Σουμέλα λεν’ την Παναγιά Σουμέλα λεν’ και σέναν

(Ποντιακό τραγούδι…)

Σουμέλα λεν’ την Παναγιά
Σουμέλα λεν’ και σέναν
Θα προσκυνώ την Παναγιά
Κι έρχουμαι με τ’ εσέναν.

Εγώ μικρός προσκυνητής Συνεχίστε να διαβάζετε Σουμέλα λεν’ την Παναγιά Σουμέλα λεν’ και σέναν.

Όσο υπάρχει ανθρωπιά και φιλότιμο…

Το όραμα του π. Αντωνίου

http://www.skai.gr/player/TV/?mmid=239480

Εθελοντές Γιατροί

Το στερεότυπο της εποχής μας θέλει τους γιατρούς να είναι διεφθαρμένοι λειτουργοί που πλουτίζουν παράνομα από τα φακελάκια των ασθενών και τις μίζες των φαρμακευτικών εταιρειών, και σίγουρα αυτό αφορά αρκετούς, αφού πολλοί έχουν μια σχετική ιστορία να αφηγηθούν.

Ομως η κρίση έχει φέρει στην επιφάνεια και ένα άλλο πρόσωπο των γιατρών. Αυτών που πλήττονται από την κρίση, όπως οι περισσότεροι εργαζόμενοι, που προσφέρουν εθελοντική εργασία -παρ’ όλα αυτά- σε κοινωνικά ιατρεία χωρίς να υπολογίζουν τα «διαφυγόντα κέρδη» των ιατρείων τους, που αρνούνται να χωρίσουν τους ασθενείς σε Ελληνες και μη Ελληνες, έχοντες και μη έχοντες.

«Μου έχουν λείψει τα απλά: το μεσημεριανό φαγητό, λίγος χρόνος στο σπίτι, επαρκής ύπνος… Με το μισό εισόδημα, τη διπλή δουλειά και μια φοβερά πιεστική κοινωνική ανάγκη να σε καλεί, δεν περισσεύει πλέον χρόνος για σένα».

Συνεχίστε να διαβάζετε Εθελοντές Γιατροί.

«Θα σου μιλήσω γιατί με σέβεσαι»

respect

Ένας άστεγος φυλάει την κουβέρτα του στους θάμνους του πάρκου και όταν φτάσει η ώρα την στρώνει και ξαπλώνει για ύπνο. Ένα βράδυ τον είδα να έρχεται καθώς πήγαινα στο σπίτι μου και ονειρευόμουν ήδη το κρεβατάκι μου. Τα κλειδιά στο χέρι, το κινητό στην τσέπη μαζί με τα χρήματα. Αυτός δεν κρατά κλειδιά, δεν έχει κλειδαριές, είναι «ξεκλείδωτος». Φυσιογνωμικά γνωριζόμαστε και γι’ αυτό χαιρετιόμαστε. Είσαι καλά; του λέω. Καλά, μου απαντά. Έξω μένω, τί να κάνω; Κάναμε μια ωραία συζήτηση, δεν ξέρω αν σας έχει τύχει, από αυτές που δεν σε κάνουν να βαριέσαι, αλλά από αυτές που δε θες να τελειώσει, αρκεί να είναι αμοιβαία η διάθεση.

Συνεχίστε να διαβάζετε «Θα σου μιλήσω γιατί με σέβεσαι».

Ήταν κάποτε ένας γιατρός…

fovos

Ήταν κάποτε ένας γιατρός. Μια μέρα φεύγοντας από την πόλη του για να πάει σε μια άλλη γειτονική, συνάντησε την πανούκλα που έμπαινε. Ο γιατρός σταμάτησε και την ρώτησε:
«Πάλι εδώ; Τι ήρθες να κάνεις;»
Και η πανούκλα απάντησε: «Είναι η σειρά μου να φροντίσω την πόλη σου».
«Πόσους θα πάρεις αυτή τη φορά;» ρώτησε ο γιατρός.
«Λίγους, γύρω στους χίλιους», απάντησε η πανούκλα.

Συνεχίστε να διαβάζετε Ήταν κάποτε ένας γιατρός….

Πρέβεζα: Ο θηλυκός “Χάτσικο” που συγκίνησε την τοπική κοινωνία. Πήδηξε μέσα στον τάφο του αφεντικού της!

20130421-214306.jpgΜια απίστευτη ιστορία…
Ακόμα και σήμερα, η “Αβγόλα”, δεν παύει να αναζητά το αφεντικό της…

Μια απίστευτη ιστορία που θυμίζει εκείνη του Χάτσικο, που είχε συγκινήσει όλον τον κόσμο με το να περιμένει, έως τον θάνατό του, το αφεντικό του, είναι αυτή που εκτυλίχθηκε και συνεχίζει να εκτυλίσσεται στο χωριό του Αγ. Θωμά στην Πρέβεζα.

Όλα ξεκίνησαν πριν λίγες μέρες όταν χάθηκε ένας αγαπητός άνθρωπος της τοπικής κοινωνίας από τον Αγ. Θωμά Πρέβεζας, ο Λάκης, όπως τον γνώριζαν πολλοί. Για τον Λάκη, το ψάρεμα την περασμένη Τρίτη, Συνεχίστε να διαβάζετε Πρέβεζα: Ο θηλυκός “Χάτσικο” που συγκίνησε την τοπική κοινωνία. Πήδηξε μέσα στον τάφο του αφεντικού της!.

Μάθε παιδί μου γράμματα!

cf80ceb1ceb9ceb4ceb9ceb1

Απο την Κοινωνική Αντολή:

Στους σύγχρονους καιρούς πολλά έχουν γραφτεί και ειπωθεί για την εκπαίδευση και την ευρύτερη παιδεία των νέων. Οι ασχολούμενοι με το θέμα αναγνωρίζουν τον καταλυτικό ρόλο της παιδείας στη διαμόρφωση της κοινωνίας και του έθνους, μολαταύτα στην πράξη παρατηρούμε ότι οι λύσεις που δίδονται είναι ημιτελείς, αποσπασματικές, ανοργάνωτες και συχνά εκτός στόχου. Μα τελικά, θα αναρωτηθεί κανείς, μπορούμε να συλλάβουμε ποιος ο στόχος της εκπαίδευσης και της παιδείας;

Ο Πλάτων θα αποφθέγγονταν κάπου στον 5ο με 4ο αιώνα π.Χ.: “Πάσα τε επιστήμη χωριζομένη δικαιοσύνης και της άλλης αρετής, πανουργία τις, και ου σοφία φαίνεται”, δηλαδή κάθε επιστήμη, όταν χωρίζεται από τη δικαιοσύνη και την υπόλοιπη αρετή, γίνεται πανουργία και όχι σοφία. Μήπως το απόφθεγμα αυτό μας θυμίζει κάτι; Δεν είναι οι επιστήμονες και τα τεχνολογικά επιτεύγματά τους που στηρίζουν τη σύγχρονη παγκόσμια επιβολή μιας νέας δικτατορίας;

Η αλήθεια για την αποτυχία της σύγχρονης εκπαίδευσης κρύβεται πίσω από τις λέξεις που χρησιμοποιεί ο Πλάτων. Ας τις δούμε μία-μία: Συνεχίστε να διαβάζετε Μάθε παιδί μου γράμματα!.

Ο Νικητής που δεν τερμάτισε πρώτος!

Να μία από εκείνες τις ιστορίες που σου δίνουν μπόϊ. Σε ανεβάζουν. Σε φορτίζουν με κουράγιο και ελπίδα. Δυστυχώς, τα συμβατικά μέσα ενημέρωσης τις αγνοούν τις ιστορίες αυτές και τις προσπερνούν. Εμείς εδώ, όχι.
Λοιπόν, η ιστορία αυτής της φωτογραφίας έχει ως εξής. Στις 2 του περασμένου Δεκεμβρίου, ο Βάσκος αθλητής Ιβάν Φερναντέζ Ανάγια συμμετείχε σε έναν αγώνα ανώμαλου δρόμου στην Μπουρλάντα, στο Ναβάρρε. Συνεχίστε να διαβάζετε Ο Νικητής που δεν τερμάτισε πρώτος!.

«ΚΑΛΗΜΕΡΑ !»

Καλημέρα!

«Πολυαγαπημένε, λατρεμένε, κολλητέ», «πολλά πολλά φιλιά, αγκαλιές και φιλάκια, σε φιλώ, σε λατρεύω» «τι τέλειο,  εκπληκτικό,  φανταστικό, υπέροχο, δεν υπάρχει!», «να περάσετε super», «ευτυχισμένος! ευτυχία!»… τι πλημμύρα λέξεων!  Σε μια εποχή που όλα λιγοστεύουν πρωτόγνωρα (για τους νεότερους) και φοβικά (για τους γεροντότερους), θα έλεγε κανείς  πως ο καταιγισμός έκφρασης τόσο ωραίων αισθημάτων λειτουργεί ως άξιο αντίβαρο. Είναι όμως έτσι;

 

Έχω την εντύπωση πως όχι. Έχω την εντύπωση ότι η πλειοψηφία του κόσμου είναι κλεισμένοι στα καθημερινά «καβούκια» τους, περιμένοντας να πέσει ο ουρανός στα κεφάλια μας (σαν τους Γαλάτες των παιδικών μας χρόνων). Έχω επίσης την εντύπωση ότι οι διαπροσωπικές σχέσεις, πέρα από ενθουσιώδη λόγια-λόγια-λόγια, δεν είναι κάτι περισσότερο από κυνικές, «γειωμένες», υπέρ το δέον ρεαλιστικές και δυστυχώς, ελάχιστα σπινθηροβόλες σχέσεις. Μας είναι σε κάτι χρήσιμος ο Α, μπορεί να μας εξασφαλίσει αυτό που θέλουμε; Τον προσεγγίζουμε. Σε αντίθετη περίπτωση, προσπερνάμε. Οι ανθρώπινες σχέσεις ρυθμίζονται από την Ανάγκη (και όχι μόνο από το Χρήμα, όπως νομίζουν πολλοί): Τι ανάγκες έχω και ποιος έχει ανάγκη ποιον. Μέγα αξίωμα! Γρήγορα, λοιπόν, μη χάνουμε χρόνο! Συνεχίστε να διαβάζετε «ΚΑΛΗΜΕΡΑ !».

«Σχεδία» περιοδικό δρόμου.

sxedia1

Με το χέρι υψωμένο, στέκεται έξω από τα McDonalds στο Σύνταγμα. «Περιοδικό δρόμου “Σχεδία”…», φωνάζει ο 36χρονος Αλέξης, άνεργος. Στο κόκκινο γιλέκο που φοράει, τα διακριτικά της ιδιότητάς του: «Διαπιστευμένος πωλητής». Φωτογραφία και ονοματεπώνυμο.

Πρόκειται για το πρώτο ελληνικό περιοδικό δρόμου και, από τις 27/2, νέο μέλος -το 122ο για την ακρίβεια- του Διεθνούς Δικτύου Εφημερίδων του Δρόμου, μιας οικογένειας εντύπων τα οποία διακινούν άτομα από ευάλωτες πληθυσμιακές ομάδες σε 40 χώρες (International Network of Street Papers – http://www.street-papers.org).

Τρία ευρώ η τιμή πώλησης – η απόδειξη, απαραίτητη. Καμία σχέση με ελεημοσύνη ή επαιτεία.

Συνεχίστε να διαβάζετε «Σχεδία» περιοδικό δρόμου..

Έρευνα για την μοναξιά.

monaxia613a_353124805

Στα πλαίσια μιας ἐρευνας που αφορά στη μοναξιά και τους νέους,

που διεξάγεται από φίλο μας ψυχολόγο,

καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών θέλουμε να σας παρακαλέσουμε να μπείτε στο link και να απαντήσετε ηλεκτρονικά

στο σύντομο ερωτηματολόγιο (2λεπτά το πολύ) και αν δεν σας κάνει κόπο

να το προωθήσετε σε φίλους και γνωστούς για να έχουμε επαρκές δείγμα.

Πατήστε τον παρακάτω σύνδεσμο.

Ερωτηματολόγιο (Κλίμακα Μοναξιάς: University of California Los Angeles)

ευχαριστούμε!

Αίγυπτος: η πλήρης απομυθοποίηση της Δημοκρατίας

Η Κοινωνική Ανατολή παρουσιάζει: ceb1ceb9ceb3cf8dcf80cf84ceb9cebfceb9-ceb4ceb9ceb1ceb4ceb7cebbcf89cf84ceadcf82

Ὅταν πρό 2ετίας περίπου ἔπεφτε ἀπό τήν ἐξουσία ὁ Χόσνι Μπουμπάρακ, ὁ αἰγυπτιακός λαός ὀνειρευόταν μιά ἀπροσδιόριστη εὐημερία, πού μᾶλλον θά ἐρχόταν κάπως μαγικά, αὐτόματα μαζί μέ τήν ἔλευση τῆς Δημοκρατίας. Ἐν πλήρῃ ἀφελείᾳ, ὁ κόσμος πολύ εὔκολα πείσθηκε (ἀπό ποιούς ἄραγε;) ὅτι γιά τήν ἔλλειψη ἀναπτύξεως φταίει ἀποκλειστικά ὁ διεφθαρμένος δικτάτορας, πού κρατᾶ τό δημόσιο χρῆμα γιά τόν ἑαυτό του. Σέ κάποιον πού κατηγοροῦσε ἀνελέητα τίς «κλοπές» τοῦ Μουμπάρακ γιά τήν δική του μιζέρια, ἀντέτεινα ὅτι, σύμφωνα μέ τίς πιό αὐστηρές ἐκτιμήσεις, τό ποσόν πού καταχράστηκε ὁ Μουμπάρακ ἀντιστοιχεῖ σέ 850 λίρες (περίπου €100, ἤ ἀλλιῶς ἕνα χαμηλό μηνιάτικο) κατά κεφαλήν. Καί τόν ρώτησα: Ἄν τό κράτος μοίραζε σέ ὅλους σας ἀπό 850 λίρες, θά λυνόταν τό πρόβλημα τῆς χώρας;

Σήμερα πού ἡ φτώχεια, ἡ ἀνεργία καί ἡ ἐγκληματικότητα φαίνονται ἀνεξέλεγκτες, ὅλο καί περισσότεροι Αἰγύπτιοι ἀναπολοῦν τήν χρυσῆ 30ετία τοῦ Μουμπάρακ. Ἡ πορεία πρός τήν «Δημοκρατία» ὅμως Συνεχίστε να διαβάζετε Αίγυπτος: η πλήρης απομυθοποίηση της Δημοκρατίας.

Μας ψεκάζουν…

φίλοι καταναλωτές με την υπέροχη μικροαστική αντίληψη και την κοντόφθαλμη ματιά αμύνεσθαι περι πάρτης! μην εγκαταλείπετε αυτό το άθλημα γιατί θα καταρρεύσετε, δεν είστε εσείς για να μοιράζεστε ούτε ένα κουτί μπισκότα, ούτε για να κινητοποιείστε για το κοινό συμφέρον! ο θεός σας έπλασε με άλλη προοπτική. Εσείς έχετε το χάρισμα να κάνετε like στο facebook, είστε φτιαγμένοι για πτυχία με μόνο όνειρο να τα έχετε κρεμασμένα σε έναν τεράστιο τοίχο πίσω από το γραφείο σας, έχετε πλαστεί για γάμο, αυτοκίνητο κι ακίνητο μα πάνω απ’ όλα για αχαλίνωτο σεξ εκτός βέβαια Τετάρτης και Παρασκευής μιας και ο πλάστης δεν το επιτρέπει…ρε σεις γιατί σκάτε; στα τσακίδια όλοι να πάνε ρε! μόνο η πάρτη σας να ναι καλά! αφήστε τους άλλους να λένε, δεν ξέρουν και ζηλεύουν και είναι και κακόβουλοι. Αφού μια χαρά επιβεβαιώνεστε από το μωάκι που σας λατρεύει και υποσχεθήκατε αγάπη για πάντα. Δεν περιμένει κανείς θυσίες από σας!

Συνεχίστε να διαβάζετε Μας ψεκάζουν….

Ελεύθεροι κατακτημένοι.

Αλκίνοος Ιωαννίδης

Δεν θα πω για τους άλλους. Λίγο με ενδιαφέρει η ποιότητα και η στάση τους σε τέτοιες στιγμές. Ούτε και περίμενα καλύτερη αντιμετώπιση. Όσο και να τους βρίσω, χαϊδεύω τα αυτιά μας και τίποτα δεν αλλάζει. Θα πω για εμάς, και συγχωρήστε με:

Έρχεται η μέρα που η μάσκα τραβιέται βίαια. Η μέρα που το αληθινό μας πρόσωπο φανερώνεται, θέλουμε-δεν θέλουμε, αφτιασίδωτο και τρομακτικά αληθινό. Πρέπει να το κοιτάξουμε, είναι θέμα ζωής και θανάτου. Πρέπει να το ρωτήσουμε, να μας πει ποιοι είμαστε. Γιατί μόνο αυτό γνωρίζει.

Γυρνάμε απότομα, για να αντικρίσουμε μια τρύπα στον καθρέφτη. Πού απουσιάζει το πρόσωπό μας; Το ξεχάσαμε σε μικρά, ταπεινά, εγκαταλελειμμένα σπίτια, στη σκόνη χαμηλών, πλύνθινων ερειπίων, στους τάφους αγράμματων, ακατέργαστα σοφών παππούδων. Εκεί αφήσαμε θαμμένες τις αληθινές καλημέρες, τη συγκίνηση των στίχων, την αλληλεγγύη των ανθρώπων κι ότι πολύτιμο δεν μετριέται σε χρήμα. Έκτοτε, προχωρήσαμε στον «σύγχρονο κόσμο» απρόσωποι, γυμνοί, παλεύοντας να κρατήσουμε το νήμα της ύπαρξής μας άκοπο, μέσα σε εποχές δύσκολες, μέσα σε ένα τοπίο που δεν μας μοιάζει.

Συνεχίστε να διαβάζετε Ελεύθεροι κατακτημένοι..

Ένα βλέμμα.

Ένα βλέμμα
Και ας τρώγωμεν πέτρες: το γλυκόπικρο όχι
Του Νίκου Ξυδάκη
Τι μας δείχνει η εν εξελίξει εμπειρία της χρεοκοπημένης Κύπρου; Πολλά. Μας δείχνει κατ’ αρχάς πώς αντιδρούν οι αδελφοί Κύπριοι σε ιστορικές στιγμές, αντιμέτωποι με κρίσιμα διλήμματα: αποφασίζουν. Και παρά το μικρό μέγεθος του νεαρού κράτους τους, τολμούν να αναλαμβάνουν το ρίσκο της εναντίωσης στους μεγάλους. Με όποιο κόστος. Φυσικά: το πανεθνικό και παλλαϊκό κίνημα της αυτοδιάθεσης είναι μνήμη νωπή ακόμη. Οπως νωπή είναι και η ήττα του 1974, η κατοχή του βορείου τμήματος, η προσφυγιά, ο σκληρός αγώνας για ανοικοδόμηση. Η αυτοδιάθεση, δηλαδή η αποτίναξη του αποικιοκρατικού ζυγού, στα χρόνια του ’50, κόστισε κάτι παραπάνω από χαράτσι επί των καταθέσεων: κόστισε αίμα, έφηβοι και παλικάρια απαγχονίζονταν κι ύστερα θάβονταν άκλαφτα σε φυλακισμένα μνήματα. Κάθε οικογένεια στην Κύπρο έχει τέτοιες μνήμες: μία φωτογραφία αγωνιστή, μία φωτογραφία αγνοούμενου, μία φωτογραφία με το χαμένο σπίτι στα Κατεχόμενα, φωτογραφίες με ξενιτεμένους στο Λονδίνο, στην Αυστραλία, στην Αμερική. Συνεχίστε να διαβάζετε Ένα βλέμμα..

Με τρέλα.

Έρχονται ώρες που η καρδιά μου πάλλεται δυνατά. Που εδώ στο στέρνο μέσα μια δύναμη φουντώνει. Με γαργαλάει γλυκά. Τα μάτια μου ανοίγουν και προσέχουν το καθετί. Μπορεί να καταλαβαίνω περισσότερα από όσα δείχνω πως καταλαβαίνω απλά για να έχουν την ικανοποίηση αυτοί που νομίζουν πως με ξεγελούν πως το καταφέρνουν, αφού σ’ αυτό περιμένουν να βρουν χαρά. Στη ψευτιά που σηκώνει τείχη και δημιουργεί αποστάσεις. Το βήμα μου γίνεται πιο γρήγορο. Ακούω τις ανάσες όσων με προσπερνούν. Τα χέρια μου σχηματίζουν γροθιές. Κάθε φωνούλα που μου τραγουδά να τα παρατήσω δέχεται γροθιά και σωριάζεται. Κάθε σχοινί που πάει να μου κόψει τη φόρα, κόβεται από τη φόρα μου. Κάθε στραβή σκέψη που θα εμποδίσει την επικοινωνία μου με τον άλλον που έχω απέναντί μου προσπαθώ να την αναχαιτίσω.

Συνεχίστε να διαβάζετε Με τρέλα..

Οι Πρωταγωνιστές στα Πομακοχώρια!

 

o-tempora-1

Απο την Κοινωνική Ανατολή: Ζώντας στη σύγχρονη κοινωνία δεν είναι λίγες οι στιγμές κατά τις οποίες αισθανόμαστε ότι η «κοινή λογική» καταστρατηγείται και επικρατεί η λεγόμενη παράλογη λογική. Ιδιαίτερο επίσης χαρακτηριστικό της περιρρέουσας ατμόσφαιρας είναι οι ταχύτατοι ρυθμοί και η ολοένα αυξανόμενη συχνότητα με την οποία εμφανίζονται παράλογα γεγονότα και καταστάσεις.

Ο εν λόγω παραλογισμός επεκτείνεται και σφραγίζει τις ανθρώπινες σχέσεις οι οποίες έχουν καταστεί προβληματικές, αν όχι σε πολλές περιπτώσεις αρρωστημένες. Οι πικροί καρποί των δηλητηριασμένων ανθρωπίνων σχέσεων εμφανίζονται καθημερινά και πολλαπλώς στην καθημερινή αδυναμία συνεννοήσεως των ανθρώπων στον επαγγελματικό ή οποιοδήποτε άλλο κοινό χώρο, τα ραγδαίως αυξανόμενα διαζύγια, μέχρι την απροκάλυπτη και ωμή βία (σωματική, λεκτική, διαδικτυακή). Η κατάσταση αυτή έχει προβληματίσει ουκ ολίγους συμπολίτες μας και δη διανοούμενους και έχουν γραφτεί αρκετά για το θέμα αυτό. Ωστόσο, για να λύσεις ένα πρόβλημα, πρέπει να εντοπίσεις την πραγματική αιτία και όχι τις συνέπειες. Συνεχίστε να διαβάζετε .

Ο Κώστας, τα ροδάκινα, η «μεγάλη ζωή» και η κατάληξη…

Ο Κώστας ήρθε να δουλέψει στην τεχνική εταιρεία που ήμασταν κάπου στο τέλος της δεκαετίας του ’90.
Ήταν μηχανολόγος αλλά ήθελε να κάνει γενικώς και με κάθε τρόπο ένα ξεκίνημα στην δουλειά των τεχνικών έργων. «Πάρ’ τον να του μάθεις πέντε πράγματα» μου είπε το αφεντικό.
Ξεκινήσαμε να πάμε σε ένα έργο που ήταν καμιά μισή ώρα δρόμο. Κουβέντα στην κουβέντα για να του δώσω και θάρρος μου είπε ότι είχε αρκετά στρέμματα με ροδάκινα στην κωμόπολη που ζούσε τα οποία του απέφεραν ένα ποσό 7.000.000 δραχμών – αν θυμάμαι καλά – το χρόνο! «Τα έχεις μόνος σου;» τον ρώτησα. «Μόνος μου! Ο πατέρας μου έχει πεθάνει. Έχω και κάτι Αλβανούς με βοηθάνε – Έλληνες δεν έρχονται για δουλειά» μου απάντησε. «Και με 7.000.000 δραχμές εισόδημα τον χρόνο κι αφεντικό ήρθες να γίνεις υπάλληλος για να κάνεις τι;» τον ξαναρώτησα. Έσκυψε το κεφάλι και είπε « ε να… θα παντρευτώ και η κοπέλα μου θέλει να ζήσουμε εδώ στην μεγάλη πόλη…» και συμπλήρωσε μια πρόφαση «…για τα παιδιά… Θέλω να μάθω την δουλειά να παίρνω δημόσια έργα…». Συνεχίστε να διαβάζετε Ο Κώστας, τα ροδάκινα, η «μεγάλη ζωή» και η κατάληξη….