Αναζήτηση

Αντι-ρήσεις

Antirisis

Κατηγορία

ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Ο ΥΠΑΤΙΟΣ ΚΑΙ Ο ΥΠΑΙΤΙΟΣ

Πολλά έχουν γραφτεί για το πολύνεκρο τροχαίο που σημειώθηκε την 26η Φεβρουαρίου 2017. Και μάλιστα πολλά θα ξαναγραφτούν μετά από επόμενο δυστύχημα…Ένας άνδρας, (ονόματι Υπάτιος) έχασε γυναίκα και παιδί από ανεξέλεγκτη οδήγηση νεαρού-γιού του επιχειρηματία Βακάκη- που ταξίδευε με φίλο του. Τέσσερις άνθρωποι νεκροί, τυλιγμένοι στις φλόγες. Στη δημοσιότητα το βίντεο-ντοκουμέντο από κάμερα ασφαλείας της Εθνικής οδού. Κι εμείς στο ίδιο έργο θεατές…αλλά για πόσο ακόμα; Οι «εικόνες που σοκάρουν» είναι ένα από τα πράγματα που έχει πλέον συνηθίσει να βλέπει αυτή η χώρα. Τις κοιτάμε με την ασφάλεια που προσφέρουν οι οθόνες της τηλεόρασης, του Η/Υ, του κινητού, σαν να παρακολουθούμε ταινία δράσης. Το «σοκ» κρατάει όσο μια κουβέντα σε καφενείο. Όλοι μας θαμώνες του, να βγάζουμε κηρύγματα περί ηθικής και νόμων, εικάζοντας πώς θα «έπρεπε» να γίνουν τα πράγματα σε κάθε περιστατικό, σα να μιλούμε για σκηνοθετικά λάθη. Ποιος είναι, όμως, σκηνοθέτης; Από την άλλη, στη θέα τέτοιων βίαιων σκηνών γινόμαστε μαζικά πραγματογνώμονες καθιστώντας εθνικό-πλέον-το τρικουπικό ερώτημα «Τις πταίει;».

Συνέχεια ανάγνωσης «Ο ΥΠΑΤΙΟΣ ΚΑΙ Ο ΥΠΑΙΤΙΟΣ»

Ο Λάζαρος Αρσενίου 102 ετών θυμάται…

arseniou

 

Έζησε σαν κινηματογραφική ταινία τις μεγαλύτερες στιγμές της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας, έχοντας συμμετοχή σε ένα σημαντικό και ευαίσθητο κομμάτι αυτής, χωρίς ποτέ ωστόσο να ξεχνά να υποστηρίζει σε κάθε συζήτησή του πως είναι ένας δημοσιογράφος και όχι συγγραφέας παρά τα αμέτρητα βιβλία που έχει γράψει…
Ο λόγος για τον Λάζαρο Αρσενίου, ο οποίος βαδίζει σταθερά και με ξεκάθαρο μυαλό, στα 102 έτη, γεννημένος το 1915 στην Καλαμπάκα Τρικάλων.

Συνέχεια ανάγνωσης «Ο Λάζαρος Αρσενίου 102 ετών θυμάται…»

οι ήρωες ανυψώνονται πέρα από την ανάγκη της επιβίωσης

%ce%b5%ce%bb%ce%bb%ce%b7%ce%bd%ce%b5%cf%82-%cf%83%cf%84%cf%81%ce%b1%cf%84%ce%b9%cf%8e%cf%84%ce%b5%cf%82

Κοιτάξτε με θαυμασμό τα έργα της πατρίδας μας μέσα στην καθημερινή της δόξα και κάθε φορά που διαπιστώνετε το μεγαλείο της να θυμάστε πως όλα αυτά τα δημιούργησαν άνθρωποι με τόλμη και αίσθημα τιμής. Και κάθε φορά που αποτύγχαναν σε κάποια δοκιμασία δε θεωρούσαν πως πρέπει να στερήσουν τη γη τους από τη δική τους ανδρεία. Αντίθετα, πρόσφεραν σε αυτήν την πιο όμορφη θυσία, τη ζωή τους. (Θουκ. ΙΙ, 43)

Συνέχεια ανάγνωσης «οι ήρωες ανυψώνονται πέρα από την ανάγκη της επιβίωσης»

καλημέρα, Καλημέρα! καλημέρ@ «καλημέρα»

astegos_2

Ένα πρωί σε μια υπόγεια διάβαση έχουν αράξει ή αδράξει δυο άνθρωποι από αυτούς που λένε «άστεγοι» μες το κρύο και την υγρασία. Οι συνάνθρωποι περνούν δίπλα τους βιαστικοί με τα προβλήματά τους, τις έννοιες τους, το χρόνο να τους πιέζει και να τους κάνει να κινούνται γρήγορα. Οι άστεγοι σιωπηλοί. Ο ένας συμμαζεύει τα πράγματά του νοικοκυρεύοντάς τα. Ο άλλος διαβάζει με το λιγοστό φως. Μπροστά μου κάποια κοπέλα, πλησιάζει τον ένα απ’ τους δυο σκύβει και του δίνει μια σοκολάτα και κάτι λεφτά ξεστομίζοντας «καλημέρα». Κοντοστάθηκα να δω τη σκηνή. Λες και μόνο αυτή τους έβλεπε. Ξαφνικά από αόρατοι έγιναν ορατοί. Παρόντες. Είναι κάποιες παρουσίες στη ζωή, απούσες. Και κάποιες απουσίες συνεχώς παρούσες. Όλα καλά. Κι άκουσα μιαν απόκριση από τον άστεγο. «Καλημέρα να σαι καλά κοπελιά» που ακόμη ηχεί στα αυτιά μου. Βαθιά φωνή. Πλήρης. Θερμή. Μια αγκαλιά. Τέτοια καλημέρα σπάνια ακούς. Σταμάτησε ο χρόνος. Είναι αυτό που γράψανε, είναι κάποιοι άνθρωποι που η ψυχή τους είναι πιο βαθιά απ’ την πληγή τους. Από εκεί που δεν το περιμένεις. Αυτοί που δεν υπολογίζεις. Οι περιθωριακοί. Οι «αλήτες» στη χώρα των θαυμάτων.

Παρακμή- Υποδούλωση – Αναγέννηση

afisa-200-xronia-filikh

Την Κυριακή 7 Δεκεμβρίου 2014 και ώρα 11.30 το πρωί στην αίθουσα του φιλολογικού συλλόγου «Παρνασσός» (Πλατεία Ἁγ. Γεωργίου Καρύτση 8 Αθήνα, πλησίον ΜΕΤΡΟ Πανεπιστήμιο) με αφορμή τα 200 χρόνια από την ίδρυση της φιλικής εταιρείας (1814-2014) θα έχουμε την ευκαιρία να μάθουμε, να συζητήσουμε και να προβληματιστούμε μέσα από άγνωστες πτυχές για τις ενέργειες και τη δράση της Φιλικής Εταιρείας, Σήμερα με ποιους τρόπους μπορούμε να πετύχουμε μια αναγέννηση;  Θα αναπτύξουν τις θεματικές οι: Δημήτρης Σταθακόπουλος και ο Ηλίας Φιλιππίδης. είσοδος ελεύθερη. Περισσότερα παρακάτω!

Συνέχεια ανάγνωσης «Παρακμή- Υποδούλωση – Αναγέννηση»

Ρε φίλε… Φιλότιμο έχουμε;

Δείτε τι έφτιαξαν! Μου άρεσε πολύ! Δεν μπορώ να αρνηθώ ότι ένιωσα μια υπερηφάνια… Όμως η ερώτησή μου είναι ότι ναι μεν λέμε στους ξένους και τους εντυπωσιάζουμαι μεν την έννοια «Φιλότιμο», αλλά μήπως την έχουμε χάσει τελικά;

 

Ενίσχυση σε Καστελόριζο και Μεγίστη

ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ !

na-min-ksexasoume

Στις 20 Ιουλίου 1974, σαράντα περίπου χιλιάδες Τούρκοι στρατιώτες, υπό την υποστήριξη της Τουρκικής Αεροπορίας και του ναυτικού εισέβαλαν παράνομα και κατά παράβαση του καταστατικού χάρτη του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών στις βόρειες ακτές της Κυπριακής Δημοκρατίας. Η απόβαση των Τουρκικών στρατευμάτων που ολοκληρώθηκε σε δύο φάσεις, με ένα μήνα σχεδόν διαφορά η πρώτη από τη δεύτερη, είχε ως αποτέλεσμα την παράνομη κατοχή, μέχρι σήμερα του 37% του νησιού.

40 χρόνια μετά….

ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ

 

Να έβγαινε αληθινό το όνειρο…

Δεν ξέρει ποιος είμαι

10262265_656411091096134_1365975237959357428_n

Αυτός ο άνθρωπος είναι 80 και επιμένει κάθε πρωί να προσφέρει πρωινό στη γυναίκα του. Όταν τον ρώτησαν: «Γιατί η σύζυγός σου είναι σε ξενώνα για τους ηλικιωμένους», Εκείνος απάντησε: «Επειδή έχει τη νόσο του Αλτσχάιμερ». Στη συνέχεια τον ρώτησαν: «Δεν θα τη νοιάζει αν μια μέρα δεν έρθεις για να φέρεις το πρωινό της;» και εκείνος απάντησε: «Δεν θυμάται… Δεν γνωρίζει καν ποιος είμαι, πέντε χρόνια δεν με αναγνωρίζει καν». Έκπληκτοι, του είπαν: «Τι θαυμάσιο πράγμα, αλλά ακόμα εξακολουθείς να φέρνεις το πρωινό στη σύζυγό σου, κάθε πρωί, ακόμα κι αν δεν το αναγνωρίζει …;» Ο άνθρωπος χαμογέλασε, κοίταξε στα μάτια και έσφιξε το χέρι του. Στη συνέχεια, είπε: «Δεν ξέρει ποιος είμαι, αλλά ξέρω εγώ ποια είναι…!

Δεν είναι όλα όπως φαίνονται

A young boy reading allowed to the class

 Καθώς στεκόταν μπρος στην τάξη της την Ε’ δημοτικού, την πρώτη ημέρα του σχολείου η νέα Δασκάλα του σχολείου, η κυρία Τζοβάνα είπε στα παιδιά ένα ψέμα. Όπως οι περισσότερες δασκάλες, κοίταξε τους μαθητές της και είπε ότι τους αγαπούσε όλους το ίδιο. Ότι όλοι τους ήταν καλά παιδιά. Αλλά αυτό δεν ήταν αλήθεια. Ένα παιδί ήταν διαφορετικό και της προξενούσε απέχθεια. Κάπου στο βάθος, μόνο του, με χαμηλωμένο το κεφάλι ήταν ένα μικρό αγόρι, ο Μανούσος. Ο Μανούσος δεν έπαιζε με τα άλλα παιδιά. Ήταν παραμελημένος με τσαλακωμένα πάντα ρούχα. Ανέδιδε διάφορες οσμές, σημάδι ότι χρειαζόταν μπάνιο. Δεν μιλούσε ποτέ, δεν απαντούσε στις ερωτήσεις. Η πρώτη σκέψη της Δασκάλας ήταν «Τι μπελάς μου φορτώθηκε φέτος. Αυτό το χαζό παιδί μου χαλάει την αρμονία της τάξης. Τι μου το φέρανε εδώ; Άντε τώρα, εγώ πρέπει να κανονίζω να πάει σε κανένα ίδρυμα.» Φερόταν όσο μπορούσε καλύτερα στο Μανούσο επιστρατεύοντας το ψεύτικο χαμόγελο και την υπομονή της. Αλλά αυτός ποτέ δεν μιλούσε.

Συνέχεια ανάγνωσης «Δεν είναι όλα όπως φαίνονται»

Όταν χτυπάς στον τοίχο

Κάποιες στιγμές έρχονται έτσι τα πράγματα και καταλαβαίνεις πολλά για τον εαυτό σου που δεν τα ήξερες ή μπορεί και να μην ήθελες να τα ξέρεις.  Πάντα αυτές οι στιγμές πονάνε. Πάντα αυτές οι στιγμές σου κλονίζουν πολλά πράγματα «σταθερά» που είχες μέσα σου.

Πόσες και πόσες φορές, εκτεθήκαμε και βρεθήκαμε να έχουμε κάνει βήματα στο κενό. Ας μην μιλώ για τους άλλους. Πόσες φορές βρήκα αδιέξοδο εκεί που ήμουν σίγουρος για τον εαυτό μου και ήθελα να τρέξω. Συνέχεια ανάγνωσης «Όταν χτυπάς στον τοίχο»

Τι είναι ρε η αγάπη;

 Ένα σύντομο μήνυμα για να μην κουραστούμε.

   Κάπου χθες το βλέμμα μου έπεσε πάνω σε μια «τοιχογραφία», κάποιες ΤΕΡΑΣΤΙΕΣ λέξεις που έγραφαν……

………»ΠΑΝΤΟΤΙΝΗ ΜΟΥ ΑΓΑΠΗ»

Η αλήθεια είναι ότι αμέσως τραντάχτηκα! Ενθουσιάστηκα! Στην εποχή μας που τα «σ΄ αγαπώ μ΄ αγαπάς» κρατά λίγους μήνες, υπήρχε μπροστά μου μια θαρραλέα μαρτυρία κάποιου, που διαμηνούσε για παντοτινή αγάπη.

Φυσικά, άμεσα αναζήτησα την αρχή της φράσης για να γνωρίσω το όνομα της κοπέλας που είχε πετύχει να γεννήσει αυτό το συναίσθημα στην καρδιά του αγοριού.

 Λοιπόν το όνομα της ήταν …»ΆΕΚ»!

 

 

Ανατροπή. Σκέψη κυρίαρχη στο μυαλό μου:
«Πως γίνεται να είναι αδύνατον να αντέξεις και να αγαπήσεις ένα έμψυχο πλάσμα και πως είναι δυνατόν να «αγαπάς» ένα άψυχο;»

Τελικά είναι πολύ απλό να θυσιαστείς για μια σκέψη, μια ιδέα, ένα στόχο αλλά πολύ αδύνατον να κουραστείς για τον διπλανό σου…
Τελικά το να αγαπήσεις είναι εύκολο αρκεί να είναι όλα έτσι όπως τα σχεδιάζει το μυαλό μας. Θέλουμε να αγαπήσουμε, όμως ένα πρόσωπο που είναι έτοιμο να είναι ακριβώς των διαστάσεων που το μυαλό μας του δίνει. Ούτε λιγότερο ούτε περισσότερο. Αδύνατον αυτό λοιπόν, αδύνατη και η αγάπη.

Αλλά ο Ντοστογιέφσκι μας το είπε ξεκάθαρα στους αδελφούς Καραμαζοφ. «Έυκολο για τον άνθρωπο να κόψει την καρδιά του και να την χαρίσει σ ολόκληρο τον κόσμο. Εύκολο για τον άνθρωπο να πεθάνει για κάποιον! Δύσκολο (έως ακατόρθωτο για τον σημερινό άνθρωπο) να ζήσει αντί να θυσιαστεί και απλώς κάθε μέρα να τον υπομένει…»

Άρα το να πεθάνω είναι εύκολο… Μιας στιγμής υπόθεση!
Το να ζήσω και να υπομένω τους συντρόφους μου… αρκετά δύσκολο!

Καλές υπομονές! Μπας κι αγαπήσουμε κι αγαπηθούμε…

Ποιος είναι τέλειος;

Ωραία…

Αλλά-ζουμε πορεία στη σκέψη

3221

Η φετινή δασκάλα μπαίνει στην τάξη της. Γνωρίζεται με τα παιδιά κι αρχίζει το μάθημα. Ο καιρός περνά.

Τα παιδιά παρουσιάζουν την εξής συμπεριφορά:

γκρινιάζουν αδιάκοπα για το κάθετι. Κυρία μου ‘πε αυτό κι εγώ αυτό ναι αλλά πρώτα με έσπρωξε. Σου ‘ πα μου ‘πες!

χαρακτηρίζει κάθε παιδί αρνητικά το συμμαθητή του σε μια δύσκολη στιγμή για την τάξη, σε ένα παιχνίδι συνεργασίας και αυτογνωσίας, αλλά και καθημερινά με κάθε αφορμή.

το κλίμα της τάξης φαίνεται αρνητικό διότι διαρκώς οι μαθητές εστιάζουν και μεγενθύνουν τα αρνητικά σημεία κυρίως στους συμμαθητές τους, πέρα από την δασκάλα, τον διευθυντή, το πρόγραμμα, το κυλικείο.

Αυτή είναι μια συμπεριφορά κατα την δασκάλα που έχει μάθει το κάθε παιδί να καλλιεργεί. Κοιτάμε τα αρνητικά σημεία του άλλου, τον κατηγορούμε, τον κατακρίνουμε.

Βάζει αρχή λοιπόν και αναχαιτίζει κάθε αρνητική σκέψη του κάθε μαθητή κάνοντας συνεχώς έναν προσωπικό διάλογο παλεύοντας να στρέψει τη ματιά των μαθητών στα χαρίσματα κάποιου, στον κόπο που καταβάλει, στο ότι επιτυχία είναι να παλεύεις και είσαι ενεργοποιημένος, στο ότι ο καθένας έχει μεγαλώσει σε άλλο περιβάλλον οικογενειακό με άλλα ερεθίσματα, με άλλες κληρονομικές καταβολές, με διαφορετικό πρόσωπο. Κάνει όλη η τάξη συμφωνία να παλέψει αυτό το άσχημο στοιχείο της και την δύναμη που σπαταλά σ’ αυτό να την αποδώσει στη μελέτη, στην καλή συνεργασία, στη φιλαλληλία, στην αγάπη, την συγχωρητικότητα, στο ομαδικό πνεύμα, στο αδιάσπατο και ανιδιοτελές επι-κοινωνιακό μοντέλο ζωής και συνύπαρξης με τον πλησίον. Σε στόχους ουσιαστικούς και υψηλούς!

Θέλει να βάλει αυτά τα «γυαλιά» στα παιδιά, που βλέπεις συγκαταβατικά τον άλλον, με αγάπη, συμπάθεια, κατανόηση, δεκτικότητα, σεβασμό και εκτίμηση γι’ αυτό που είναι, αυτοί οι φακοί που θωρούν μόνο τα χαρίσματα και δεν κατακρίνουν τις αδυναμίες παρα μόνο τις επισημαίνουν με μοναδικό σκοπό την βελτίωση.

Ο κόπος πολύς αλλά ασταμάτητος! τα παιδιά παιδεύουν την ψυχούλα τους να δουν αλλιώς τα πράγματα.

elpidohori_logo_small

και ύστερα από κάποιο διάστημα σιγά- σιγά αλλάζει η παλιά άσχημη ατμόσφαιρα δίνοντας τη θέση της – με την συνεξήγηση και την εσωτερική πάλη του καθένα για αναχαίτιση των κακών σκέψεων για τον διπλανό – σε μια δυνατή ενωμένη αδιάσπαστη τάξη που προσωρά μπροστά στη γνώση και την αλήθεια!

μάλιστα τα παιδιά γίνονται καθηγητές με την συμπεριφορά και τα λεγόμενά τους στους γονείς όταν πάνε να κατακρίνουν, να απορρίψουν, να πληγώσουν τον συγγενή, τον γείτονα, τον συνάνθρωπο, λέγοντάς τους

«Μάμά δεν ξέρεις αυτός ο άνθρωπος με τι παλεύει και συμπεριφέρεται έτσι! ή τι θέλει να μας δείξει ή τι θέλει να μας πει με αυτή τη συμπεριφορά του, ας μην κοιτάμε τις αδυναμίες του, σίγουρα έχει καλή διάθεση, κανείς δεν είναι κακός, εμείς να κοιτάμε τι κάνουμε»

αυτό ακριβώς θα παλέψουμε κι εμείς σ’ αυτή την μεγάλη παρέα αυτή την περίοδο!

δεν χάνουμε άλλο χρόνο από τη ζωή μας με την γκρίνια, 

ας εστιάζουμε στα καλά του διπλανού μας και ας δίνουμε το χέρι μας,

ας ακούσουμε τι έχει να μας πει, δεν θα μας δαγκώσει, μην τον φοβάσαι, 

ας τον σεβόμαστε, όσο αντέχει, όσο μπορεί, δίχως απαιτήσεις!

κι ας λέμε μια καλή κουβέντα! μια καλημέρα! ένα χαμόγελο. 

δεν κοστίζει, δεν πληρώνουμε! οι κακές σκέψεις εντελώς στην άκρη!

τις προσπερνάμε, δεν τις ακούμε!

μόνο καλές σκέψεις! δημιουργικές, ελπιδοφόρες, αναστάσιμες!

ΠΑΜΕΕΕ ΓΕΡΑΑΑ!

ΦΩΤΟ ΜΕ ΧΕΡΙΑ ΕΝΩΜΕΝΑ

Καλή Μυρι-κοστή

Ιθάκη – Κωνσταντίνος Καβάφης

Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη, 

να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος, γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.

Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας, τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις,

αν μεν’ η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.

Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας, τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις, αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου, αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.

Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος. Πολλά τα καλοκαιρινά πρωϊά να είναι που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους,

να σταματήσεις σ’ εμπορεία Φοινικικά, και τες καλές πραγμάτειες ν’ αποκτήσεις σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ’ έβενους, και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής,

όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά, σε πόλεις Αιγυπτιακές πολλές να πας, να μάθεις και να μάθεις απ’ τους σπουδασμένους.

Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη. Το φθάσιμον εκεί ειν’ ο προορισμός σου. Αλλά μη βιάζεις το ταξίδι διόλου.

Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει και γέρος πια ν’ αράξεις στο νησί, πλούσιος με όσα κέρδισες στο δρόμο, μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.

Η Ιθάκη σ’έδωσε τ’ ωραίο ταξείδι. Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο. Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.

Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δε σε γέλασε. Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα, ήδη θα το κατάλαβες οι Ιθάκες τι σημαίνουν.

Κοντόφθαλμες τάσεις μετρίου αναστήματος 2

1011274_590945257648163_758025770_n

Κοντόφθαλμες τάσεις μετρίου αναστήματος

1074000287_b28d96e42d

Ένας πρωτοετής φοιτητής της σχολής καλών τεχνών συναντά τον καθηγητή του. Κύριε καθηγητά, λέει, θέλω να σας παρακαλέσω να μου μάθετε τα μυστικά της τέχνης ώστε να μην χρειάζεται να παρακολουθήσω τόσα χρόνια την σχολή και να χάσω χρόνο. Θέλω να μου τα μάθετε κι εγώ θα σας αποζημιώσω. Κι ο καθηγητής απαντά: παιδί μου, αυτό δεν γίνεται. Εγώ δεν θα σου μάθω τίποτα, ό,τι μάθεις εσύ θα το μάθεις. Με υπομονή κι επιμονή, με αυταπάρνηση, με θυσίες, με αναζήτηση, με δεκτικότητα, με κριτική σκέψη, με ανοιχτά αυτιά.

Συνέχεια ανάγνωσης «Κοντόφθαλμες τάσεις μετρίου αναστήματος»

Το γραπτό

wordsΓράφει η Χρυσή Μαρούση

Δοκιμάζεσαι εσύ. Δοκιμάζομαι εγώ. Δοκιμάζεται κι ο άλλος. Δοκιμάζονται οι αντοχές μας. Η πίστη μας. Οι ικανότητές μας. Παράξενη η γραμματική της ζωής μας. Αλλιώτικη από αυτή των βιβλίων. Κανείς δεν μας τη δίδαξε. Κι είναι τόσο διαφορετική η κλίση των ρημάτων στην πράξη. Η ερμηνεία. Η χρήση. Η έννοιά τους. Αγαπώ. Συμβιβάζομαι. Διεκδικώ. Υποχωρώ. Παλεύω. Ανέχομαι. Αποφασίζω. Εθελοτυφλώ. Νοιάζομαι. Προσπαθώ. Κουράστηκα. Παραδίδομαι. Φθάρθηκε. Οφείλω. Πρέπει. Θέλω. Επιθυμώ. Λαχταρώ. Καταννοώ. Καταλαβαίνω. Ζω. Κλίσεις, εγκλίσεις, χρόνοι, φωνές και διαθέσεις όλα ανακατεμένα. Ποιος θα επιβάλει επιτέλους μια υποτυπώδη τάξη; Είναι κανείς σε θέση να το κάνει; Ποιος διορθώνει τα γραπτά μας; Τις εργασίες; Τις εκθέσεις μας για να μην εκτεθούμε; Την καθημερινή μας ορθογραφία; Ποιος εντοπίζει τα λάθη μας και μας τα επισημαίνει με το κόκκινο στυλό του; Ποιος μας εφιστά την προσοχή, ποιος μας λέει τι να προσέξουμε και πότε; Κανείς. Μόνοι μας είμαστε, εμείς και το γραπτό μας. Λευκές σελίδες που γεμίζουμε ανεξέλεγκτα, χωρίς την επίβλεψη κανενός. Πρέπει να τα βγάλουμε πέρα μόνοι μας. Άλλωστε Συνέχεια ανάγνωσης «Το γραπτό»

Νέα χρονιά, με νέα όνειρα!

Αν δεν δούμε τον νέο χρόνο με μία νέα ματιά, απλά πήγαμε ένα ακόμα βήμα προς το μεγάλο ταξίδι. Απλά χάνουμε αντί να κερδίζουμε!

Καλή νέα ματιά! Καλά όνειρα! Με το καλό οι νέοι στόχοι!

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: