Ενώ η μητροπολιτική πατρίδα αργοσβήνει, η ευρύτερη αποκαλύπτεται.

Τι λέτε, πάμε να τους πούμε τα κάλαντα; 😉

Iερέας από τη Λακωνία, επιχειρεί να συνδέσει ξανά Καναδά και ΗΠΑ με την Ελλάδα

Ενας πολυπράγμων ιερέας από τη Λακωνία, που ανάμεσα στα άλλα έχει και άδεια κυβερνήτη αεροσκάφους, επιχειρεί να συνδέσει ξανά Καναδά και ΗΠΑ με την Ελλάδα. Η SkyGreece, με σήμα τη γαλανόλευκη, φιλοδοξεί να καλύψει το κενό της Ολυμπιακής στις υπερατλαντικές πτήσεις – φυσικά με τη βοήθεια του Θεού

Το Σεπτέμβριο του 2009 η Ολυμπιακή εκτελούσε το τελευταίο της δρομολόγιο από το Τορόντο για την Αθήνα. Οταν το Airbus A340 προσγειώθηκε στο αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος», πολλοί από τους 152 επιβάτες και τα μέλη του πληρώματος δυσκολεύτηκαν να συγκρατήσουν τα δάκρυά τους.

Ιδιαίτερα για τους ομογενείς, το τέλος της Ολυμπιακής Αεροπορίας έμοιαζε με το βίαιο κόψιμο του ομφάλιου λώρου που τους συνέδεε άμεσα με την πατρίδα. Τέσσερα χρόνια μετά την κατάργηση της κρατικής Ολυμπιακής, μια νεοσύστατη αεροπορική εταιρεία με την ονομασία SkyGreece φιλοδοξεί να καλύψει το κενό που δημιουργήθηκε στις βασικές υπερατλαντικές πτήσεις από και προς Αθήνα. «Πιλότος» (σχεδόν κυριολεκτικά, εφόσον έχει εκπαιδευτεί ως κυβερνήτης αεροσκαφών) του παράτολμου εγχειρήματος, που σύμφωνα με πολλούς θα χρειαστεί ένα θαύμα για να επιτύχει, είναι ένας δυναμικός και πολυπράγμων κληρικός από τη Λακωνία, ο πατέρας Συνεχίστε να διαβάζετε Iερέας από τη Λακωνία, επιχειρεί να συνδέσει ξανά Καναδά και ΗΠΑ με την Ελλάδα.

Ποτέ την Κυριακή…

pote.tin.kiriakiΑπο την Κοινωνική Ανατολή

Πριν αρκετά χρόνια, τη δεκαετία του ’60, κατά την περίοδο που η πατρίδα ανορθωνόταν γοργά από τα ερείπια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και του εμφυλίου, ένα σημαίνον πολιτικό πρόσωπο εξέφρασε σκωπτικά τη θέση ότι η χώρα, για να ανορθωθεί, χρειάζεται πολιτικούς μηχανικούς, γεωπόνους, αρχιτέκτονες κλπ. και όχι θεολόγους. Η δήλωση αυτή ουσιαστικά ενσάρκωνε αυτό που σήμερα κυριαρχεί σε πολλές εκφάνσεις της δημόσιας ζωής: τον τεχνοκρατικό αμοραλισμό ή τον αμοραλισμό ως τεχνοκρατία. Ουσιαστικά δι’ αυτής της στάσης ζωής, η οποία πηγάζει από έναν άδηλο ή και δεδηλωμένο στυγνό υλισμό, απολυτοποιείται ο τεχνικός πολιτισμός και τα επιτεύγματά του. Οι αριθμοί, τα εργαλεία, οι μηχανές, τα αγαθά δεν αποτελούν πλέον μέσο εξυπηρέτησης του ανθρώπου, αλλά είναι αυτό το ίδιο το όραμά του.
Η νέα στάση ζωής, εισαγόμενη στην πατρίδα μας ως αποκύημα του τεχνοκρατικού υλισμού της δύσης, ήλθε σε ευθεία αντιπαράθεση με Συνεχίστε να διαβάζετε Ποτέ την Κυριακή….

Λέω Λόγια

Ένα πολύ όμορφο,εντυπωσιακό τραγούδι που συνδυάζει παραδοσιακά με έντεχνα στοιχεία.Το συγκεκριμένο τραγούδι διακρίθηκε  Πρώτο ανάμεσα σε 318 συμμετοχές στο διαγωνισμό του  Music Heaven που πραγματοποιήθηκε τον Οκτώμβριο του 2012 με διάρκεια 7,5 μηνών!

Απολαύστε το!

Ευχαριστούμε τον φίλο Αι. που μας το έστειλε

Τι είναι Γέροντα, για το Θεό χίλια χρόνια;

askitisstoxotzebaΚάποιος κουτοπόνηρος πλησίασε έναν ασκητή και τον ρώτησε:

– Τι είναι Γέροντα, για το Θεό χίλια χρόνια;

– Ένα λεπτό της ώρας, παιδί μου, αποκρίθηκε εκείνος.

– Και τι είναι μια βαλίτσα χρυσάφι;

– Τίποτα! Μία δραχμή.

– Τότε παρακάλεσε Γέροντα το Θεό να μου δώσει μία…δραχμή!

Τον λοξοκοίταξε ο ασκητής, σιώπησε και σε λίγο του απάντησε:

– Το είπα στο Θεό και μου είπε να περιμένεις ένα λεπτό!

Είναι η Αγάπη….

Είναι η Αγάπη φονικό που ζωντανό σε αφήνει
Είναι η Αγάπη ξενιτιά που παίρνει το παιδί σου,
Μα κάθε μέρα καρτερεί μη και γυρίσει πίσω
Είν’ η Αγάπη χείμαρρος που χυμά και σε συντρίβει
Είν’ η Αγάπη όνειρο που θέλεις για να τρέξεις, μα απ’ τη γη τα πόδια σου δεν λεν να ξεκολλήσουν.
Αγάπη είναι ν’ αγαπάς όποια πληγή σου ανοίγει,
Αγάπη είναι η μοναξιά που πρέπει στον καθένα,
Αγάπη είναι να κοιτάς την πόρτα ολοένα
Αγάπη είναι να μιλάς στα φύλλα και στα δέντρα,
Στις πέτρες, στα τριαντάφυλλα, στους τοίχους, στα ταβάνια

Πρέβεζα: Ο θηλυκός “Χάτσικο” που συγκίνησε την τοπική κοινωνία. Πήδηξε μέσα στον τάφο του αφεντικού της!

20130421-214306.jpgΜια απίστευτη ιστορία…
Ακόμα και σήμερα, η “Αβγόλα”, δεν παύει να αναζητά το αφεντικό της…

Μια απίστευτη ιστορία που θυμίζει εκείνη του Χάτσικο, που είχε συγκινήσει όλον τον κόσμο με το να περιμένει, έως τον θάνατό του, το αφεντικό του, είναι αυτή που εκτυλίχθηκε και συνεχίζει να εκτυλίσσεται στο χωριό του Αγ. Θωμά στην Πρέβεζα.

Όλα ξεκίνησαν πριν λίγες μέρες όταν χάθηκε ένας αγαπητός άνθρωπος της τοπικής κοινωνίας από τον Αγ. Θωμά Πρέβεζας, ο Λάκης, όπως τον γνώριζαν πολλοί. Για τον Λάκη, το ψάρεμα την περασμένη Τρίτη, Συνεχίστε να διαβάζετε Πρέβεζα: Ο θηλυκός “Χάτσικο” που συγκίνησε την τοπική κοινωνία. Πήδηξε μέσα στον τάφο του αφεντικού της!.

Προς μια νέα Πατρίδα (Ανακτώντας την εθνική μας κυριαρχία)

patridaΤον τελευταίο καιρό ακούγονται πάρα πολλές φωνές για την ανάκτηση της εθνικήςμας κυριαρχίας, για το δικαίωμά μας ως έθνος να ζούμε ανεξάρτητοι, για αντίσταση στην υποδούλωση κ.τ.τ. Μολαταύτα, θα πρέπει να αντιληφθούμε μια βασική αλήθεια η οποία μας διαφεύγει διαρκώς: διαχρονικά, το διεθνές γεωπολιτικό περιβάλλον ήταν και είναι εξόχως ανταγωνιστικό και η εθνική ανεξαρτησία δεν είναι ένα δεδομένο “δικαίωμα” που απλώς αναγνωρίζεται. Οι πιέσεις είναι τόσο ισχυρές και αμείλικτες, ώστε ένα κενό δικό σου καλύπτεται αμέσως από κάποιον άλλο και συχνά από έναν γείτονα…

Αντιλαμβανόμενοι την πραγματικότητα αυτή, μπορούμε εύκολα να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι αν και εφόσον επιθυμούμε μια νέα πατρίδα ανεξάρτητη και ισχυρή, έναν τόπο που θα μεγαλώσουν, θα δημιουργήσουν και ίσως θα μεγαλουργήσουν τα παιδιά και τα εγγόνια μας, θα πρέπει να σηκώσουμε τα μανίκια και να εργαστούμε σκληρά, Συνεχίστε να διαβάζετε Προς μια νέα Πατρίδα (Ανακτώντας την εθνική μας κυριαρχία).

Μάθε παιδί μου γράμματα!

cf80ceb1ceb9ceb4ceb9ceb1

Απο την Κοινωνική Αντολή:

Στους σύγχρονους καιρούς πολλά έχουν γραφτεί και ειπωθεί για την εκπαίδευση και την ευρύτερη παιδεία των νέων. Οι ασχολούμενοι με το θέμα αναγνωρίζουν τον καταλυτικό ρόλο της παιδείας στη διαμόρφωση της κοινωνίας και του έθνους, μολαταύτα στην πράξη παρατηρούμε ότι οι λύσεις που δίδονται είναι ημιτελείς, αποσπασματικές, ανοργάνωτες και συχνά εκτός στόχου. Μα τελικά, θα αναρωτηθεί κανείς, μπορούμε να συλλάβουμε ποιος ο στόχος της εκπαίδευσης και της παιδείας;

Ο Πλάτων θα αποφθέγγονταν κάπου στον 5ο με 4ο αιώνα π.Χ.: “Πάσα τε επιστήμη χωριζομένη δικαιοσύνης και της άλλης αρετής, πανουργία τις, και ου σοφία φαίνεται”, δηλαδή κάθε επιστήμη, όταν χωρίζεται από τη δικαιοσύνη και την υπόλοιπη αρετή, γίνεται πανουργία και όχι σοφία. Μήπως το απόφθεγμα αυτό μας θυμίζει κάτι; Δεν είναι οι επιστήμονες και τα τεχνολογικά επιτεύγματά τους που στηρίζουν τη σύγχρονη παγκόσμια επιβολή μιας νέας δικτατορίας;

Η αλήθεια για την αποτυχία της σύγχρονης εκπαίδευσης κρύβεται πίσω από τις λέξεις που χρησιμοποιεί ο Πλάτων. Ας τις δούμε μία-μία: Συνεχίστε να διαβάζετε Μάθε παιδί μου γράμματα!.

Ο Νικητής που δεν τερμάτισε πρώτος!

Να μία από εκείνες τις ιστορίες που σου δίνουν μπόϊ. Σε ανεβάζουν. Σε φορτίζουν με κουράγιο και ελπίδα. Δυστυχώς, τα συμβατικά μέσα ενημέρωσης τις αγνοούν τις ιστορίες αυτές και τις προσπερνούν. Εμείς εδώ, όχι.
Λοιπόν, η ιστορία αυτής της φωτογραφίας έχει ως εξής. Στις 2 του περασμένου Δεκεμβρίου, ο Βάσκος αθλητής Ιβάν Φερναντέζ Ανάγια συμμετείχε σε έναν αγώνα ανώμαλου δρόμου στην Μπουρλάντα, στο Ναβάρρε. Συνεχίστε να διαβάζετε Ο Νικητής που δεν τερμάτισε πρώτος!.

Συνταγές…

«ΚΑΛΗΜΕΡΑ !»

Καλημέρα!

«Πολυαγαπημένε, λατρεμένε, κολλητέ», «πολλά πολλά φιλιά, αγκαλιές και φιλάκια, σε φιλώ, σε λατρεύω» «τι τέλειο,  εκπληκτικό,  φανταστικό, υπέροχο, δεν υπάρχει!», «να περάσετε super», «ευτυχισμένος! ευτυχία!»… τι πλημμύρα λέξεων!  Σε μια εποχή που όλα λιγοστεύουν πρωτόγνωρα (για τους νεότερους) και φοβικά (για τους γεροντότερους), θα έλεγε κανείς  πως ο καταιγισμός έκφρασης τόσο ωραίων αισθημάτων λειτουργεί ως άξιο αντίβαρο. Είναι όμως έτσι;

 

Έχω την εντύπωση πως όχι. Έχω την εντύπωση ότι η πλειοψηφία του κόσμου είναι κλεισμένοι στα καθημερινά «καβούκια» τους, περιμένοντας να πέσει ο ουρανός στα κεφάλια μας (σαν τους Γαλάτες των παιδικών μας χρόνων). Έχω επίσης την εντύπωση ότι οι διαπροσωπικές σχέσεις, πέρα από ενθουσιώδη λόγια-λόγια-λόγια, δεν είναι κάτι περισσότερο από κυνικές, «γειωμένες», υπέρ το δέον ρεαλιστικές και δυστυχώς, ελάχιστα σπινθηροβόλες σχέσεις. Μας είναι σε κάτι χρήσιμος ο Α, μπορεί να μας εξασφαλίσει αυτό που θέλουμε; Τον προσεγγίζουμε. Σε αντίθετη περίπτωση, προσπερνάμε. Οι ανθρώπινες σχέσεις ρυθμίζονται από την Ανάγκη (και όχι μόνο από το Χρήμα, όπως νομίζουν πολλοί): Τι ανάγκες έχω και ποιος έχει ανάγκη ποιον. Μέγα αξίωμα! Γρήγορα, λοιπόν, μη χάνουμε χρόνο! Συνεχίστε να διαβάζετε «ΚΑΛΗΜΕΡΑ !».

Στον ουρανό που κάναμε ταβάνι δε βλέπουμε τις νύχτες ξαστεριά

Θα με δικάσει ο κούκος και τ’ αηδόνι
μα στην Αγιάσο σταυρουδάκι μου χρυσό
τις νύχτες που θα πέφτει άσπρο χιόνι
οι Τσέτες θα κρεμάνε το Χριστό

Στον ουρανό που κάναμε ταβάνι
δε βλέπουμε τις νύχτες ξαστεριά
κουρσάροι, Φράγκοι, Βενετσιάνοι
μας πούλησαν για γρόσια και φλουριά

Στην Τροία μεγαλώνουνε τα στάχυα
και στην Αγιάσο σε μιαν έρμη εκκλησιά
ζωγράφισε ο Θεόφιλος με αίμα
το χάρο να φοράει θαλασσιά

Αίγυπτος: η πλήρης απομυθοποίηση της Δημοκρατίας

Η Κοινωνική Ανατολή παρουσιάζει: ceb1ceb9ceb3cf8dcf80cf84ceb9cebfceb9-ceb4ceb9ceb1ceb4ceb7cebbcf89cf84ceadcf82

Ὅταν πρό 2ετίας περίπου ἔπεφτε ἀπό τήν ἐξουσία ὁ Χόσνι Μπουμπάρακ, ὁ αἰγυπτιακός λαός ὀνειρευόταν μιά ἀπροσδιόριστη εὐημερία, πού μᾶλλον θά ἐρχόταν κάπως μαγικά, αὐτόματα μαζί μέ τήν ἔλευση τῆς Δημοκρατίας. Ἐν πλήρῃ ἀφελείᾳ, ὁ κόσμος πολύ εὔκολα πείσθηκε (ἀπό ποιούς ἄραγε;) ὅτι γιά τήν ἔλλειψη ἀναπτύξεως φταίει ἀποκλειστικά ὁ διεφθαρμένος δικτάτορας, πού κρατᾶ τό δημόσιο χρῆμα γιά τόν ἑαυτό του. Σέ κάποιον πού κατηγοροῦσε ἀνελέητα τίς «κλοπές» τοῦ Μουμπάρακ γιά τήν δική του μιζέρια, ἀντέτεινα ὅτι, σύμφωνα μέ τίς πιό αὐστηρές ἐκτιμήσεις, τό ποσόν πού καταχράστηκε ὁ Μουμπάρακ ἀντιστοιχεῖ σέ 850 λίρες (περίπου €100, ἤ ἀλλιῶς ἕνα χαμηλό μηνιάτικο) κατά κεφαλήν. Καί τόν ρώτησα: Ἄν τό κράτος μοίραζε σέ ὅλους σας ἀπό 850 λίρες, θά λυνόταν τό πρόβλημα τῆς χώρας;

Σήμερα πού ἡ φτώχεια, ἡ ἀνεργία καί ἡ ἐγκληματικότητα φαίνονται ἀνεξέλεγκτες, ὅλο καί περισσότεροι Αἰγύπτιοι ἀναπολοῦν τήν χρυσῆ 30ετία τοῦ Μουμπάρακ. Ἡ πορεία πρός τήν «Δημοκρατία» ὅμως Συνεχίστε να διαβάζετε Αίγυπτος: η πλήρης απομυθοποίηση της Δημοκρατίας.

ΜΝΗΜΗ ΕΥΑΓΟΡΑ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΔΗ

ευαγορας παλληκαριδης1
Κωνσταντίνος Χολέβας-Πολιτικός Επιστήμων
Τα μεσάνυκτα της 13ης καθώς ξημέρωνε η 14η Μαρτίου 1957 οι Άγγλοι αποικιοκράτες κρέμασαν τον έφηβο αγωνιστή του Κυπριακού Αγώνος Ευαγόρα Παλληκαρίδη. Ο υπερήφανος Έλληνας μαθητής από την Πάφο είχε προλάβει στα 18 του χρόνια να αναδειχθεί σε σπουδαίο ποιητή, αθλητή και μαχητή υπέρ της Ενώσεως της Κύπρου με την Ελλάδα.

Τον συνέλαβαν με ένα όπλο στο χέρι και μετά από βασανιστήρια τον καταδίκασαν σε θάνατο. Οι δήμιοι ήσαν συνήθως Τουρκοκύπριοι. Ο Κυπριακός Ελληνισμός έδωσε έναν υπέροχο αγώνα από το 1955 έως το 1959 για να διασώσει την εθνική του ταυτότητα και για να αποκτήσει αυτοδιάθεση. Οι μαθητές και οι μαθήτριες ήσαν οι πρωταγωνιστές.

Τέτοιες ημέρες κάθε χρόνο αξίζει να θυμόμαστε τον ωραίο εκείνο αγώνα που συγκλόνισε την Ελλάδα, την Ευρώπη, κάθε ευαίσθητη και πολιτισμένη ψυχή. Στις 3 Μαρτίου θυμόμαστε την αντίστοιχη ημέρα του 1957 με τη θυσία του Γρηγόρη Αυξεντίου στον Μαχαιρά. Την 1η Απριλίου η μνήμη μας στρέφεται στην έναρξη της επικής μάχης των λίγων και πενιχρά εξοπλισμένων κατά των πολλών και σιδερόφρακτων. Τέτοιοι ήσαν πάντα οι αγώνες του Έθνους μας. Δεν φοβηθήκαμε την υπεροπλία των άλλων, διότι πιστεύαμε στα υπέρτερα όπλα μας, τα πνευματικά και ψυχικά.
Σε εποχές κρίσης αξιών και αναζητήσεως προτύπων είναι απαραίτητο να μιλούμε στους νέους μας για τα παλληκάρια της ΕΟΚΑ του 1955. Για τα ελληνορθόδοξα ιδανικά τους που τούς βοηθούσαν να βγουν από το καβούκι του ατομοκεντρισμού και να νιώσουν το μεγαλείο της Ελληνικής Ιστορίας. Πρέπει σήμερα να βοηθήσουμε τα παιδιά μας να έχουν πρότυπα, αρχές και αξίες. Να μάθουν ότι στη ζωή δεν θα ευτυχήσουν με τις υλικές αξίες του ευδαιμονισμού και του καταναλωτισμού. Να τους απομακρύνουμε από τον ραγιαδισμό που καλλιεργούν ορισμένα σχολικά βιβλία, από τον εθνομηδενισμό κάποιων διανοουμένων μας, από την τουρκολαγνεία των τηλεοπτικών καναλιών.
Ο Βαγορής, όπως αποκαλούσαν οι φίλοι του τον Ευαγόρα Παλληκαρίδη, προσωποποιεί τον αιώνιο έφηβο του Ελληνισμού. Μας θυμίζει τον όρκο των Αθηναίων εφήβων, οι οποίοι εδεσμεύοντο να σέβονται τα ιερά και τα όσια και να παραδώσουν την πατρίδα όχι μικρότερη, αλλά μεγαλύτερη από όση την παρέλαβαν. Οι νέοι μας σήμερα διψούν για αγωνιστικά πρότυπα. Ας τους θυμίσουμε τον Παλληκαρίδη.
κυριακάτικη δημοκρατία

o-tempora-1

Απο την Κοινωνική Ανατολή: Ζώντας στη σύγχρονη κοινωνία δεν είναι λίγες οι στιγμές κατά τις οποίες αισθανόμαστε ότι η «κοινή λογική» καταστρατηγείται και επικρατεί η λεγόμενη παράλογη λογική. Ιδιαίτερο επίσης χαρακτηριστικό της περιρρέουσας ατμόσφαιρας είναι οι ταχύτατοι ρυθμοί και η ολοένα αυξανόμενη συχνότητα με την οποία εμφανίζονται παράλογα γεγονότα και καταστάσεις.

Ο εν λόγω παραλογισμός επεκτείνεται και σφραγίζει τις ανθρώπινες σχέσεις οι οποίες έχουν καταστεί προβληματικές, αν όχι σε πολλές περιπτώσεις αρρωστημένες. Οι πικροί καρποί των δηλητηριασμένων ανθρωπίνων σχέσεων εμφανίζονται καθημερινά και πολλαπλώς στην καθημερινή αδυναμία συνεννοήσεως των ανθρώπων στον επαγγελματικό ή οποιοδήποτε άλλο κοινό χώρο, τα ραγδαίως αυξανόμενα διαζύγια, μέχρι την απροκάλυπτη και ωμή βία (σωματική, λεκτική, διαδικτυακή). Η κατάσταση αυτή έχει προβληματίσει ουκ ολίγους συμπολίτες μας και δη διανοούμενους και έχουν γραφτεί αρκετά για το θέμα αυτό. Ωστόσο, για να λύσεις ένα πρόβλημα, πρέπει να εντοπίσεις την πραγματική αιτία και όχι τις συνέπειες. Συνεχίστε να διαβάζετε .

Ο Κώστας, τα ροδάκινα, η «μεγάλη ζωή» και η κατάληξη…

Ο Κώστας ήρθε να δουλέψει στην τεχνική εταιρεία που ήμασταν κάπου στο τέλος της δεκαετίας του ’90.
Ήταν μηχανολόγος αλλά ήθελε να κάνει γενικώς και με κάθε τρόπο ένα ξεκίνημα στην δουλειά των τεχνικών έργων. «Πάρ’ τον να του μάθεις πέντε πράγματα» μου είπε το αφεντικό.
Ξεκινήσαμε να πάμε σε ένα έργο που ήταν καμιά μισή ώρα δρόμο. Κουβέντα στην κουβέντα για να του δώσω και θάρρος μου είπε ότι είχε αρκετά στρέμματα με ροδάκινα στην κωμόπολη που ζούσε τα οποία του απέφεραν ένα ποσό 7.000.000 δραχμών – αν θυμάμαι καλά – το χρόνο! «Τα έχεις μόνος σου;» τον ρώτησα. «Μόνος μου! Ο πατέρας μου έχει πεθάνει. Έχω και κάτι Αλβανούς με βοηθάνε – Έλληνες δεν έρχονται για δουλειά» μου απάντησε. «Και με 7.000.000 δραχμές εισόδημα τον χρόνο κι αφεντικό ήρθες να γίνεις υπάλληλος για να κάνεις τι;» τον ξαναρώτησα. Έσκυψε το κεφάλι και είπε « ε να… θα παντρευτώ και η κοπέλα μου θέλει να ζήσουμε εδώ στην μεγάλη πόλη…» και συμπλήρωσε μια πρόφαση «…για τα παιδιά… Θέλω να μάθω την δουλειά να παίρνω δημόσια έργα…». Συνεχίστε να διαβάζετε Ο Κώστας, τα ροδάκινα, η «μεγάλη ζωή» και η κατάληξη….

Άνδρας στο τιμόνι – γυναίκα στο τιμόνι

ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΤΟ ΥΦΟΣ ΤΟΥ ΣΚΥΛΟΥ !!!!!

Γρηγόρης Αυξεντίου. Ο ήρωας του Ελληνισμού , ο Άγιος των ελεύθερων ανθρώπων.

Σαν σήμερα μαρτύρησε ενάντια στο “Βρετανικό δίκαιο” που οι σύγχρονοι εφιάλτες το έφεραν από την πίσω πόρτα. Το Πρότυπο που πασχίζουν να θάψουν από την συλλογική μας μνήμη οι σύγχρονοι εξουσιαστές και οι αρμοί τους.

Γρηγόρης Αυξεντίου«Στην εσχάτην ανάγκην θα αγωνιστώ και θα πεθάνω σαν Έλληνας, αλλά ζωντανόν δεν θα με πιάσουν».

Γρηγόρης Αυξεντίου.

Ο Γρηγόρης Αυξεντίου γεννήθηκε στο χωριό Λύση της επαρχίας Αμμοχώστου, που βρίσκεται ανάμεσα στη Λευκωσία και την Αμμόχωστο, στις 22 Φεβρουαρίου του 1928. Από τη φύση του ήταν παράτολμος και ατίθασος, ενώ είχε γαλουχηθεί με εθνικά και θρησκευτικά ιδεώδη.
Οι γονείς του, Πιερής και Αντωνού, ήταν εύποροι αγρότες. Είχε και μια αδερφή, την Χρυσταλλού Αυξεντίου-Σουρουλλά

Ο Γρηγόρης μετά το δημοτικό σχολείο του χωριού του φοίτησε στο Ελληνικό Γυμνάσιο Αμμοχώστου και ακολούθως έφυγε για την Ελλάδα με σκοπό να γίνει στρατιωτικός. Για να σπουδάσει, πήρε πρώτα την ελληνική υπηκοότητα και ξεγράφτηκε ουσιαστικά από την τότε αγγλοκρατούμενη Κύπρο. Μπήκε τελικά στη Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών και παράλληλα μελετούσε φιλολογία σκοπεύοντας να παρακολουθήσει αργότερα τη Φιλοσοφική. Το 1949 απέτυχε στις εξετάσεις της Σχολής Ευελπίδων και γράφτηκε στη Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών του Ελληνικού Στρατού και έλαβε κατάρτιση ανθυπολοχαγού. Εκεί αφού αποφοίτησε, έκανε τη στρατιωτική του θητεία στον 1° λόχο του 613ου τάγματος πεζικού, στα Ελληνοβουλγαρικά σύνορα και αλλού, απ” όπου και έστελνε φλογερά πατριωτικά γράμματα στους δικούς του, αναφέροντας ότι εκεί αισθανόταν περήφανος γιατί έκανε το καθήκον του προς την πατρίδα.
Τελείωσε τη θητεία του στις 15/11/1952 και επέστρεψε στην Κύπρο, όπου άρχισε να εργάζεται στα κτήματα του πατέρα του σαν οδηγός, μεταφέροντας εργάτες από τη Λύση στην Αμμόχωστο. Εκείνη την περίοδο αρραβωνιάζεται. Συνεχίστε να διαβάζετε Γρηγόρης Αυξεντίου. Ο ήρωας του Ελληνισμού , ο Άγιος των ελεύθερων ανθρώπων..

Μια διαφορετκή συνέντευξη!