Αντι-Ρήσεις: Ετήσια Συνδιάσκεψη, δίνουμε το παρόν!

df

 

Δίνε το χέρι σου στον άλλο χωρίς να κρίνεις

fgfgfg

Ο άστεγος που κέρασε καφέ

ASTEGOS

 

Γνώρισα στη γειτονιά έναν νεαρό που κοιμάται έξω τα βράδια. Για στέγη έχει τα αστέρια. Για μαξιλάρι τα χέρια του. Για σκέπασμα την έννοια κάποιων συνανθρώπων που του έδωσαν ένα σεντόνι και μια κουβέρτα, αυτά ζήτησε, αυτά χρειάζεται. Με διάφορες αφορμές και ευκαιρίες συνδεθήκαμε.

Με περισσή νοικοκυροσύνη κάθε πρωί διπλώνει τα σκουτιά του, σκουπίζει το χώρο που κοιμάται και όχι μόνο, ξεπλένει τα μούτια του, χτενίζεται, καλημερίζει και αρχίζει τη μέρα του. Αύριο ταξιδεύει για ένα νησί προκειμένου να περάσει το καλοκαίρι. Ακούγεται παράξενο; κι όμως είναι πολύ ιδιαίτερος τύπος. Όσο κι αν δημιουργεί προβλήματα πολλές φορές με την αλλόκοτη και πρωτόγονη συμπεριφορά του, όσο κι αν κολλάει το μυαλό του ώρες, ώρες, έχει να καταθέσει και την ωραία του πλευρά! και ποιος άνθρωπος δεν έχει τα στραβά του; τουλάχιστον αυτός έχει και χαρτί που δικαιολογεί την συμπεριφορά του. Στ’ αλήθεια όμως είναι ένας ωραίος άνθρωπος.

Ένα πρωί του λέω: θα κεράσεις καφέ; και με όλη του την καρδιά κι με ένα αξέχαστο χαμόγελομου απάντησε απλά και ειλικρινά, » ναι, πάμε «. Έτσι πήγαμε σε καφετέρια της γειτονιάς που σερβίρει και τυρόπιτα μαζί με την καφεδιά που παραγγέλνεις και κάτσαμε.

Συνεχίστε να διαβάζετε Ο άστεγος που κέρασε καφέ.

Όλα μένουν ίδια άμα δεν τα πας

sunrise-with-man-760278-wallpaper

Ο καθείς με τα όπλα του» είπε
«Βλέπεις, είπε, είναι οι Άλλοι
και δεν γίνεται Αυτοί χωρίς Εσένα
και δε γίνεται μ’ Αυτούς χωρίς, Εσύ

Οδ. Ελύτης

Πρέπει να με κουράσει η νύχτα για να ποθήσω τη μέρα.

Για να εκτιμήσω το φως πρέπει να χορτάσω απ’ το σκοτάδι.

«Όλα είναι ίδια αν δε τ’ αγαπάς, όλα μένουν ίδια άμα δε τα πας»

Χρειάζεται να θέλω να βλέπω πιο πέρα, το φεγγάρι, κι όχι το δάχτυλο.

  Ο άνθρωπος με τον καιρό παγώνει, και ξεπαγιάζουν γύρω του οι διπλανοί.

Πάω να δώσω το χέρι μου και έρχομαι αντιμέτωπος με το πως και το γιατί.

Με χίλιες δυο ερμηνείες. Με δεκάδες μεταφράσεις. Με χιλιάδες λόγια.

Δεν υπάρχει πιο αβάσταχτο κι επώδυνο από το να παίζεις με τον τοίχο.

Υπάρχουν και ωραίοι άνθρωποι που αν τους «συλλάβεις» τους χαίρεσαι.

Ο μεγαλύτερος εχθρός του, η τεμπελιά του.

Ο άνθρωπος πάντα ο ίδιος ήταν

Καληνύχτα.

συνεχίζουμε παρέα

Closeup of a group of people's hands together

Όταν ξεκινήσαμε αυτή την…ιστορία λίγα χρόνια πριν θελήσαμε σ’ αυτόν το χώρο να στεγάσουμε τη φιλία και τα όνειρά μας. Δώσαμε τα χέρια. Βάλαμε ψυχή! προσθέσαμε χαμόγελο και καλή καρδιά. Στην πορεία εμφανίστηκαν εμπόδια. Η συνεργασία φανέρωσε -πέρα από ό,τι ελπιδοφόρο και δημιουργικό καταθέσαμε- πτυχές του άγνωστου εαυτού δίνοντάς μας λαβές να πάμε παρακάτω και πιο βαθιά μέσα μας. Επιμείναμε όμως. Σταθήκαμε εδώ και στα εύκολα και στα δύσκολα. Κρατήσαμε με νύχια και με δόντια. Πατήσαμε στο κενό για να περάσουμε απέναντι και γεννήθηκαν γέφυρες. Σφίγγουμε τις γροθιές μας και με μεράκι, όρεξη και δύναμη «βαδίζουμε εκεί που δεν φτάνουμε» κι αυτό είναι το πιο αληθινό. Περάσαμε και περνάμε κάθε τόσο από συμπληγάδες και από σειρήνες. Όμως αφήνουμε πίσω κάθετι που ψύγει την καρδιά μας κοιτάμε μπροστά! μόνο μπροστά! όπως κάνουμε πάντα, παλεύουμε να ζούμε το τώρα. Tο παρελθόν πέρασε και το μέλλον έρχεται απρόσμενο. Πέρα και πάνω από αυτά που θέλουμε, αυτά που μας δένουν μακρυά και όσα μας διασπούν έχουμε περισσότερα που μας ενώνουν!αρκεί να ξεπερνάμε το «εγώ» και να συνεχίσουμε παρέα στο «εμείς» τίποτα δεν είναι δεδομένο γι’ αυτό ας χαρούμε το υπόλοιπο μαζί όπως πρώτα, όπως πάντα, όπως ξέρουμε καλά! με αγάπη, και ανιδιοτέλεια. Με φωτιά στο στήθος κι αρχοντιά!

Με τι πέτρες τι αίμα και τι σίδερο

Και τι φωτιά είμαστε καμωμένοι

Ενώ φαινόμαστε από σκέτο σύννεφο

Και μας λιθοβολούν και μας φωνάζουν

Αεροβάτες

Το πως περνούμε τις μέρες και τις νύχτες μας

Ένας Θεός το ξέρει.

 

Πάμε μαζί κι ας μας λιθοβολούν

Κι ας μας φωνάζουν αεροβάτες

Φίλε μου όσοι δεν ένιωσαν ποτέ με τι

Σίδερο με τι πέτρες τι αίμα τι φωτιά

Χτίζουμε ονειρευόμαστε και τραγουδούμε!

Οδ. Ελύτης

 

ο κύκλος λειαίνει τις γωνίες

1484638_10152143870551902_7176130667029018467_n

Σε ένα γλεντάκι που έκανε ο χορευτικός τομέας του Πολυτεχνείου είδα έναν νεαρό, που είχε μια παράλυση στα άκρα (χέρια, πόδια) της αριστερής πλευράς του σώματός του, να σηκώνεται κάθε τόσο, να πιάνεται στον κύκλο και να χορεύει! Το πρόσωπό του ήταν χαμογελαστό. Για κάποιον που του αρέσει ο χορός, αυτός ο διπλανός τον δυσκόλευε. Ωστόσο όλοι όσοι στάθηκαν ή στάθηκε δίπλα του(ς) στους χορούς, συνέχιζαν να χορεύουν δίχως ενόχληση. Μάλιστα σ ‘ έναν χορό που χρειαζόταν να περάσουν τα χέρια στους ώμους, επειδή δεν ήταν εφικτό αυτό, αυτός και η διπλανή του, πιαστήκαν αγκαζέ! και σε άλλον χόρο από μόνος του πήγε και πιάστηκε τελευταίος για να μην δυσκολέψει κανέναν.

Πολύ δύναμη πήρα από τον ανυποχώρητο ήρωα. Από αυτόν τον νεαρό που χόρευε ασταμάτητα στον κύκλο, δίχως να δημιουργεί πρόβλημα. Όταν χρειάστηκε πιάστηκε τελευταίος κι όταν δεν γινόταν αλλιώς συνέχισε τον χορό με τα χέρια αγκαζέ και όχι στους ώμους όπως οι άλλοι. Εγώ σκέφτηκα, πόσες φορές πιάνομαι τελευταίος στον “κύκλο” μου, στον καθημερινό μου “χορό” ώστε και να είμαι εκεί αλλά να μην έχω απαιτήσεις. Εγώ σκέφτηκα, θα τον έπιανα αγκαζέ όταν “έπρεπε” να περάσουμε τα χέρια στους ώμους; ή θα έφευγα για να μην με δυσκολέψει και να απολαύσω το χορό; Εγώ τέλος, αν και δεν έχω παράλυση στα άκρα, πόσες φορές “γλεντάω” τη μέρα μου, τις στιγμές μου; πόσες φορές επι-μένω εγωιστικά και θεληματάρικα στην “αναπηρική” μου πολυθρόνα; πόσες φορές αμύνομαι περι πάρτης;

Μήνυμα του Μίκη Θεοδωράκη

Μίκης Θεοδωράκης : «Ή τώρα ή ποτέ»! Κι όταν λέω «ποτέ», το εννοώ. Γιατί εάν ο ελληνικός λαός δεν αδράξει αυτή την τελευταία ευκαιρία, θα είναι χαμένος, γονατισμένος, εξαθλιωμένος και ντροπιασμένος για πάρα – πάρα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα. ϊσως και για αιώνες».

Είσαι νέος. Διάβασε καλά! Αν θες διαφώνησε, αλλά μην αδιαφορείς! Η πατρίδα εκπέμπει σήμα κινδύνου. Δεν ακούς; Ποιόν περιμένεις να τη σώσει; Ποιόν περιμένεις να σε σώσει; Κατάλαβέ το.
Η λαίλαπα του πολέμου, του ακήρυκτου πολέμου που ζούμε, είναι ανεξέλεγκτη. Ο εχθρός έχει ήδη περάσει το κατώφλι του σπιτιού σου. Όσο κοιτάμε, βέβαια, την τηλεόραση δεν το αντιλαμβανόμαστε. Δεν θα βγει, όμως, από εκεί κανένας σωτήρας…

Συνεχίστε να διαβάζετε Μήνυμα του Μίκη Θεοδωράκη.

Αν επιλέξω την αγάπη θα πρέπει να εγκαταλείψω το εγώ

το εγώ μου, κρύβει τον εαυτό μου. Αυτό που ονομάζω αγάπη είναι ένα κάλπικο νόμισμα. Τι βγαίνει από αυτή την «αγάπη»; σχάσεις και όχι σχέσεις. Το αληθινό νόμισμα της αγάπης είναι πολύ ακριβό. Αγοράζεται μόνο με το κόστος να χάσω το εγώ μου. Το εγώ είναι ένα σύννεφο, ένας καπνός, ένα όνειρο. Κι όμως το υπηρετώ διαρκώς. Όταν κατανοώ βαθειά μέσα μου δίνοντας χώρο στον διπλανό μου, εγκαταλίποντας το εγώ μου, τα προβλήματα είναι ψεύτικα, ανυπόστατα. Δεν υπάρχει τρόπος, δεν υπάρχει πρέπει. Δεν υπάρχουν συνταγές. Ο καθένας είναι μοναδικός κι ανεπανάληπτος στον κόσμο και αξίζει να διεκδικήσει τη θέση του. Γι’ αυτό η κριτική που βάζει σε ένα κουτί τη συμπεριφορά του άλλου κόβωντάς τον και ράβοντάς τον στην εμπαθή θεληματάρικη ιδεατή φαντασίωση δεν έχει κανένα, μα κανένα νόημα. Το θέμα είναι να γνωρίσω τον εαυτό μου πέρα από όλα κλουβιά μου φόρτωσαν ή κουβαλώ με τις συμβατικές συνθήκες. Τότε είναι ατόφιος, πέρα από μπογιές γονιών, περιβάλλοντος, καθωσπρεπισμού. Ενός λανθασμένου εγωισμού που διώχνει κάθε ευκαιρία συνάντησης με τον άλλο, κάθε υποψία κοινωνίας με την διπλανή εικόνα που αποτελεί σφραγίδα ενός άπειρου, άυλου, άκτιστου Θεού που χαρίζει την πνοή του κι ύστερα αναλαμβάνει όλη μα όλη την ευθύνη του ανθρωπίνου γένους σηκώνοντας στον ώμο του τον σταυρό. Αναλαμβάνει την ευθύνη την δική μου να αστοχώ να κοινωνώ με τον ίδιο μέσα από τον συνάνθρωπο, με τον θάνατο, με το αίμα του. Η εγκατάληψη των/του εγώ είναι θάνατος για να έρθει να γεννηθεί στο περιγραπτό μου σώμα, στο νου μου, αυτή η αγάπη. Αυτή η αδιάκοπη ακόρεστη συγχωρητική αγκαλιά! θέλει αγώνα, άσκηση, λήθη σε όσα είναι παρελθόν και συναίσθηση της θέσης μου. Απέχω αλλά δεν εγκαταλείπω. Δεν εγκαταλείπω την διάθεση να βηματίσω προς αυτή την κατάσταση. Να την ζήσω κάποτε.

 

Συνάντησα κάποτε στη Νάξο

…έναν γέρο αρχοντικό. Μου διηγήθηκε περιπέτειές του. Αντιμετώπιζε τους φόβους του με ανδρεία. Άκουγε τον άλλον πρώτα κι ύστερα έβγαζε συμπέρασμα. Είχε μάθει να μην φοβάται. Να μην τρέμει την συναναστροφή με τους άλλους. Με τους άγνωστους. Όταν χρειαζόταν απλά μιλούσε ντόμπρα κι όταν πήγαινε κάτι να τον χαλάσει το ‘κοβε. Έδινε χώρο στον περαστικό -για παράδειγμα- να του ζητήσει αυτό που ήθελε. Κι όταν αυτό τον απειλούσε του εξηγούσε πως δεν γουστάρει με κατάλληλο τρόπο -έντονο πολλές φορές- κι έφευγε. Είχε μάθει να εκτείθεται. Είναι απλό γι’ αυτό και τόσο δύσκολο για ‘μένα, τον περίπλοκο αστό που αμύνομαι περι πάρτης.

Με πλησιάζει ο γνωστός όχι ο άγνωστος και αισθάνομαι τόση απειλή, που κατεβάζω όλες μου τις άμυνες, οχυρώνομαι καλά στο καβούκι μου χτίζω και τοίχο στα αυτιά μου κι ο άλλος να πάει να πνιγεί, δεν με αφορά, να κάτσω να ακούσω τι θα μου πει. Κι ύστερα παραπονιέμαι γιατί δεν μου μιλά. Μα δεν σκέφτομαι πως ποτέ με τον τρόπο μου δεν του το επέτρεψα. Γιατί η φαντασία μου φτάνει πιο πέρα από αυτό που συμβαίνει και δεν ξεχωρίζω την πραγματικότητα από την φαντασιακή εικόνα που ζω στο μυαλό μου. Κι ο άλλος απλά θέλει να μου πει κάτι καλό κι ωραίο, αλλά δεν είμαι έτοιμος να του πω, μεγάλε ευχαριστώ αλλά δεν θα πάρω, ή όποια άλλη απάντηση γεννηθεί στην καρδιά μου ακούγοντάς τον.

Φοβάμαι να επικοινωνήσω, να αντιμετωπίσω, να εκτεθώ, να μιλήσω, να ακούσω, να δω την πραγματικότητα, να αλλάξω ρότα στις κακές μου σκέψεις, να αγκαλιάσω, να ζήσω, να μάθω, να διαφωνήσω, να ανοιχτώ, να συναντήσω. Μου τρώνε δύναμη αυτοί οι φόβοι απο τη ζωή μου που εκτυλλίσεται όταν εγώ αμύνομαι δίχως εχθρούς αληθινούς. Που θα πάει, πρώτο βήμα, να το συνειδητοποιήσω, δεύτερο να δουλέψω πάνω σ’ αυτό με θάρρος. Δεν θα αφήσω να χορτάσει αυτό που με τρώει! γλιστράω και πέφτω τι να κάνω; θα σηκώνομαι!

Να ‘σαι καλά παππού που μου δειξες μονοπάτια άλλα! της συγχώρεσης, της ζωής και της αγάπης που διώχνει τον φόβο. Μετα φόβου Θεού…και αγάπης…προσέλθετε…εις ζωήν αιώνιον!

πάμε πόλεμο;

416944_544872088862141_1135322027_n

Περισσότερο γράφω παρά διαβάζω. Περισσότερο αποτυπώνω στο χαρτί τα όσα ζω στο κορμί μου παρά μελετώ απ’ το βιβλίο ή απ’ την οθόνη τόσες πληροφορίες και μαθήματα.Κι ενώ σημειώνω προτάσεις για να επι-κοινωνήσω, δεν στέκομαι ν’ ακούσω, να αφουγκραστώ, να κοινωνήσω με του άλλου τα λεγόμενα και τα γραφόμενα. Μα όλο ακούω!  Κι έχω τόσες σκέψεις στο νου που θα βραδιάσει να τις αναφέρω. Πως γίνεται αυτό; Ποιος είναι υπεύθυνος για εκείνο; Τι θα πει το άλλο; Τι θα πει «βασανίζομαι» που γράφουν σε τοίχους της πόλης δίχως υπογραφή με τρεις τελείες; Τι θα πει εορτασμός της επανάστασης του 1821;

Μέσα στο χαμό των γεγονότων, των εξελίξεων, των αναμνήσεων, της λήθης και της αλήθειας, συνειδητοποιώ πως σ’ αυτό που αξίζει να δώσω βάση και να χτίσω είναι πρώτα ο εαυτός μου. Με μελέτη, επι-κοινωνία, αγώνα στη σκέψη. Με λίγα λόγια κατάρτιση, καθρέπτισμα, αλλαγή εντός μου. Ώστε να μην χάνομαι στη μετάφραση από την συναναστροφή με τον διπλανό. Να σμιλεύομαι. Να δυναμώνω. Να χαίρομαι αυτό που κάνω. Να γίνομαι άνθρωπος καθώς ανοίγομαι. Δίχως απαιτήσεις από τον άλλο. Μόνο με κατανόηση κι ελευθερία να κινείται όπως αναπαύεται.

Τι θα πει εορτασμός; Τι θα πει βασανίζομαι; Για να ξεκινήσει η επανάσταση πέρασε καιρός…ενωμένοι διώξαμε την τυρρανία και το άδικο. Κι έπειτα ξανά δίχως όραμα και στόχο, δίχως απειλή εμφανή ξανά πιασαν οι πρόγονοι τον αγώνα για τα συμφέροντα και τα αξιώματα και τις παράδες. Ύστερα, φώναζαν οι νέοι, ψωμί, παιδεία, ελευθερία.

Κι όταν την απόχτησαν, ξεπουλήθηκαν οι ίδιοι. Και εμείς; σήμερα; πως θα πράξουμε; θα συμφωνήσουμε; θα τσακωθούμε; θα διαλυθούμε; η γενιά μας αρχίζει να λαμβάνει θέσεις καίριες, υπεύθυνες. Πως θα γίνει; θα αλλάξει ρότα; Ο κόσμος δεν αλλάζει!  και δεν θα τον αλλάξουμε. Τέτοιος στόχος είναι ματαιοπονία ουτοπική.

Μέσα στο χαμό αξίζει κανείς να λάβει την απόφαση. Να δημιουργεί! Να κοινωνεί! Να ελπίζει!

όταν λασπώνεται να βάζει μπρος τα δυο του χέρια και να σηκώνεται.

Δίνοντας το χέρι στον διπλανό, με αυταπάρνηση. Όχι με λόγια. Με έργα!  με άσκηση σωματική.

Με πόλεμο σκληρό εναντίον εκείνου του εαυτού που γίνεται εχθρός και δεν μ’ αφήνει να ζήσω!

να συναντήσω, να συνεργαστώ, να «φυτέψω» στο μπαξέ για ένα καλύτερο μέλλον, να πορεύομαι στο εμείς.

1-3

 

 

Καλλιτέχνης…

Καλλιτέχνης άραγε ποιος έχει τον τίτλο;

Αυτός που ζωγραφίζει υπέροχα;

Αναμφίβολα ναι.

Αυτός που γράφει μαγευτικά;

Σαφώς!

Αυτός που σε ταξιδεύει με τους ήχους που παράγει το όργανό του;

Οπωσδήποτε…

Όμως καλλιτέχνες είναι μόνο εκείνοι που δουλεύουν και προσφέρουν στους άλλους κάτι; Με απασχολεί ιδιαίτερα. Η ετυμολογία της λέξης αυτής με οδηγεί σε δύο τεράστιες λέξεις… Κάλλος και Τίκτω. Άραγε από μόνη της η γέννα δεν εμπεριέχει την λέξη ομορφιά; Ίσως και όχι, πολλές φορές γεννάμε τέρατα… Και δεν αναφέρομαι στα παιδιά! Προσοχή! Αναφέρομαι στο ότι γεννάμε απαίσια συναισθήματα, απαίσιες σκέψεις, που χτυπούν εμάς και τους γύρω μας.

Έτσι θέλω να υποστηρίξω ότι καλλιτέχνες είναι όλοι εκείνοι οι οποίοι φροντίζουν να ομορφαίνουν τον εαυτό τους και κατά συνέπεια τον κόσμο.
Εκείνοι που στέκονται και θαυμάζουν κάτι που οι άλλοι δεν το βλέπουν.
Εκείνοι που παρά την κατά-θλιψη του κόσμου επιμένουν να προσφέρουν μια διαφορετική-ελπιδοφόρα εικόνα του κόσμου.
Εκείνοι που βλέποντας κάποιους να βρομίζουν τους υπόλοιπους ανθρώπους με σχόλια και κατηγορίες αρνούνται και αντιστέκονται στο να σχολιάσουν αρνητικά ή κοροϊδευτικά τον οποιοδήποτε συμπολίτη τους.
Εκείνοι…
ίσως εσείς να ξέρετε καλύτερα.

Άνθρωποι που ξεκουράζουν

kymata

Τις πιο γεμάτες στιγμές της ζωής μου ως τώρα

περα από τις συγγενικές και φιλικές

τις έχω περάσει όταν δεν το περιμένω

και με ανθρώπους που δεν υποψιάζομαι

και που ο κόσμος χαρακτηρίζει: «περιθωριακούς».

Αυθεντικά συναπαντήματα με γέρους και γριές

ατόφιους, αυθεντικούς, αρχοντικούς.

Συζητήσεις αποκαλυπτικές

με άστεγους, «τρελούς», ζητιάνους.

Πως μιλά ο Θεός στο αυτί μας

μέσα από τον συνάνθρωπο

μέσα στη σιωπή της καρδιάς.

Από το στόμα αυτού που δεν υπολογίζεις!

Αυτοί ξέρουν πως είναι τελευταίοι, κάτω-κάτω

γι’ αυτό δεν έχουν να φοβηθούν μη πέσουν.

Αν το ‘πιασες το μήνυμα καλώς

αλλιώς θα εκκρεμεί

όχι γιατί δεν εστάλη αλλά επειδή εσύ

είσαι σε λειτουργία πτήσης

ή απενεργοποιημένος.

Συνεχίστε να διαβάζετε Άνθρωποι που ξεκουράζουν.

Το παραμύθι της Κοκκινοσκουφίτσας από την πλευρά του Λύκου

Ο Λύκος του γνωστού παραμυθιού έχει αντιρρήσεις!

320px-Dore_ridinghood

Το δάσος ήταν το σπιτικό μου. Ζούσα εκεί και νοιαζόμουν γι’ αυτό.
Προσπαθούσα να το διατηρώ τακτικό και καθαρό.
Κάποτε, μια ηλιόλουστη μέρα, ενώ προσπαθούσανα συμμαζέψω κάτι σκουπίδια που κλασικά παράτησαν δυο εκδρομείς, άκουσα βήματα.Πήδηξα πίσω από ένα δέντρο και είδα μια μικρή κοπέλα να έρχεται, κρατώντας ένα καλάθι.Μου φάνηκε ύποπτη από την αρχή, γιατί φορούσε αστεία κατακκόκινα ρούχα και το κεφάλι της ήταν καλυμμένο με κουκούλα σαν να μην ήθελε να την αναγνωρίσουν.

υπενθύμιση: η ζωή είναι ωραία αν ωραία την βλέπεις

παιδική-χαρά-460x250

Το πρώτο που χρειάζεται να βελτιώσει ο άνθρωπος είναι η οπτική του. Κάποιος είπε πως η ζωή είναι ωραία αν ωραία την βλέπεις. Έχει διαφορά το ωραίο από το όμορφο γιατί το δεύτερο μπορεί να γίνει και άσχημο. Την ωραιότητα θαυμάζουμε. Μια οπτική που κουβαλά στο αμάξι της σκέψης της, κληρονομικά επτά γενιές ανθρώπων, συν το πως παιδαγωγήθηκε στο οικογενειακό και σχολικό περιβάλλον, συν το κοινωνικό και θρησκευτικό status, συν το ανεπανάληπτο του προσώπου το οποίο υπηρετεί…μεγάλος χαμός! γι’ αυτό χρειάζεται να λειαίνονται οι γωνίες μας κάθε τόσο μπας και στρογγυλέψει η οπτική και γίνει κάποτε σφαιρική. Σαν αγκαλιά που κλείνει μέσα της ό,τι προσλαμβάνει και το μεταφράζει κατάλληλα και σωστά και το μετασχηματίζει, του δίνει δηλαδή άλλη προοπτική. Βασικές αρχές λοιπόν είναι:

Αυτό που έχει να παλέψει ο άνθρωπος είναι η λήθη. Οι μεγαλύτεροι ξεχνούν πολύ γρήγορα τους αγώνες της καρδιάς τους, τα καρδιοχτύπια, την αγωνία, τα διλλήματα, την θέληση να τοποθετηθούν στον κόσμο ξεδιπλώνοντας το αληθινό πρόσωπό τους. Γι’ αυτό παγιωμένοι στην κόσμοθεωρία τους, δεν αναζητούν, δεν είναι ευέλικτοι, δεν ακούν, δεν κατανοούν, δεν δέχονται. Συνήθως είναι αυστηροί, απόλυτοι, απαιτητικοί. Ένας νέος διαβαίνοντας από το άγουρο στο ώριμο χρειάζεται χρόνο, ηρεμία, κατανόηση. Γιατί όταν χτίζουμε προσέχουμε. Κι αν πει ο άνθρωπος πως χτίστηκε τότε παγιώνεται. Όλη μας η ζωή είναι ένα απέναντο δάσος που το περπατάμε σιγά, σιγά και το γνωρίζουμε. Αυτό έχει να κάνει με τον εαυτό μας, με τον Θεό με τον συνάνθρωπο. Ο σπλαχνικός πατέρας του ασώτου, τι ωραία μορφή!

Συνεχίστε να διαβάζετε υπενθύμιση: η ζωή είναι ωραία αν ωραία την βλέπεις.

Κυρ- Στρατή αγάντα!

 

 

Ένα καινούριο ξεκίνημα!

Κάποιοι ρωτούν ποιοι είμαστε.

12233344

στη ζωή πουθενάδες

Πόσο ωραίοι είναι οι άνθρωποι που δεν απουσιάζουν δίχως να είναι απαραίτητα παρόντες. Με πόση ωραιότητα έχουν στολίσει την ψυχή τους. Με πόση διάθεση και επιμονή παλεύουν να «ταΐζουν» την εγρήγορση και την εσωτερική αφύπνιση ώστε να πεινάει μέσα τους η ιδιοτέλεια και η αδιαφορία. Με ένα μήνυμα, με ένα τηλέφωνο, και δίχως αυτά τους αισθάνεσαι κοντά σου γιατί είναι δίπλα σου και κάθε φορά ξεκινάς να συζητάς μαζί τους όταν συναντιέστε δίχως εξηγήσεις και διηγήσεις. Χαίρεσαι να τους ζεις, να είσαι κοντά τους. Πόσο σε αναπαύουν τέτοια αναστήματα. Πως σε ξεκουράζουν και πως σε κάνουν να μαθαίνεις πολλά!

Αντίθετα, μετράς συνανθρώπους που δεν έχουν διάθεση για ζωή παρά μόνο για να ταΐζουν το αδηφάγο «εγώ» τους. Δίχως θυσίες με συνεχείς απουσίες σαν τα μερμήγκια που μαζεύουν κι ύστερα κάθονται μονάχα τους και τρώνε. Στη ζωή πουθενάδες! ούτε στο παρόν τους βρίσκεις, ούτε στο παρελθόν ήταν, ούτε στο μέλλον παρόντες! Μονάχα την πάρτη τους! με ψευτοθυσίες, πολλές φορές αγγαρίες, ξεγελούν τον εαυτό τους πως τουλάχιστον βοηθούν. Νάρκισσοι που χαίρονται να υπηρετούν τον εαυτούλη τους, την κοιλιά τους, τις ορέξεις τους. Κι έτσι επειδή ποτέ δεν ήταν ούτε τώρα είναι παρόντες. Αυτοί όχι μόνο απουσιάζουν, όχι μόνο ποτέ δεν είναι εκεί είτε τους ζητήσεις, είτε όχι, αυτοί λείπουν παντελώς.

Οι πρώτοι τουλάχιστον μυστικά, ανεξήγητα, αθόρυβα είναι. Οι δεύτεροι, οι πουθενάδες οι θεληματάρηδες έρχονται και φεύγουν σαν τουρίστες. Θα τα πούμε στον παράδεισο! Τους κατανοούμε σαφώς γιατί όλοι παλεύουμε, απλά αυτοί δίχως κι οι ίδιοι  να το ξέρουν μας κοροϊδεύουν κι εμάς και τους εαυτούς τους και απλά δεν τους προτιμάμε από ένα σημείο και μετά…είναι λίγοι και φτηνοί όχι γιατί ενεργούν έτσι. Αλλά γιατί ενώ αδιαφορούν θέλουν να μας πουν πως ενδιαφέρονται, ενώ μας λένε ψέμματα πιστεύουν πως είναι ειλικρινείς και γιατί απλά οι ίδιοι εν τέλει δεν μας προτιμούν. Στη ζωή πουθενάδες! κοιμούνται αγαπώντας τα είδωλά τους. Είναι αυτοί που ποτέ δεν ήρθαν στη ζωή σου, απ’ έξω πέρασαν και έχουν και άποψη…τουλάχιστον δεν σιωπούν. Ποτέ και πουθενά. άντε γειά παραμυθάδες!

Τα λόγια να γίνουν πράξη

1238108_622587174452526_194241192_n

 

 

Κανένα καντήλι δεν ανάβει από μόνο του δίχως να χρησιμοποιήσουμε τα χέρια μας. Καμιά αλλαγή δεν έρχεται αν δεν εργαστούμε με επιμονή και όρεξη κάτι να αφήσουμε διαφορετικό, κάτι νέο. Από λόγια έχουμε χορτάσει. Όταν ζητάμε αλλαγές να είμαστε έτοιμοι σε κάθε περίσταση που ερχόμαστε αντιμέτωποι εμείς πρώτα να αλλάξουμε στάση. Στη θεωρία όλοι είμαστε άριστοι όταν όμως οι καταστάσεις στην καθημερινότητα μας καλούν να κάνουμε πρακτική στα όσα λέμε και ακούμε, εμείς πάλι προτιμάμε το βόλεμα, την αδιαφορία, τον εαυτό μας μονάχα! κρατώντας επικριτική διάθεση σε όσα μας «χαλούν» το πλάνο. Στην ουσία μας δοκιμάζουν! και τότε είτε είμαστε άξιοι είτε απλά ιδιοτελείς μπλαμπλάδες που ανθίζουν στην καλοπέραση.

Προς εξεταζομένους.

…Δεν σε καλώ ντε και καλά να επαναστατήσεις. Δεν σε προτρέπω να εκβιάσεις την περιπέτεια. Σου ενημερώνω απλώς (με το δικαίωμα της πείρας που εγώ έχω, ενώ εσύ στερείσαι) πως η ζωή είναι αδιανόητα μεγάλη και εξαιρετικά απρόβλεπτη. Η τράπουλα θα μοιραστεί πολλές-πολλές φορές, οι έσχατοι θα γίνουν πρώτοι και θα ξαναγίνουν έσχατοι. Ασφαλή σχέδια, σίγουρες επενδύσεις δεν υπάρχουν – το απέδειξε άλλωστε περίτρανα και η κρίση, η οποία μας πήρε και μας σήκωσε, από το 2009. Η μόνη, συνεπώς, πυξίδα που έχει νόημα να συμβουλεύεσαι, βρίσκεται μέσα σου. Όσοι την ακολούθησαν, ακόμα και αν έχασαν, δεν χάθηκαν. Όσοι την αγνόησαν, καταδίκασαν τους εαυτούς τους σε «επιτυχημένες» ίσως πλην σκυφτές ζωές.

Ο Ξενοφών -ο αρχαίος εκείνος συγγραφέας- μας παραδίδει την ιστορία ενός ανθρώπου που όταν τον καταδίκασαν να πιει το κώνειο, το κατέβασε άσπρο πάτο και γλείφοντας τα μουστάκια του, είπε «γεια στα χέρια σου!» στον δήμιό του. «Εκείνο γαρ κρίνω του ανδρός αγαστόν, το -του θανάτου παρεστηκότος- μήτε το φρόνιμον μήτε το παιγνιώδες απολίπειν εκ της ψυχής…». Υποκλίνεται, δηλαδή, μπροστά στον άνδρα που στην πιο δεινή του ώρα διατηρεί τόσο την ψυχραιμία, όσο και το χιούμορ του. Μια αποτυχία στις Πανελλαδικές Εξετάσεις απέχει -στο ορκίζομαι- έτη φωτός από τις δυσκολίες που σου είναι, που είναι σε όλους μας, γραφτές. Κράτα λοιπόν το κέφι σου, φίλα το σαν τα μάτια σου! Μην το ανταλλάξεις με καμία -ενήλικη δήθεν- σοβαρότητα.

Να σε κεράσω ένα παγωτό;

protagon.gr

όλο το άρθρο εδώ: http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.ellada&id=24696