Αγέλαστος Πέτρα

Η «Αγέλαστος Πέτρα» (2000) είναι μία ταινία από τον σκηνοθέτη Φίλιππο Κουτσαφτή. Στην αγέλαστο πέτρα κάθησε η θεά Δήμητρα όταν έψαχνε την Περσεφόνη. Στην Ελευσίνα, την πόλη των αρχαίων Μυστών.

Μια ταινία χωρίς αγγεία, ανασκαφές, αρχαιολόγους, και βρώμικα επαρχιακά δρομάκια. Η κάμερα, για δέκα σχεδόν χρόνια τριγυρνάει στην πόλη και τη γύρω περιοχή.

Τη γη των Ελευσίνιων Μυστηρίων, την πόλη της Δήμητρας και της Περσεφόνης που μετατράπηκε τις τελευταίες δεκαετίες από το τσιμέντο και την μόλυνση σε μια από τις πιο υποβαθμισμένες περιβαλλοντικά και κοινωνικά περιοχές της Αθήνας.

Τιμήθηκε με το Πρώτο Bραβείο Tαινίας Tεκμηρίωσης στα Kρατικά Bραβεία Ποιότητας 2000, το Bραβείο καλύτερης ταινίας της Π.E.K.K., και Bραβείο Kοινού Φεστιβάλ Kινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

Η ταινία παρακολουθεί τις επιπτώσεις της βιομηχανικής ανάπτυξης στην Ελευσίνα σε ένα διάστημα δέκα ετών.

Σας παραθέτουμε ενα μικρό δείγμα της ταινίας, όποιος δεν την έχει δει ακόμη, αξίζει να την ενοικιάσει!

Ένα παλαιό όραμα για τον νέο Ελληνισμό (Η Ρωμανία κι αν έπεσεν ανθεί και φέρει κι άλλο)

sophia1

Στη σύγχρονη καθημερινότητα των πολλών υλικών απαιτήσεων και υποχρεώσεων, έχει επικρατήσει (επιβληθεί) ένας μηχανιστικός τρόπος ζωής: σπίτι – δουλειά – σπίτι – τηλεόραση – απασχολήσεις – «διασκέδαση» κλπ κλπ. Σπάνιες είναι εκείνες οι φορές που κάποιος σταματάει αυτόν τον ρυθμό και κάθεται να σκεφθεί λίγο έξω από το κουτί: «μα καλά, ποιος είμαι, από πού έρχομαι και πού πηγαίνω, γιατί κάνω όλα αυτά που κάνω; κλπ». Αυτή η κρίση αυτοσυνειδησίας ή ελλείψεως ταυτότητας και σκοπού είναι που ωθεί πολλούς νέους πλουσίων οικογενειών να προσχωρούν σε «χώρους» (ιδεολογικούς και οργανωσιακούς) όπου τους δίνεται όραμα, σκοπός, νόημα.

Είναι αξιοσημείωτο ότι οι νέοι αυτοί μάχονται μέχρις εσχάτων για τους χώρους αυτούς περνώντας από πολλά δεινά και απεμπολώντας συχνά ανέσεις και διασκεδάσεις που ο μέσος πολίτης δε μπορεί να γευθεί. Αυτό είναι απολύτως φυσιολογικό, διότι οι νέοι αυτοί είναι ΑΝΘΡΩΠΟΙ! Μια απλή ανάγνωση της παγκόσμιας ιστορίας μπορεί Συνεχίστε να διαβάζετε Ένα παλαιό όραμα για τον νέο Ελληνισμό (Η Ρωμανία κι αν έπεσεν ανθεί και φέρει κι άλλο).

Χαρείτε! είναι διαταγή.

Ένα πανέμορφο τούρκικο βιντεάκι του Σινάν Τσετίν (http://www.sinancetin.com) με τίτλο: «ΧΑΡΕΙΤΕ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΤΑΓΗ». Τα γεγονότα υποτίθεται συμβαίνουν σε ένα χωριό της Ανατολίας στις 2 Νοεμβρίου του 1934. Όπως λέει ο ίδιος: «Εκείνα τα χρόνια η Κυβέρνηση της Τουρκικής Δημοκρατίας απαγόρευε να ακούγεται στο ραδιόφωνο η τουρκική μουσική.

Συνεχίστε να διαβάζετε Χαρείτε! είναι διαταγή..

ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ: ΗΓΕΤΙΚΟ ΣΤΕΛΕΧΟΣ ΤΩΝ ΓΚΡΙΖΩΝ ΛΥΚΩΝ ΕΓΙΝΕ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ!

Από τα απίστευτα της Ορθοδοξίας μας… Θα διαβάσετε την καταπληκτική ιστορία ενός πρώην γκρίζου λύκου, που από «λύκος του Ισλάμ» έγινε χριστιανός, ονόματι Γεώργιος.

Η ζωή του σαν κρυπτοχριστιανός δεν είναι καθόλου εύκολη, αφού, όπως έχει πει ο ίδιος, δημόσια αναγκάζεται να κάνει τον σταυρό του με τη γλώσσα του κινώντας την σταυροειδώς μυστικά μέσα στο στόμα του.

Η εξιστόρηση που ακολουθεί έγινε δημόσια, στο αρχονταρίκι της Κρητικής Μονής, στα Χανιά, αλλά, όπως καταλαβαίνετε, κάποια στοιχεία αποκρύπτονται για την ασφάλεια του νεοφώτιστου αδελφού μας και την προστασία των εκεί Ρωμιών.

Αξίζει να την διαβάσετε…

Μετά το πέρας της Κυριακάτικης Θείας Λειτουργίας, οι προσκυνητές περνώντας στο αρχονταρίκι της Μονής άκουσαν με ενδιαφέρον την ηγουμένη να τους ανακοινώνει:
«Σήμερα θα ακούσουμε την καταπληκτική ιστορία ενός πρώην μουσουλμάνου, που έγινε Χριστιανός. Όμως ας τα πει καλύτερα ο ίδιος. Γιώργο, θα μας μιλήσεις;», είπε η Γερόντισσα και το λόγο πήρε ο πρώην μουσουλμάνος.
Συνεχίστε να διαβάζετε ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ: ΗΓΕΤΙΚΟ ΣΤΕΛΕΧΟΣ ΤΩΝ ΓΚΡΙΖΩΝ ΛΥΚΩΝ ΕΓΙΝΕ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ!.

Μια άλλη Τουρκία

Ρε κάτι πράγματα που ακούς!

 

Μητροπολίτης κατά Ρεπούση

Την ενόχλησή του για την πρόταση της Μαρίας Ρεπούση από τη Δημοκρατική Αριστερά για αλλαγή στον τρόπο εορτασμού της Εξόδου του Μεσολογγίου εξέφρασε ο μητροπολίτης Αιτωλία και Ακαρνανίας Κοσμάς.

Σε μια αιχμηρή ανακοίνωσή του ο μητροπολίτης Αιτωλίας εγκαλεί τη βουλευτή της Δημοκρατικής Αριστεράς.

Μεταξύ άλλων, αναφέρει:

«Εμείς ζούμε στο Μεσολόγγι και αγαπούμε το Μεσολόγγι. Συνεχίστε να διαβάζετε Μητροπολίτης κατά Ρεπούση.

Αφιέρωμα: 28η Οκτωβρίου 1940 – 28η Οκτωβρίου 2012

28η Οκτωβρίου 1940 – 28η Οκτωβρίου 2012

Κείμενα που γράφτηκαν πριν από 72 χρόνια και που όμως ηχούν μέχρι και σήμερα…

Εικόνες που τραβήχτηκαν πριν από 72 χρόνια και θα μας ακολουθούν για μια ζωή…

Μουσική εμπνευσμένη από το θρήνο του πολέμου, για την ελπίδα του αύριο…

Ας μιμηθούμε το πνεύμα των ηρώων μας, για να έχουμε και τη χαρά της αναδημιουργίας!

Πηγή: http://koinonikianatoli.wordpress.com/

Παλίμψηστο του Αρχιμήδη

Με ποιόν τρόπο διαβάζεται ένα χειρόγραφο δυο χιλιάδων ετών που έχει σβηστεί, έχει κομματιαστεί, έχουν γράψει και έχουν ζωγραφίσει επάνω του; Με τη χρήση ενός δυνατού σωματιδιακού επιταχυντή, ασφαλώς! Ο έφορος αρχαίων βιβλίων Γουίλιαμ Νόελ, διηγείται τη συναρπαστική ιστορία πίσω από το παλίμψηστο του Αρχιμήδη, ένα προσευχητάρι που περιείχε άγνωστα μέχρι τότε, πρωτότυπα γραπτά του αρχαίου Έλληνα μαθηματικού Αρχιμήδη και άλλων.

Ο Ομέρ Χαμδή για το Πομακικό Αναγνωστικό

O Ομέρ Χαμδή, πρώτος πρόεδρος του Κέντρου Πομακικών Ερευνών, μιλάει για το Πομακικό Αναγνωστικό και το Πομακικό Αλφάβητο και την αναγκαιότητα για τους ελληνικούς χαρακτήρες του. Επίσης, αναφέρεται στο πρόβλημα των 5 γλωσσών (!) που αναγκάζεται ένα μικρό Πομακόπουλο να μάθει στο δημοτικό σχολείο. Νεαρή Πομάκα μητέρα επαινεί το Αναγνωστικό. Από το ντοκυμαντέρ «Πομάκοι» της Έ. Χόρτη (2005).

Αγγέλα Παπάζογλου

Ένα μονόπρακτο που ζωντανεύει την καθημερινότητα, το μεγαλείο και την αρχοντιά της Σμύρνης και των Σμυρνιών σε όλη την πορεία τους πριν και μετά το 1922 στα εύκολα και στα δύσκολα.

Η Αγγέλα Παπάζογλου, είναι  γυναίκα ενός από τους παραδοσιακούς και πρωτοπόρους ρεμπέτες της Σμύρνης του Βαγγέλη Παπάζογλου.

Η Άννα Βαγενά αποδίδει μοναδικά τις μνήμες της με μεγάλη παραστατικότητα. Ανάμεικτα τα συναισθήματα και έντονα. Χαρά, γέλιο, τραγούδι, τρυφερότητα, σκωπτικότητα, πόνος, κατατρεγμός, ηρωισμός, αλλά πάνω από όλα αγάπη για την πατρίδα έτσι όπως αυτή πρέπει να είναι. Χωρίς ανταλλάγματα και προϋποθέσεις.

«Σμύρνη πατρίδα μου γλυκιά χαριτωμένη χώρα

Δεν θα σε βγάλω από το νου ούτε στιγμή και ώρα»

Ένα απόσπασμα από παλαιά παράσταση:

Παρακολούθησα το έργο αυτό πριν λίγο καιρό στο Δημοτικό Θέατρο Ν.Ερυθραίας και πραγματικά η παράσταση αξίζει!

Μην την χάσετε!

1912-2012, 100 Χρόνια από τον 2πλασιασμό της Ελλάδος, από τους Βαλκανικούς πολέμους

1912 – 2012! 
Εκατό χρόνια από τους νικηφόρους Βαλκανικούς πολέμους. (1912-1913) Δεκαπέντε χρόνια μετά τον ατυχή πόλεμο του 1897 η Ελλάδα διπλασιάζει την επικράτειά της ανακάμπτοντας πολύ γρήγορα από τις δεινές συνέπειες του πολέμου που είχε προηγηθεί.
Παρά τη μιζέρια που επικρατεί και τις προσπάθειες υποβάθμισης του ρόλου των ενόπλων δυνάμεων το Πολεμικό Ναύτικο, σεβόμενο τις παραδόσεις, εορτάζει την επέτειό τους θυμίζοντας σε όλους ότι αυτό που μετράει δεν είναι η ύλη αλλά η ψυχή και το υψηλό φρόνημα των στελεχών του. Δεκαεπτά μάχιμες μονάδες του Στόλου μας στον Φαληρικό Όρμο επαίρουν ψηλά τη γαλανόλευκη, υψώνουν τις κάνες των πυροβόλων τους και αναφωνούν «Ζήτω το έθνος» κατά την επιθεώρησή τους από τον πρόεδρο της Δημοκρατίας.
Αιωνία η μνήμη των πεσόντων… !
«Μέγα το της θαλάσσης κράτος»
Το πρόγραμμα όλων των εκδηλώσεων του ΠΜ μπορείτε να το βρείτε εδώ:  http://ptisidiastima.wordpress.com/2012/09/26/ekdiloseis-polemikou-naytikou-valkanikoi-polemoi/
Από τον Π.Μ.

2 Σεπτεμβρίου 1958 στο Λιοπέτρι Αμμοχώστου 4 ήρωες της ΕΟΚΑ έδωσαν το αίμα τους για την λευτεριά

Στις 2 Σεπτεμβρίου 1958, στον Αχυρώνα του Λιοπετρίου, έγινε μία από τις πιο επικές μάχες, που έδωσε η ΕΟΚΑ. Ο ταπεινός αχυρώνας χαρακτηρίστηκε «Νέο Χάνι της Γραβιάς». Για τους τέσσερις ήρωες του Αχυρώνα, τον Ανδρέα Κάρυο, τον Ηλία Παπακυριακού, τον Φώτη Πίττα και τον Χρίστο Σαμάρα, γράφει ο Αρχηγός Διγενής στα Απομνημονεύματά του:«Είναι πολύ δύσκολον εις εμέ να ξεχωρίσω μεταξύ των τεσσάρων αυτών παλληκαριών ποιος ήταν ο γενναίος των γενναίων, διότι και οι τέσσαρες συνηγωνίσθησαν την στιγμήν εκείνην ποιος θα πέθαινε γενναιότερων»…

Φωτογραφίες των τεσσάρων ηρώων του Λιοπετριου έξω από τον Αχυρώνα.
Από αριστερά Χρίστος Σαμαράς, Ανδρέας Κάρνος, Φώτης Πίττας και Ηλίας Παπακυριάκου.

Τα γεγονότα, που σχετίζονται με την μάχη του Αχυρώνα και τον ηρωικό θάνατο των τεσσάρων λεβεντονιών, έχουν ως εξής:

Οι τέσσερις αγωνιστές πήγαν τη νύκτα της 30ης Αυγούστου στο Λιοπέτρι για να εκπαιδεύσουν τα εκεί μέλη της ΕΟΚΑ σε θέματα που αφορούσαν τις ενέδρες. Στις 2.00 π.μ. της 1ης Σεπτεμβρίου εμφανίστηκαν κοντά στο χωριό στρατιωτικά αυτοκίνητα. Οι αγωνιστές προσπάθησαν να φύγουν από το χωριό, αλλά δεν μπόρεσαν, λόγω των στρατιωτών που συνάντησαν.

Αποφάσισαν έπειτα να διασπάσουν τον κλοιό χρησιμοποιώντας αυτοκίνητο. Στη δεύτερη αυτή προσπάθεια τους, αντάλλαξαν πυροβολισμούς με Άγγλους στρατιώτες, αναγκάστηκαν όμως να επιστρέψουν στο Λιοπέτρι. Γύρω στις 3.00 π.μ. κατέφυγαν στον αχυρώνα του Παναγιώτη Κάλλη. Συνεχίστε να διαβάζετε 2 Σεπτεμβρίου 1958 στο Λιοπέτρι Αμμοχώστου 4 ήρωες της ΕΟΚΑ έδωσαν το αίμα τους για την λευτεριά.

Σμύρνη- Η καταστροφή μιας κοσμοπολίτικης πόλης 1900-1922

Ένα καταπληκτικό ντοκυμαντέρ Ελληνικής Παραγωγής

(αν και στα αγγλικά)

φτιαγμένο φέτος (2012) για την καταστροφή της Σμύρνης.

Μια πολύ σοβαρή, αξιόλογη και σωστή δουλειά.

Αξίζει να το δείτε!

31 Αυγούστου 1922…

31 Αυγούστου…ημέρα ανάμνησης της αρχής του τέλους. Της αρχής της πυρκαγιάς της Σμύρνης….

Με το παλιό ημερολόγιο που τότε επικρατούσε, ήταν 31 Αυγούστου η μέρα που άρχισε η πυρκαγιά στην πλούσια και ανθίζουσα Σμύρνη που μάλλον δεν περίμενε τίποτα τέτοιο να συμβεί. Η περιγραφή της πυρκαγιάς παρακάτω είναι μια απλή αναφορά στο γεγονός:

Ο άνεμος, που από τα ξημερώματα είχε αλλάξει φορά και φυσούσε πλέον δυνατά προς τα βορειοδυτικά, υποβοήθησε τη γρήγορη εξάπλωση της πυρκαγιάς προς την ελληνική και τις ευρωπαϊκές συνοικίες, προστατεύοντας μόνο την τουρκική πλευρά της πόλης, που ήταν σκαρφαλωμένη στις βραχώδεις πλαγιές του όρους Πάγος. Συνεχίστε να διαβάζετε 31 Αυγούστου 1922….

Πάσχα του καλοκαιριού!

Από την 1η Αυγούστου ξεκινάει η προετοιμασία των Ορθόδοξων χριστιανών για να τιμήσουν τη μητέρα του Θεανθρώπου, αλλά και όλων των ανθρώπων, την αειπάρθενο Μαρία, που στις 15 Αυγούστου γιορτάζεται η Κοίμησή της. Έτσι από την πρώτη του μήνα οι πιστοί αρχίζουν τη νηστεία που διαρκεί έως τον Δεκαπενταύγουστο, που αποτελεί για τους Ορθόδοξους χριστιανούς το «Πάσχα του καλοκαιριού».
Η Κοίμηση της Θεοτόκου αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες γιορτές της χριστιανοσύνης και στην Ελλάδα γιορτάζεται από τη μία άκρη ως την άλλη με ιδιαίτερη λαμπρότητα και ευλάβεια. Χιλιάδες πιστών με την ψυχή γεμάτη ελπίδα και κατάνυξη, προστρέχουν στα αμέτρητα προσκυνήματα, όπου λιτανεύονται οι θαυματουργές εικόνες της Παναγίας για να μαρτυρήσουν τη πίστη τους στο πρόσωπό της και να την ικετέψουν να μεσολαβήσει στον Υιό της για τη σωτηρία της ψυχής τους, αφού, σύμφωνα με τη θρησκευτική παράδοση, η Παναγία λίγο πριν τη μετάστασή της στους Ουρανούς υποσχέθηκε ότι δεν θα σταματήσει να φροντίζει για όλο τον κόσμο και θα γίνει η «μεσίτρια» στον Υιό της για τη σωτηρία της ανθρωπότητας.
Το πρόσωπο της Παναγίας όμως για τους Έλληνες έχει και εθνική σημασία, αφού έχει συνδεθεί με τους αγώνες του έθνους και έτσι ο ελληνικός λαός την τιμά και τη σέβεται περισσότερο από κάθε άλλο ιερό πρόσωπο. Αυτή η ιδιαίτερη λατρεία που έχει ο ελληνικός λαός για την Παναγία φαίνεται και από τα εκατοντάδες προσωνύμια που της έχουν αποδώσει, αλλά και από τα αναρίθμητα προσκυνήματα ανά την επικράτεια.

Το Σταυρουδάκι, μια αληθνή ιστορία

Δείτε την ιστορία ενός Έλληνα χριστιανού του Χάρη Εφραιμίδη που θέλησε κατόπιν προτροπής της θείας του να γυρίσει μετά από πολλά χρόνια στην Τουρκία και να πάρει την περιουσία χρυσαφικά και κυρίως ένα πολύτιμο σταυρουδάκι που είχε μεγάλη σημασία για εκείνη.Δείτε τι έγινε καθώς έφτασε στο σπίτι…]

Θυμάσαι; 20 Ιουλίου 1974, 38 Χρόνια

20 Ιουλίου 2012,

38 χρόνια έχουν περάσει από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο. Σήμερα είναι ημέρα μνήμης, ημέρα ντοκυμαντέρ και κλισέ, ημέρα πολιτικών λόγων και ξαναγραμμένων δηλώσεων με την εισαγωγική πρόταση όπως και στο κείμενο που διαβάζεις τώρα να γράφει 38 αντί για 37 χρόνια.

Τι σημαίνει λοιπόν τελικά αυτή η μέρα για τη δική μας γενιά η οποία δεν έζησε τις μαύρες εκείνες μέρες; Τι πρέπει να κάνεις τη μέρα αυτή, πως πρέπει να συμπεριφερθείς και γιατί άλλωστε να είναι αυτή η μέρα διαφορετική από την προηγούμενη ή την επόμενη. Εξάλλου οι ίδιοι οι άνθρωποι, οι δικοί μου και οι δικοί σου γονείς, που έζησαν αυτές τις μέρες, δεν φαίνεται να δίνουν και τόση σημασία. Είναι μήπως επειδή αυτή η μέρα ήταν τόσο τραυματκή ώστε να έχει σχηματίσει μια υποσυνείδητη ασπίδα άρνησης στο μυαλό τους που μπλοκάρει την μνήμη ή απλά επειδή αυτή η  ανυσηχία δεν συντρέχει με τα σημερινά προβλήματα, τα δρώμενα. Εννοώ την οικονομική κρίση, η οποία φαίνεται να είναι αποτέλεσμα της παγκοσμιας οικονομικής κρισης, ή  αποτέλεσμα της κολισιεργίας του Χριστόφια, ή αποτέλεσμα της κακοδιαχείρισης του καπετάνιου της κεντρικής τραπεζας ή αποτέλεσμα της ασυνεννοησίας των κομμάτων, ή …, ή …, ή…. Εννοώ τον θάνατο 13 ανθρώπων πέρυσι λόγω ασυνεννοησίας, αδιαφορίας, ανικανότητας και ανευθυνότητας.

Συνεχίστε να διαβάζετε Θυμάσαι; 20 Ιουλίου 1974, 38 Χρόνια.

Πρόταση για ταινία…για να μην ξεχνάμε

Μια ταινία για τον Παύλο Μελά και το Μακεδονικό αγώνα. Σίγουρα σήμερα δεν γίνονται τέτοιες παραγωγές… όσο υπάρχει ακόμα στο διαδίκτυο δείτε την αξίζει.

Έγχρωμες φωτογραφίες από την Ελλάδα του ’20 !

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Ο φωτογράφος Maynard Owen Williams για λογαριασμό του National Geographic φωτογράφισε διάφορα μερη της Ελλάδας… Μια πραγματικά καταληκτική δουλειά!

Ντέρμπι θανάτου!

 
Κίεβο 1942, ουκρανική πρωτεύουσα, (μέλος της Σοβιετικής Ένωσης τότε) στενάζει ,όπως άλλωστε ολόκληρη η Ευρώπη , κάτω από τη γερμανική κατοχή. Ο Γερμανός Διοικητής, αποφασίζει πως θα ήταν πολύ καλό για το ηθικό των στρατιωτών του να διοργανωθεί, ένας ποδοσφαιρικός αγώνας ανάμεσα σε ντόπιους και σε επαγγελματίες Γερμανούς ποδοσφαιριστές που υπηρετούν τη θητεία τους στη Βέρμαχτ. «Η ανωτερότητα της Άριας Φυλής έναντι των υπανθρώπων ρωσο-ουκρανών Σλάβων είναι εμφανής σε όλους τους τομείς και φυσικά και στο ποδόσφαιρο» έλεγε.
Στις 9 Αυγούστου όλα ήταν έτοιμα για τον αγώνα. Από τη μια πλευρά η ελίτ της Βέρμαχτ και από την άλλη 11 ποδοσφαιριστές της Ντιναμό Κιέβου, και της Λοκομοτίβ Κιέβου οι οποίοι ήταν αιχμάλωτοι στο στρατόπεδο συγκέντρωσης της Ντάρμιτσα και τους οποίους οι Γερμανοί λίγες ημέρες πριν τον αγώνα, τους επέτρεψαν να τρώνε κανονικά και να προπονούνται. Την ομάδα συμπλήρωναν κάποιοι εργάτες Ουκρανοί, από ένα φούρνο που ήταν κοντά στο γήπεδο.

Η ομάδα ονομάστηκε f.cStart και την αποτελούσαν 8 παίκτες της Ντιναμό και 3 της Λοκομοτίβ. Συνεχίστε να διαβάζετε Ντέρμπι θανάτου!.