰ ὅλοι τρέχουν, λαχανιασμένοι καὶ περιδεεῖς, πίσω του. Συνεχίστε να διαβάζετε Ποιος σκοτώνει τη Δημοκρατία στα σχολεία;.

Βρέχει

Αναζήτηση εργασίας

ergasia cyclades

Επειδή πολύ συχνά άνθρωποι που έχουν μεγάλη ανάγκη και τους γνωρίζουμε ζητούν εργασία προκειμένου κάποια χρήματα να έχουν για τον επιούσιο, αν κάποιος έχει υπόψιν του ή ακούσει κάτι για κάποια εργασία δεν κοστίζει να μας ενημερώσει συγκεκριμένα στο email  antirisisblog@gmail.com προκειμένου να ειδοποιήσουμε αυτούς τους ανθρώπους και αν επιτευχθεί συνεργασία έχειν καλώς αν όχι μετράει η κίνηση. Έχετε το στο νου και ενημερώστε μας! Μπορούμε να το διαδώσουμε για καλύτερο αποτέλεσμα. Ευχαριστίες! υ.γ. αν κάποιος επίσης θέλει ας στείλει το βιογραφικό του στο mail και αν ακούσουμε κάτι ή μας πουν δίχως να υποσχόμαστε τον ειδοποιούμε. Έτσι αν μπορούμε κάπως να βοηθήσουμε θα το κάνουμε στο μέτρο πάντα του δυνατού.

Νεο βίντεο με το Μπαγάσα

«Το βίντεο αυτό είναι αφιερωμένο σε όσους ανησυχούν τι συνέπεια έχει η καριέρα τους στην ψυχή τους. Ολόκληρο το επόμενο επεισόδιο του Μπαγάσα σύντομα κοντά σας!

Simon Grecias

Το άγγιγμα

Πριν περίπου 10 χρόνια στο εργαστήρι θεατρικής έρευνας τέχνης και κατά τη διάρκεια κάποιας πρόβας ένας από τους εκπαιδευτές μας είπε << παιδιά είστε ζευγάρι!!!! είναι δυνατόν να μην αγγίζεστε?>>
Έρχεσαι στο κόσμο. Βγαίνεις στο φως. Γεννιέσαι αδύναμος. Κάποιος σε τραβάει! Ένας άλλος σε σκουπίζει. Κλαις και δίνεις το πρώτο σημάδι στη μητέρα σου! Δεν χρειάζεται …να σε δει. Πρώτα σ’ακούει και επιβεβαιώνεται ότι ήρθες! Θες να ηρεμήσεις μέσα στο άγνωστο που βρέθηκες. Αναζητάς το γνώριμο για σένα. Σε παραδίδουν . Σ αγκαλιάζει, σωπαίνεις. Δε υπάρχουν κουβέντες. Δε χωράνε λόγια. Δεν εκφράζονται τα ανέκφραστα με λέξεις. Φτάνει μόνο το Άγγιγμα για να ειπωθούν τ ανέιπωτα. Συνεχίστε να διαβάζετε Το άγγιγμα.

Mi ultimo tango en Atenas

Οι APURIMAC παρέα με την Έλλη Πασπαλά, μας τραγουδάνε το Τελευταίο μου ταγκό στην Αθήνα. Πρόκειται για ένα τραγούδι με την εξής πρωτοτυπία: ενώ είναι γραμμένο στην ισπανική γλώσσα, ο δημιουργός του Daniel Armando (αργεντινός στην καταγωγή και με πείρα από κρίσεις και χρεωκοπία) χρησιμοποιεί 100 ελληνικές λέξεις δοσμένες στην ισπανική γλώσσα, οι οποίες περιγράφουν με πολύ δυνατές εικόνες όλη την πραγματικότητα που ζούμε στις μέρες μας.

Με πολλή αγάπη και ελληνικότητα, ας δώσουμε μια προώθηση στο τραγούδι αυτό, αν έχετε την ευγενική καλοσύνη,αγαπητή ομάδα του «αντι-ρήσεις». Οφείλουμε να θυμόμαστε συχνά πυκνά ποιοί είναι οι Έλληνες και τί προσέφεραν και προσφέρουν στην ανθρωπότητα!*;) ματάκι\

Ν.Μ.

Το φρούριο

«Το φρούριο». Ταινία αποκάλυψη. Είναι μια δοκιμασία για την ψυχή. Αν καταφέρεις να τη δεις έως το τέλος σημαίνει πως η κάρδια σου δεν έχει σκληρύνει ακόμα, δεν αποστασιοποιήθηκες από τον υπόλοιπο κόσμο κρυμμένος πίσω από ψηλούς τοίχους. Ταινία για το θαύμα. Θαύμα πραγματικό και όχι φανταστικό. Ταινία για τη θεραπεία των άρρωστων παιδιών και για την ίαση των ενήλικων. Στον κινηματογράφο πια η έννοια του ήρωα ταυτίζεται με σκληρότητα και μυϊκή δύναμη. Όμως βλέπετε πως γίνεται και αλλιώς. Ο ήρωας είναι αυτός που με τη δύναμη της καρδιάς μπορεί να κάνει το καλό. Εξάλλου υπάρχει τόσο λίγο καλό γύρω μας. Ακόμη δεν ξέρουμε τι είναι η ζωή. Είναι μια περίοδος εργασίας πριν από την αιωνιότητα ή μία απλή βολτούλα από το ένα σημείο στο άλλο;

Παραγωγή: 2007
Σκηνοθέτης: Μιχαήλ Σάδριν
Προβολή: ορθόδοξο τηλεοπτικό κανάλι «Γκλας»

Το 2009 η ταινία προβλήθηκε στο φεστιβάλ ορθόδοξης ταινίας και πήρε τα πρώτα βραβεία σε όλες τις κατηγορίες, με ομοφωνία κοινού και επιτροπής.

Τα γυρίσματα διήρκεσαν ένα χρόνο στο μοναστήρι Σβιάτο-Βαζνεσένσκι (Της Αναλήψεως) στα σύνορα με την Ρουμανία. Ο σκηνοθέτης μας δίνει την ευκαιρία να αναθεωρήσουμε τις αξίες της ζωής, μέσα από τα παραδείγματα των μοναχών, εφαρμόζοντας καθημερινά την εντολή της αγάπης.

Τα κεντρικά πρόσωπα είναι: ο ηγούμενος του μοναστηριού (που έγινε ο πατέρας για 29 υιοθετημένα παιδάκια, έχοντας ήδη τρία δικά του, δύο αγόρια και ένα κορίτσι), η αδελφότητα και τα παιδιά από το μοναστηριακό ορφανοτροφείο (150 ορφανά), πολλά από τα οποία είναι βαριά άρρωστα.

Αυτή η ταινία θα μπορούσε να χαρακτηριστεί σαν ένα μεγάλο πνευματικό γεγονός. Μια ουράνια αγάπη εμφανίζεται πάνω στη γη.

Ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα της ταινίας τα εξηγεί όλα:

«Σφίγγοντας τα δόντια μέχρι τριγμού, και τα χέρια μέχρι πόνου, χαίρε, διότι ζεις. Χαίρε με τη γαλαζόπετρα του ουρανού και με το ρουμπίνι της ηλιοβασιλέματος. Χαίρε με το μαργαρίτη της βρόχινης σταγόνας, διότι δεν μπορείς αλλιώς. Χαίρε με τη χαρά του πληγωμένου μαχητή, που κείται κάτω. Αν και η μάχη χάθηκε, η σημαία είναι ψηλά, και το όπλο δεν πετάχτηκε στη λάσπη, και δεν τρέχεις ντροπιασμένος, επειδή δεν έχεις πια πόδια… Και το μόνο που μένει είναι να πολεμάς μέχρι θανάτου. Και αν δεν μείνει πια τίποτα, χαίρε με μια άνωθεν χαρά για τον πλησίον σου. Χαίρε με την αγάπη των άλλων, χαίρε με τα γέλια των παιδιών που δεν είναι δικά σου. Ακόμα και όταν είναι μαύρα σύννεφα παντού χαίρε. Στη βροχή και στη λάσπη χαίρε. Χαίρε και αγαλλιάσου, αψηφώντας το πόνο, διότι το όνομά σου είναι Άνθρωπος!»

Οριζόντιο ύψος και άλλες αφύσικες ιστορίες

Η ομορφιά που γεννιόταν και πέθαινε απαρατήρητη και που, παρ’ όλα αυτά, ποτέ δεν το ‘βαλε κάτω

Μια φορά και έναν καιρό, ήταν ένα μικρό μαύρο σποράκι παπαρούνας, που ζούσε στριμωγμένο, μαζί με τ’ άλλα αδέρφια του, μες στην κοιλιά της μάνας του.

Untitled1

Μια μέρα του καλοκαιριού, η μάνα τους, αφού έχασε και το τελευταίο κόκκινο πέταλο της, πέθανε ήσυχα, όπως ήσυχα είχε ζήσει όλη τη ζωή της. Δεν πέρασε πολύς καιρός και η κοιλιά της, ξεραμένη απ’ τον ήλιο, έσκασε, κι από μέσα της τινάχτηκαν τα ελάχιστα μαύρα σποράκια κι έπεσαν στο χώμα. Το χώμα, όπως ξέρετε, το καλοκαίρι είναι στεγνό και σκληρό και τα σποράκια δεν μπορούσαν να χωθούνε μέσα του και να μείνουν εκεί, όλα μαζί, στο μέρος που γεννήθηκαν. Έτσι, ο πρώτος άνεμος που πέρασε από ‘κει τα πήρε και τα σκόρπισε, άλλα μέσα σε σταροχώραφα, άλλα μέσα σε κήπους, άλλα σε ξέφωτα δασών κι άλλα επάνω στις πλαγιές των λόφων. Συνεχίστε να διαβάζετε Οριζόντιο ύψος και άλλες αφύσικες ιστορίες.

Χρόνια Πολλά!!!

Αφιερωμένα σε όλους τους εορτάζοντες!!!

Ερωτηματολόγιο για εργασία

Η Μαρία μια φίλη του blog, μας ζήτησε να αναρτήσουμε το συγκεκριμένο ερωτηματολόγιο που θα την βοηθήσει στα πλαίσια μια ομαδικής εργασίας και έρευνας που εκπονεί. 

https://docs.google.com/forms/d/17yaWCO1whXxm6nBXA9A_vRXvuldkjm_hddX3m2oDkcY/viewform?pli=1

όποιος έχει τον χρόνο (4-6 λεπτά) ας μπει να το συμπληρώσει.

Καλή επιτυχία!

Κάλαντα Λαζάρου

Καλή μεγάλη εβδομάδα και καλό Πάσχα!

Kι όμως δακρύσαμε. Η ταμίας που άλλαξε λίγο τον κόσμο…

Πρίν ἀπό μερικές μέρες στά ΑΒ Ἁγίας Παρασκευῆς, στό ταμεῖο ἦταν ἕνα γηραιός ρακένδυτος κύριος μέ 3-4 κονσέρβες κι ἕνα γκαζάκι.
Ἡ νεαρή ταμίας τόν κοιτάει καί τοῦ λέει:
«Φύγετε κύριε, ἡ ἑταιρεία μᾶς δικαιολογεῖ κάποια δωρεάν καλάθια».
Τίς δίνει δακρυσμένος 1000 εὐχές.
Μόλις ἐκεῖνος ἀπομακρύνεται, ἀνοίγει την … τσάντα της καί βάζει τά χρήματα στό ταμεῖο ἀπό τό πορτοφόλι της.
Πεταγόμαστε 2-3 πού ἔχουμε μείνει κάγκελο καί τῆς λέμε νά τά πληρώσουμε ἐμεῖς.
Μᾶς κοιτάζει αὐστηρά:…
«Ἐγώ τό ἀποφάσισα, ἐγώ θά τά πληρώσω. Ἐλᾶτε, παρακαλῶ, μήν δημιουργεῖτε οὐρά».
Ἕνα κοριτσάκι τόσο δά. Πόσα παίρνει; ούτε 500 ευρώ; Και πολλά λέω.
Να μη κατηγορούμε τη νεολαία. Υπάρχουν και διαμάντια!

Πηγή

Μαθήματα Ιστορίας στην πλατεία

Διδάσκει Παγκόσμια Ιστορία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών εδώ και 30 χρόνια. Το 2007 η 57χρονη ιστορικός αποφάσισε να μεταφέρει το μάθημα και εκτός αμφιθεάτρου. Οι δωρεάν διαλέξεις της διαδόθηκαν αμέσως από στόμα με στόμα. Στις αίθουσες δήμων και κοινοτήτων συνειδητοποίησε – όπως αποκαλύπτει η ίδια – τη δίψα των Ελλήνων για την Ιστορία και το πώς μια απλή πρωτοβουλία μετατρέπεται σε κοινωνική προσφορά Συνεχίστε να διαβάζετε Μαθήματα Ιστορίας στην πλατεία.

Τα Κάλαντα των γιορτών στην Πόλη!

Κάλαντα σαν τα δικά μας και στην Κωνσταντινούπολη!

Τα χριστουγεννιάτικα κάλαντα και χαρούμενες παιδικές φωνές των ομογενών μαθητών κατέκλυσαν και φέτος τους δρόμους της Πόλης, την παραμονή των Χριστουγέννων. Για τρίτη χρονιά οι μαθητές, με επικεφαλής τον διευθυντή του Ζωγραφείου Γιάννη Δεμιρτζόγλου, ομογενείς και πολλούς εξ Ελλάδος κατοίκους της Πόλης, βγήκαν στη Μεγάλη Οδό του Πέρα έψαλαν με πολύ κέφι τα κάλαντα και μοίρασαν γλυκά στους περαστικούς. Ιδιαιτέρως θερμή  ήταν η ανταπόκριση των περαστικών που βρέθηκαν στην εκδήλωση που στήθηκε στον κεντρικότερο δρόμο της Πόλης, ενώ έτυχε και ευρείας κάλυψης από τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης.


Η χριστουγεννιάτικη πομπή ξεκίνησε μπροστά από το Ζωγράφειο Λύκειο και κατέληξε στο Σισμανόγλειο Μέγαρο. Από εκεί κατευθύνθηκε στο Φανάρι όπου τραγούδησαν τα κάλαντα στον Οικουμενικό Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίο και μετά συνέχισαν στο Γηροκομείο Βαλουκλή όπου μοιράστηκαν στιγμές θαλπωρής με τους γηροκομούμενους προσφέροντάς τους δώρα και τραγουδώντας τους σκοπούς των Χριστουγέννων και τραγούδια της Πόλης.

Ο Οδυσσέας Ελύτης για τα μελλούμενα

«…Ήδη σας το είπα. Είναι η βαρβαρότητα. Τη βλέπω να ‘ρχεται μεταμφιεσμένη, κάτω από άνομες συμμαχίες και προσυμφωνημένες υποδουλώσεις. Δεν θα πρόκειται για τους φούρνους του Χίτλερ ίσως, αλλά για μεθοδευμένη και οιονεί επιστημονική καθυπόταξη του ανθρώπου.

Για τον πλήρη εξευτελισμό του.

Για την ατίμωσή του.

Οπότε αναρωτιέται κανείς: Για τι παλεύουμε νύχτα μέρα κλεισμένοι στα εργαστήριά μας; Παλεύουμε για ένα τίποτα, που ωστόσο είναι το παν.

Είναι οι δημοκρατικοί θεσμοί, που όλα δείχνουν ότι δεν θ’ αντέξουν για πολύ. Είναι η ποιότητα, που γι’ αυτή δεν δίνει κανείς πεντάρα.

Είναι η οντότητα του ατόμου, που βαίνει προς την ολική της έκλειψη.

Είναι η ανεξαρτησία των μικρών λαών, που έχει καταντήσει ήδη ένα γράμμα νεκρό. Είναι η αμάθεια και το σκότος.

Ότι οι λεγόμενοι «πρακτικοί άνθρωποι» -κατά πλειονότητα οι σημερινοί αστοί μας κοροϊδεύουν, είναι χαρακτηριστικό.

Εκείνοι βλέπουν το τίποτα. Εμείς το πάν. Που βρίσκεται η αλήθεια, θα φανεί μια μέρα, όταν δεν θα μαστε πια εδώ. Θα είναι, όμως, εάν αξίζει, το έργο κάποιου απ’ όλους εμάς.

Και αυτό θα σώσει την τιμή όλων μας και της εποχής μας.»

*Από τη συνέντευξη Τύπου που δόθηκε στις 19 Οκτωβρίου 1979, στο ξενοδοχείο Μεγάλη Βρεταννία με αφορμή την αναγγελία για τη βράβευση του Έλληνα ποιητή με το Νόμπελ Λογοτεχνίας.

Η Ελλάδα πεινάει κι εμένα θα μου βάλετε …τηλέφωνο;(!)

(Νικόλαος Πλαστήρας, πρωθυπουργός της Ελλάδας με άνεργο αδερφό….)

Η φτώχεια του πρώην πρωθυπουργού Ν. Πλαστήρα, δεν αποτελεί παράδειγμα για τους σημερινούς κηφήνες της πολιτικής! «Η Ελλάδα πεινάει κι εμένα θα μου βάλετε τηλέφωνο», είχε πει, ενώ ο αδελφός του ήταν άνεργος. Μεταφέρουμε μερικά από τα πολλά αξιόλογα συμβάντα της ζωής του, τα οποία χαρακτηρίζουν τον άνδρα και τον καθιστούν πρότυπο, παράδειγμα προς μίμηση για παλιότερους αλλά και σημερινούς, δεδομένου ότι, τόσο ο ίδιος όσο και άλλοι, έμπαιναν πλούσιοι στην πολιτική και έβγαιναν πάμφτωχοι.Ο αείμνηστος Ανδρέας Ιωσήφ – πιστός φίλος του – αναφέρει:
Ο στρατηγός είχε απαγορεύσει στους δικούς του να χρησιμοποιούν το όνομα «Πλαστήρας» όπου κι αν πήγαιναν. Ο αδελφός του ήταν άνεργος. Το εργοστάσιο ζυθοποιίας «ΦΙΞ» ζητούσε οδηγό κι εκείνος έκανε αίτηση. Ο αρμόδιος υπάλληλος τον ρώτησε πώς λέγεται: Κι επειδή αυτός δίσταζε να πει το όνομά του, ενθυμούμενος την εντολή του στρατηγού, τον ξαναρώτησε και δυο και τρεις φορές, ώσπου αναγκάστηκε να ομολογήσει ότι τον λένε Πλαστήρα. Παραξενεμένος ο υπεύθυνος ζητάει να μάθει αν συγγενεύει με το στρατηγό και πρωθυπουργό. Μετά από πολύ δισταγμό του αποκαλύπτει ότι είναι αδελφός του. Αφού η αίτηση, ικανοποιήθηκε, παρακάλεσε να μη το μάθει ο αδελφός του. Ο στρατηγός το έμαθε κι αφού τον κάλεσε αμέσως στο σπίτι του τον επέπληξε και του απαγόρευσε να αναλάβει αυτή την εργασία λέγοντάς του: «Αν έχεις ανάγκη, κάτσε εδώ να μοιραζόμαστε το φαγητό μου». Και δεν πήγε. Συνεχίστε να διαβάζετε Η Ελλάδα πεινάει κι εμένα θα μου βάλετε …τηλέφωνο;(!).

Validation

Πολύ ωραία ταινία μικρού μήκους με ελληνικούς υπότιτλους.