Πως ο έρωτας γίνεται αγάπη

 Το Σάββατο 6 Οκτωβρίου, στις 11:30 π.μ., στη Στοά του Βιβλίου (Πεσμαζόγλου 5, Αθήνα) θα γίνει παρουσίαση του βιβλίου του Καθηγητή Αλεξάνδρου Κακαβούλη “Πώς ο έρωτας γίνεται αγάπη: Οι δρόμοι της Αγωγής”.

Για το βιβλίο θα μιλήσουν:

Ο Πρωτοπρεσβύτερος π. Αντώνιος Καλλιγέρης

Διευθυντής του Γραφείου Νεότητας της Αρχιεπισκοπής Αθηνών

Η κ. Μερόπη Σπυροπούλου

Ομότιμη Καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Αθηνών

Η κ. Χαριτίνη Γουλάκου-Καψοκεφάλου

Φιλόλογος, Καθηγήτρια του Κολλεγίου Αθηνών

Ο κ. Ιωάννης Παρασκευόπουλος

Ομότιμος Καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών

Την εκδήλωση θα συντονίσει ο δημοσιογράφος κ. Γιάννης Πολίτης.

Ο έρωτας συνιστά, μαζί με την αγάπη, την σχέση με την οποία συγκροτείται η οικογένεια, γεννιέται ο νέος άνθρωπος και δημιουργείται το ανθρώπινο πρόσωπο. Η ουσιαστική ερωτική αγωγή είναι εκείνη που ωριμάζει τα παιδιά και τους νέους να βιώσουν την ερωτική παρόρμηση ως προοπτική μιας αρμονικής συζυγίας. Όταν θεμελιώνεται στα παιδιά η ικανότητα να αγαπούν, προετοιμάζονται για να ζήσουν αργότερα και τον έρωτα ως αγάπη μέσα στην οικογένεια.

Βυζαντινό Σαλέντο

Την Τετάρτη 3 Οκτωβρίου 2012 και ώρα 19:30 θα πραγματοποιηθούν στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο τα εγκαίνια της έκθεσης «Βυζαντινό Σαλέντο. Με τον φακό της Φωτεινής Καϊμάκη».

Η έκθεση «Βυζαντινό Σαλέντο. Με τον φακό της Φωτεινής Καϊμάκη» παρουσιάζει μία επιλογή φωτογραφιών από το πλούσιο αρχείο της Φωτεινής Καϊμάκη, η οποία με τη φωτογραφική μηχανή της αποτυπώνει από το 1994 τα μνημεία του Σαλέντο της Απουλίας.

Η περιοχή του Σαλέντο με τα χωριά, τις μονές και τις εκκλησίες της που συχνά είναι σκαμμένες στον βράχο και κοσμούνται στο εσωτερικό τους με τοιχογραφίες, αποδεικνύει την επικράτηση της παράδοσης και του πολιτισμού του Βυζαντίου στη Νότια Ιταλία από τον 10ο έως και τον 15ο αιώνα.
Παράλληλα, ο επισκέπτης καλείται να ταξιδέψει νοερά στα μνημεία αυτά μέσα από τα μάτια του σύγχρονου περιηγητή, καθώς το υλικό της έκθεσης είναι εμποτισμένο με την προσωπική και βιωματική εμπειρία της  Καϊμάκη.

Η έκθεση θα διαρκέσει από τις 3 Οκτωβρίου 2012 μέχρι τις 15 Ιανουαρίου 2013
στο ισόγειο του ανακαινισμένου μεγάρου της Δούκισσας της Πλακεντίας στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο.

Την ήμερα των εγκαινίων, οι παραδοσιακοί μουσικοί Giovanni Avantaggiato, Angela Avantaggiato, Rocco Avantaggiato
και 
Cinzia Villani θα έρθουν από το Κοριλιάνο της Νότιας Ιταλίας για να παίξουν αυθεντική μουσική και τραγούδια
στη γλώσσα των γκρεκάνων.

Η φωτογραφία της εβδομάδας

Καλή εβδομάδα και καλό μήνα να έχουμε!

Η Κυρία Τζοβάννα και ο Μάνος

Μια εμπνευσμένη ιστορία – πώς μια δασκάλα έμαθε πώς αυτή θα μπορούσε να διδάξει σωστά τους μαθητές της. Η διδασκαλία περιλαμβάνει πιο πολλά από το να διδάσκεις μόνο ανάγνωση, γραφή και αριθμητική.

Καθώς στεκόταν μπρος στην τάξη της την Ε’ δημοτικού, την πρώτη ημέρα του σχολείου η κυρία Τζοβάννα είπε στα παιδιά ένα ψέμα. Όπως οι περισσότερες δασκάλες, κοίταξε τους μαθητές της και είπε ότι τους αγαπούσε όλους το ίδιο.
Αλλά αυτό ήταν αδύνατον, διότι εκεί στην μπροστινή σειρά, βυθισμένο στο κάθισμά του ήταν ένα μικρό αγόρι, ο Μάνος Μανούσας… Η κυρία Τζοβάννα είχε παρακολουθήσει τον Μάνο την προηγούμενη χρονιά και είχε προσέξει ότι ο Μάνος δεν έπαιζε καλά με τα άλλα παιδιά. Τα ρούχα του ήταν τσαλακωμένα. Πάντα φαινόταν ότι χρειαζόταν μπάνιο. Και ο Μάνος μπορούσε να είναι πολύ δυσάρεστος.
Στο σχολείο που δούλευε η κυρία Τζοβάννα έπρεπε να επιθεωρήσει του κάθε μαθητού το ιστορικό. Άφησε του Μάνου το ιστορικό να το διαβάσει τελευταίο. Όταν όμως διάβασε το ιστορικό που έγραφαν οι προηγούμενες δασκάλες έμεινε έκπληκτη!

Καλό Μήνα

Είναι γνωστό πως οι ξένοι πιστεύουν πως στην Ελλάδα επικρατεί η τρομοκρατία, η εγκληματικότητα και τα επεισόδια.

Όμως η διαφήμιση προσπαθεί να βάλει τα πράγματα στη θέση τους. Η Περιφέρεια Κρήτης κυκλοφόρησε ένα όμορφο video για την Κρήτη, στην οποία παρουσιάζει έναν Άγγλο που μπερδεύεται ανάμεσα στην πραγματικότητα που ζει, με όσα λένε στις ειδήσεις και τις εφημερίδες για την Ελλάδα.

Από τη μία τα δημοσιεύματα για την κρίση κι από την άλλη η ηρεμία του νησιού, τα χαμόγελα και η φιλοξενία.

Με μότο «Crete – See for yourself» το video δείχνει μια Ελλάδα που θέλουμε να βγει προς τα έξω.

Ευχαριστούμε την Δ.Τ. που μας το έστειλε

Ατάκα κι επί Τόπου

Μετά την επιτυχημένη διεξαγωγή δύο διαγωνισμών φωτογραφίας («τα μυστικά της πόλης μου» και «ελπίδα»)

περνάμε τώρα σε ένα άλλο είδος διαγωνισμού, θέλουμε να ελπίζουμε πιο πρωτότυπου και δημιουργικού που θα συγκεντρώσει αρκετές συμμετοχές και θα παρουσιάσει ιδιαίτερο ενδιαφέρον!

το θέμα του διαγωνισμού είναι:

«Ατάκα κι επί Τόπου»

Σκοπός του διαγωνισμού αυτού είναι να αναδειχθούν επιτυχημένες Ατάκες σχετικές με την κατάσταση του Τόπου μας σήμερα!!!

Πως θα γίνει αυτό; Στέλνουμε ο καθένας την ατάκα του μέχρι την Παρασκευή 14/09/2012  στο antirisisblog@gmail.com οπότε και θα ξεκινήσει η διαδικασία της ψηφοφορίας αναλόγως και με το πόσες συμμετοχές θα έχουμε!

Κάθε ατάκα μπορεί να είναι αυτόνομη είτε και να προκύπτει από κάποιο στιχάκι-ποιηματάκι, ιστορία, αφίσα ή και σκίτσο, αλλά το σημαντικό είναι να εστιάζουμε σε συγκεκριμένη ατάκα και κυρίως να είναι αυθεντική και πρωτότυπη και όχι αναδημοσίευση κάποιου άλλου!

Ο πρώτος νικητής θα κερδίσει ένα γεύμα για δύο άτομα σε εστιατόριο της Αθήνας (λεπτομέρειες θα ανακοινωθούν άμεσα) και οι επόμενοι νικητές αναμνηστικά του blog του διαγωνισμού και φυσικά της ατάκας τους.

Θα υπάρξει επιτροπή η οποία θα «φιλτράρει» τις ατάκες και θα απορρίπτονται αυτές που δεν είναι πρωτότυπες αλλά «κλεμμένες» από αλλού, καθώς και αυτές με υβριστικό περιεχόμενο ή επικριτικό προς συγκεκριμένα πρόσωπα ή ομάδες ανθρώπων.

Μια διαχρονική προφητεία για τον Ελληνισμό που επαληθεύεται!

“Ασκός κλυδωνιζόμενος μηδεπώποτε βυθιζόμενος”

Όταν στις αρχές του 2ου προχριστιανικού αιώνα ο πολύπειρος Αρκάδας στρατηγός Φιλοποίμην,είδε τη διάθεση για εμπλοκή στα ελληνικά πράγματα του Ρωμαίου υπάτου Φλαμινίκου,κατάλαβε πως οι Έλληνες βρισκόταν μπροστά σε τεράστιες περιπέτειες.


Ο Φιλοποίμην αποφάσισε τότε να συμβουλευτεί το Μαντείο των Δελφών για το μέλλον της Ελλάδας.

Η Πυθία έδωσε τον εξής χρησμό-και ταυτόχρονα τον απόλυτο ορισμό της Ελλάδας που εδώ και 22 αιώνες επιβεβαιώνεται στο ακέραιο: “Ασκός κλυδωνιζόμενος μηδεπώποτε βυθιζόμενος”

Η ιέρεια των Δελφών παρομοίασε,δηλαδή,την Ελλάδα με φουσκωμένο ασκί στο φουρτουνιασμένο πέλαγος,που κλυδωνίζεται μεν λόγω των κυμάτων,αλλά που δεν πρόκειται να βυθιστεί ποτέ!

Και πράγματι.. Οι Ρωμαίοι-επιβεβαιώνοντας τους φόβους του Φιλοποίμενα-ήρθαν.Οι Γότθοι ήρθαν.Οι Άβαροι ήρθαν.Οι Φράγκοι ήρθαν.Οι Τούρκοι ήρθαν.Οι Άραβες ήρθαν. Οι Γερμανοί ήρθαν.Σύμμαχοι ήρθαν,προδότες ήρθαν,χρεωκοπίες ήρθαν,μνημόνια ήρθαν…

Αλλά ο ασκός,σε πείσμα όλων αυτών και πολλών άλλων,»μηδεποπωτε βυθίζεται»!

πηγή

Ο δάσκαλος «υπόδειγμα» από τον Φουρφουρά της Κρήτης

Πως ένας δάσκαλος που μετατίθεται σε ένα δημοτικό σχολείο 45 χιλιόμετρα μακριά από το Ρέθυμνο, καταφέρνει να μετατρέψει το σχολείο του σε παράδειγμα προς μίμηση

Σε ένα μικρό χωριό του ορεινού Ρεθύμνου, τον Φουρφουρά, οι γιοί και οι κόρες των 560 μόλις κατοίκων έχουν την τύχη να εκπαιδεύονται από έναν άνθρωπο που αγαπάει και τιμά το επάγγελμα του ανάγοντας το σε λειτούργημα.

Ένα βαγόνι γεμάτο νεκρούς στο μετρό της Αθήνας

Όσο η ζωή δυσκολεύει, οι ζωντανοί λιγοστεύουν. Μια μαρτυρία από το μετρό της Αθήνας

Από το μπλογκ bananas
Άνοιξα τα μάτια λίγο πριν χτυπήσει το ξυπνητήρι. Αυτό συμβαίνει τις μέρες του άγχους. Πρώτη σκέψη της ημέρας ‘δεν έχω πληρώσει τη δεη’. Γαμώ τη δεή, η επόμενη σκέψη. Το αντίδοτο του άγχους κοιμάται δίπλα μου. Ευτυχώς. Μέχρι να φτάσω στο μετρό η δεη έχει γίνει μια δουλειά που θα ταχτοποιήσω αύριο.
Μπαίνω στο μετρό. Αλλάζω γραμμή στο Σύνταγμα και μπαίνω στο βαγόνι που με οδηγεί στον τελικό προορισμό. Μόλις που πρόλαβα να βρω τη γωνιά μου και να βγάλω το βιβλίο, μια σπαρακτική φωνή από δίπλα επαναλαμβάνει ‘Δε μπορώ να πάρω ανάσα’, ΄Χάνομαι’. Είναι μια γυναίκα γύρω στα 40 με τα ρούχα της δουλειάς. Έχει ιδρώσει, το βλέμμα της φανερώνει απελπισία, δε μπορεί να πάρει ανάσα. Παθαίνει έμφραγμα, κρίση πανικού, τι συμβαίνει; Οι διπλανοί της δεν την κοιτάνε καν. Την πλησιάζω. Δεν κουνιέται κανείς.
Μόνο εγώ την ακούω ρε; Τι γίνεται;

Αναμένοντας τα Exit-Polls

ΟΧΙ που κοστίζει, αλλά αξίζει…

Μια ιστορία που ακόμα και αν δεν είναι 100% αληθινή έχει να μας δώσει κάτι…
Στην Κύπρο υπάρχουν ακόμη Έλληνες, και αυτό θα πρέπει να το αποδεχτούν όλοι. Φαίνεται όμως ότι κάποιοι δεν το αποδέχονται. Ο υπουργός Άμυνας είχε φιλοξενήσει μια Γαλλίδα επίσημο στην ταβέρνα ΑΙΓΑΙΟΝ και όντας ευχαριστημένος έκλεισε όλο το χώρο για το γεύμα προς τιμήν των υπουργών Άμυνας της Ευρωπαϊκής Ένωσης στις 26 Σεπτεβρίου 2012 στο πλαίσιο της Προεδρίας. Έλα όμως που κάποιος έβαλε το χέρι του… Το Αιγαίον, ως γνωστόν, στην είσοδό του έχει εδώ και δεκάδες χρόνια μια Ελληνική Σημαία. Επίσης, στην είσοδο μπορεί κάποιος να βρει αφίσες και βιβλία αρκετά από αυτά αφιερωμένα στους Κύπριους πολιτικούς και στον αγώνα της ΕΟΚΑ… Έτσι ο υπουργός, τηλεφώνησε ξανά στην ταβέρνα απαιτώντας βάσει «πρωτοκόλλου» να κατέβει η Ελληνική Σημαία, και ότι δεν μπορούν οι υπουργοί να περάσουν από χώρους που περιέχουν βιβλία. Ο ιδιοκτήτης αρνήθηκε να κατεβάσει τη Σημαία, και τότε ο υπουργός του ανακοίνωσε ότι το γεύμα ακυρώνεται. Διαβάστε την επιστολή του ιδιοκτήτη Βάσου Φτωχόπουλου, ο οποίος περιγράφει όλο το ιστορικό της κράτησης και ακύρωσης, και σχολιάστε.
 
Από τον Βάσο Φτωχόπουλο, ιδιοκτήτη της ταβέρνας ΑΙΓΑΙΟΝ στη Λευκωσία

Στα επείγοντα

Η απάντηση της Ελληνίδας μάνας…

Από το ημερολόγιο ενός Γάλλου υποπλοιάρχου, του D. Pontes, που βρέθηκε μετά το ’21, στην Μήλο… Ταιριάζει πολύ και στο σήμερα!

«Μῆλος 1η Φεβρουαρίου 1828. Τὴν ὥρα ποὺ ξεκουραζόμασταν ἀπὸ τὸ ἀνέβασμά μας στὸ κάστρο τῆς Μήλου, εἴδαμε νὰ πλησιάζει πρὸς τὸ μέρος μας μία γυναίκα, ποὺ κρατοῦσε στὸ ἕνα χέρι ἕνα σταμνὶ καὶ στ’ ἄλλο ἕνα κοριτσάκι, ἐνῶ ἕνα ἄλλο κοριτσάκι ἔτρεχε γύρω της. Στὸν ὦμο της κρατοῦσε κάτι, ποὺ ὅταν μᾶς πλησίασε, εἴδαμε, ὅτι ἦταν ἕνα τρίτο παιδί, καλὰ φασκιωμένο. Τῆς ἐζήτησα νὰ μοῦ δώσει λίγο νερό. Σήκωσε τὸ σταμνί της καὶ μοῦ ᾽γνεψε νὰ πιῶ. Ἐν τῷ μεταξὺ ὁ σύντροφός μου, ποὺ μιλοῦσε ἄριστα τὰ νέα ἑλληνικά, εἶχε ἀρχίσει νὰ παίζει μὲ τὸ μεγαλύτερο ἀπ’ τὰ κοριτσάκια. Ἔτσι ἀναπτύχθηκε μεταξὺ μας μιὰ οἰκειότητα(…). Τὴ ρώτησα γιὰ τὴ ζωή τους. Μοῦ εἶπε ὅτι ὁ ἄντρας της ἦταν ἄλλοτε εὔπορος γεωργός, εἶχαν σπίτι καλό, ἕνα μεγάλο χωράφι κι ἕνα περιβόλι καὶ κατόρθωνε νὰ ζοῦν πολὺ καλά. Ὡστόσο δὲ δίστασε νὰ τὰ ἐγκαταλείψει ὅλα καὶ νὰ τρέξει κοντὰ στοὺς συμπατριῶτες του, μόλις ἄρχισε ὁ πόλεμος τῆς ἀνεξαρτησίας. Οἱ Τοῦρκοι γιὰ ἀντίποινα, ὅταν πέρασαν ἀπ’ τὸ νησί, ἔκαψαν τὸ σπίτι καὶ ρήμαξαν τὰ κτήματα. Τώρα ζοῦν πολὺ φτωχὰ καὶ πρέπει νὰ ξαναπεράσουν χρόνια, γιὰ νὰ καλυτερέψει ἡ ζωή τους. Τὴ ρώτησα, γιὰ νὰ τὴ δοκιμάσω, ἂν βλέποντας τὴ φτώχεια, μέσα στὴν ὁποία μεγάλωναν τὰ παιδιά της, δὲν νοσταλγοῦσε τὶς χωρὶς στενοχώριες ἡμέρες, ποὺ περνοῦσαν τὸν καιρὸ τῆς τουρκικῆς κατοχῆς. Δὲν περίμενα ποτέ, ὅτι τὰ λόγιά μου θά ᾽φερναν τέτοιο ἀποτέλεσμα: Ἡ Ἑλληνίδα τῆς Μήλου σηκώθηκε ἀπότομα, ἅρπαξε στὰ χέρια της τὸ φασκιωμένο μωρό, καὶ ρίχοντάς μου ἕνα βλέμμα γεμάτο μίσος καὶ περιφρόνηση εἶπε: “Νὰ ποθοῦμε τὴν ἐποχὴ ποὺ εἴμαστε σκλάβοι, στὸ ἔλεος ἑνὸς βάρβαρου, ποὺ μποροῦσε νὰ μᾶς ἁρπάξει τοὺς ἄντρες μας, τ’ ἀδέλφια μας, τὰ παιδιά μας, ἐμᾶς τὶς ἴδιες; Ὄχι! Χίλιες φορὲς καλύτερα νὰ ζῶ μὲ ψωμὶ κι ἐλιὲς καὶ νὰ νιώθω πὼς εἶμαι λεύτερη καὶ μάνα ἐλεύθερων παιδιῶν”.»

Η σονάτα της οικονομικής κρίσης!

μια διασκευη του ποιηματος του Γ.Ριτσου σονατα του σεληνοφωτος….
Απαραίτητη προυπόθεση ανάγνωσης να ακουγεται η μουσική της σονάτας!

Ανοιξιάτικο βράδι.Μικρό δωμάτιο παλαιού μικροαστικού σπιτιού.Μια νεαρή γυναικά, ντυμένη με απελπισία μιλάει σε έναν ηλικιωμένο δισεκατομμυριούχο.Δεν έχουν ανάψει φως.Απ’τα δύο παράθυρα μπαίνει ένα αμείλικτο φεγγαρόφωτο.Ξέχασα να πώ ότι η γυναίκα παρά το άνθος της ηλικίας της έχει μείνει άνεργη για μεγάλο χρονικό διαστημα. !Λοιπόν η γυναίκα μιλάει  στον ηλικιωμένο κύριο :

Άφησε με νάρθω μαζί σου….

Τι Κρίση και φέτος!!!!Είναι κακή η κρίση!!! Δεν θα καταλάβεις!!! Συνεχίστε να διαβάζετε Η σονάτα της οικονομικής κρίσης!.

Έβαλαν χέρι και στο δικαίωμα χρήσης νερού (ακόμα και του βρόχινου)

Αιτία εξέγερσης αποτελεί η υπουργική απόφαση, που βάζει τις βάσεις για την πλήρη εφαρμογή του διατροφικού κώδικα στην ελλάδα – δηλαδή το σχέδιο για τον απόλυτο έλεγχο και την ιδιωτικοποίηση της διαχείρισης του νερού και της τροφής και…υπεγράφη στις 11 Απριλίου.Πρόκειται για την τροποποίηση της Κοινής Υπουργικής Απόφασης 150559/10-6-2011,που αφορά τις διαδικασίες, τους όρους και τις προϋποθέσεις για τη χορήγηση αδειών για υφιστάμενα δικαιώματα χρήσης νερού.                                                        H καταληκτική ημερομηνία υποβολής δικαιολογητικών για την έκδοση άδειας χρήσης νερού είναι η 16η Ιουνίου 2012.


ΠΡΟΣΟΧΗ: ΜΗΝ ΥΠΑΚΟΥΣΕΤΕ ΕΠ ΟΥΔΕΝΙ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΝΟΜΟ ΚΑΙ ΚΑΛΕΣΤΕ ΟΣΟΥΣ ΑΓΡΟΤΕΣ ΞΕΡΕΤΕ ΝΑ ΜΗΝ ΥΠΑΚΟΥΣΟΥΝ. ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΗΛΩΣΕΙ ΤΙΣ ΓΕΩΤΡΗΣΕΙΣ Η ΤΑ ΠΗΓΑΔΙΑ ΤΟΥ, ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ Ε ΤΗΝ ΑΠΕΙΛΗ ΠΡΟΣΤΙΜΟΥ, ΓΙΑΤΙ ΘΑ ΤΑ ΧΑΣΕΙ

Συνεχίστε να διαβάζετε Έβαλαν χέρι και στο δικαίωμα χρήσης νερού (ακόμα και του βρόχινου).

Η μεθοδευόμενη εξαφάνιση των φυσικών σπόρων

Ήταν απλά θέμα χρόνου οι ελληνικές ντόπιες ποικιλίες σπόρων να βρεθούν στο στόχαστρο της επίθεσης, όπως αυτή εξαπολύεται με την μορφή του κλεισίματος της Τράπεζας Διατήρησης Γενετικού Υλικού. Η αλήθεια είναι ότι γενικά η συγκυρία δεν θα μπορούσε να είναι χειρότερη για τις φυσικές, ντόπιες ποικιλίες σπόρων σε παγκόσμιο επίπεδο, οι οποίες με κάθε τρόπο επιχειρείται να εξαφανιστούν και να κυριαρχήσουν όχι απλά τα υβρίδια αλλά οι γενετικά τροποποιημένοι σπόροι. Με τον ίδιο τρόπο που….μέσα σε μόλις 3-4 δεκαετίες οι φυσικές τροφές ξεχάστηκαν σχεδόν εντελώς και μπήκαν στο περιθώριο και οι άνθρωποι πλέον τρέφονται με επεξεργασμένες τροφές γεμάτες κάθε είδους δηλητήρια, με αντίστοιχο τρόπο προχωράει ραγδαία και η εξαφάνιση των φυσικών σπόρων. Το σχέδιο έχει σε μεγάλο βαθμό ολοκληρωθεί (5 εταιρείες ελέγχουν το εμπόριο σπόρων)

 

και προωθείται με συντονισμένη εκστρατεία των εταιρειών βιοτεχνολογίας, των διεθνών νεοταξικών οργανισμών (με τα ολοκληρωτικά τους νομοθετήματα codex alimentarious, agenda 21) και των κυβερνήσεων πιόνια τους (με νόμους όπως ο S.510 στις ΗΠΑ). Η νέα τάξη δείχνει μια πρωτοφανή εμμονή να επιβάλλει τους γενετικά τροποποιημένους (GMO) σπόρους και οργανισμούς με κάθε τρόπο, σε σημείο πλέον οι «ανθρωπιστικές» της επεμβάσεις να γίνονται με αυτόν ως έναν από τους κυρίαρχους λόγους. Συνεχίστε να διαβάζετε Η μεθοδευόμενη εξαφάνιση των φυσικών σπόρων.

Εξετάσεις είναι καί… θά περάσουν!

Πανελλήνιες… Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες γυρίζουμε στα θρανία. Εκεί που πριν λίγα ή περισσότερα χρόνια κάτσαμε κι εμείς.
Δεν ξεχνούμε την αγωνία. Την ένταση της παραμονής. Το πρωινό ξύπνημα. Ίσως για κάποιους και το σερί μέρας και νύχτας, σχεδόν χωρίς ύπνο. Τις τελευταίες ευχές μεταξύ μας. Την ανακοίνωση των θεμάτων. Το γράψιμο κόντρα στον χρόνο.
Τα κολλήματα (ψυχραιμία παιδιά).
Τα μπλακ αουτ (μην τα χάσεις καί σύντομα θα ξανάρθει το φως).
Τα μη στρόγγυλα αποτελέσματα (παραξενιά της φυσικομαθηματικοχημείας).
Την παρανόηση του θέματος (μη φοβηθείς να το ξαναπιάσεις σωστά)…
Τα ίδια περάσαμε σχεδόν όλοι. Και να που τα ξεπεράσαμε. Αλλά δεν τα ξεχάσαμε. Για να είμαστε σήμερα κοντά σας.
Με σας που κάθεστε τώρα στα θρανία μας. Γράφουμε μαζί σας. Συμμετέχουμε στην κορυφαία σας προσπάθεια.
Ευχόμαστε και πιστεύουμε ότι ο κόπος σας δεν θα πάει χαμένος.
Καλά γραψίματα. Καλά τελειώματα. Καλή ξεκούραση.
Σε κάθε περίπτωση, καλό, πολύ καλό Καλοκαίρι!

O «Μπαγάσας» για τις εκλογές

Έναν ζωναρ-άδικο για τη Θράκη μας

Δευτέρα 2 Ιανουαρίου 2012, ώρα 6:00πμ.  Ακόμα δεν έχει ξημερώσει και το κρύο είναι πολύ δυνατό.  Παρόλα αυτά, τριανταπέντε νέοι άνθρωποι έχουμε μαζευτεί στο Σύνταγμα και είμαστε έτοιμοι να επιβιβαστούμε στο πούλμαν. Σε λίγο έχουμε ήδη ξεκινήσει με κατεύθυνση βόρεια. Πού πηγαίνουμε;  Γιατί πηγαίνουμε;  Ούτε εμείς έχουμε συνειδητοποιήσει καλά καλά!

To πρόγραμμα για σήμερα περιλαμβάνει δύο μικρές στάσεις. Η πρώτη είναι στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της Λάρισας, όπου νοσηλεύεται ο π. Κύριλλος, ηγούμενος της Ι. Μονής Οσίου Δαυίδ του εν Ευβοία. Του ψέλνουμε τα κάλαντα και ένα-δυο παραδοσιακά τραγούδια, παίρνουμε την ευχή του και φεύγουμε. Η δεύτερη στάση είναι στην Ι. Μονή Αγίου Διονυσίου του εν Ολύμπω, κοντά στο Λιτόχωρο. Μας δέχονται οι πατέρες με χαρά, προσκυνούμε στο Καθολικό της Μονής, μας ξεναγούν στο μουσείο με τα κειμήλια και τρώμε ό,τι έχουμε μαζί μας για μεσημεριανό. Ο τελικός προορισμός μας, όμως, απέχει πολύ ακόμα. Στο πούλμαν το τραγούδι δίνει και παίρνει. Χωρίς να το καταλάβουμε και πολύ, φτάνουμε γύρω στις 9:00 το βράδυ στο …Σουφλί! Διασχίσαμε σχεδόν όλη την Ελλάδα μέσα σε μια μέρα! Τακτοποιούμαστε στο ξενοδοχείο, τρώμε κάτι και σιγά σιγά αποσυρόμαστε για ύπνο.

Συνεχίστε να διαβάζετε Έναν ζωναρ-άδικο για τη Θράκη μας.