Αγάπησά την ‘πού καρκιάς (Παραδοσιακό Κύπρου)

Το άκουσα πριν λίγες μέρες… Και μετά λένε για «ερωτικά» τραγούδια από Φοίβο, Καρβέλα, Justin Bieber στην Αμέρικα και τον κάθε έμπορο βιομηχανοποιημένης μουσικής…

Στίχοι :

Αγάπησά την ‘πού καρκιάς αμμά ενκαι εχαρηκά την

τον έναν γρόνον είχα την, τον άλλον έχασά την

Αα, την καρκιάν μου εχείς καμένην και με τυραννείς
Αα, λυπήθου με κι αρκίνα πκιον να με πονείς

Αγάπησά την ‘πού καρκιάς κι έπινα τον καμόν της
και μέραν νύχταν έρεσσα κρυφά ‘που το στενόν της

Αα, την καρκιάν μου εχείς καμένην και με τυραννείς
Αα, λυπήθου με κι αρκίνα πκιον να με πονείς

Mi Ultimo Tango en Atenas

Οι APURIMAC παρέα με την Έλλη Πασπαλά, μας τραγουδάνε το Τελευταίο μου ταγκό στην Αθήνα. Πρόκειται για ένα τραγούδι με την εξής πρωτοτυπία: ενώ είναι γραμμένο στην ισπανική γλώσσα, ο δημιουργός του Daniel Armando (αργεντινός στην καταγωγή και με πείρα από κρίσεις και χρεωκοπία) χρησιμοποιεί 100 ελληνικές λέξεις δοσμένες στην ισπανική γλώσσα, οι οποίες περιγράφουν με πολύ δυνατές εικόνες όλη την πραγματικότητα που ζούμε στις μέρες μας.
Και γιατί το τελευταίο μας ταγκό; Γιατί αν δεν ξυπνήσουμε και δεν αντιδράσουμε σαν άνθρωποι άμεσα, τότε δεν θα υπάρξει άλλη ευκαιρία να τραγουδήσουμε και να χορέψουμε ένα ταγκό ακόμα.

Λένε ότι 16.000 Ισπανόφωνες λέξεις έχουνε Ελληνική λέξη.

Ο ΓΛΑΡΟΣ ΙΩΝΑΘΑΝ

Η ζωή ενός ξεχωριστού γλάρου!

Ένα τραγούδι για όσους πολέμησαν…

Κι αντέχουν ακόμη! Πολύ ωραίο, με γνήσια νοσταλγία και πόνος για αυτούς όλους που πέρασαν και πρόσφεραν ότι μπορούσαν για εμάς και το τόπο μας…

Ονειροπόλος…

Για να κάνουμε κανένα όνειρο….

(απ’το δίσκο: Τα ρόδα της αυλής , της Άννας Μπουρμά)

Μην κλαις και μη λυπάσαι που βραδιάζει!

Μην κλαις και μη λυπάσαι που βραδιάζει
εμείς που ζήσαμε φτωχοί
του κόσμου η βροχή δε μας πειράζει
εμείς που ζούμε μοναχοί

Τα σπίτια είναι χαμηλά
σαν έρημοι στρατώνες
τα καλοκαίρια μας μικρά
κι ατέλειωτοι οι χειμώνες

Μην κλαις και μη φοβάσαι το σκοτάδι
εμείς που ζήσαμε φτωχοί Συνεχίστε να διαβάζετε Μην κλαις και μη λυπάσαι που βραδιάζει!.

Ω Ελλάς ηρώων χώρα!

Ένα ποίημα γραμμένο πριν το 1900 και όμως άκρως επίκαιρο!

Ελπίζουμε όλοι, να κάνει ο καθένας μας την αλλαγή και από γάιδαροι που έχουμε καταντήσει, να γίνουμε πάλι, όχι ήρωες αλλά άνθρωποι και πάλι Έλληνες!Ξεκινώντας από αύριο, ας έχει η πατρίδα μας ένα καλύτερο μέλλον!

Η ουρά τ’αλόγου

Ένα πολύ δυνατό κομμάτι, από το νέο άλμπουμ του Γιάννη Χαρούλη και του Θανάση Παπακωνσταντίνου:»Μαγγανείες».

Για να εμπλουτίζουμε λιγάκι το τοπίο της επικαιρότητας!

 

..Φρίξον ήλιε στέναξον η γη…

… Εάλω η Πόλις…

Καλή επιτυχία στα παιδιά των Πανελληνίων!

Να σας πω το μυστικό μου;

Καλή άνοιξη! Καλή εβδομάδα!

Αδελφή πες μου,
τι είναι Θεός
κι μυγδαλιά άνθισε.
Ν.Καζαντζάκης

Δε με τρομάζει το τέρας…

…Δε με τρομάζει το τέρας, ούτε κι ο άγγελός μου
ούτε το τέλος του κόσμου, με τρομάζεις εσύ.

Με τρομάζεις ακόμα, οπαδέ της ομάδας
του κόμματος σκύλε, της οργάνωσης μάγκα
διερμηνέα του Θεού, ρασοφόρε γκουρού
τσολιαδάκι φτιαγμένο, προσκοπάκι χαμένο
Προσεύχεσαι και σκοτώνεις, τραυλίζεις ύμνους οργής
έχεις πατρίδα το φόβο, γυρεύεις να βρεις γονείς
μισείς τον μέσα σου ξένο κι όχι, δεν καταλαβαίνω
δεν ξέρω πού πατώ και πού πηγαίνω.

Συνεχίστε να διαβάζετε Δε με τρομάζει το τέρας….

Πρώτη μέρα της Άνοιξης!

 

Σήμερα, με την εαρινή ισημερία μπαίνει και επισήμως η άνοιξη! Με το καλό να τη δεχτούμε! Και γύρω μας αλλά και… στην καρδιά μας!

Μας έβγαλε από την άβυσσο της ενοχής για το δικό μας τραγούδι…

Οι ζευγάδες φεύγουν κυρά Δόμνα, η σπορά μένει

     ΩΔΗ ΣΤΗ ΔΟΜΝΑ ΣΑΜΙΟΥ
   Η φωνή της είχε πότε το χρώμα της Ανατολής, και πότε του άδεντρου βουνού. Ώχρα και θρυμματισμένο καφετί. Σα να σεργιανούσε πάντα.         «Είμαι ξενάκι. Τη βλέπεις τη θωριά μου. Προσπαθώντας για λίγο γαλανό, απ’ το ταξίδι μου το πρώτο, έφερα μαζί τη σκόνη και τη νοικοκυροσύνη, τα’ σμιξα με τ’ απάτητα και του λαού μου τη λαλιά. Δες με! Πόσος κόπος, πόσος πόνος, ατέλιωτο σεργιάνι απ’ τα μικράτα μου, να βάλω χίλιες φωνές και δυο χιλιάδες ήθη και του κόσμου τα ανείπωτα, στη σειρά, στη καρδιά. Γυναίκες στα παράλια, βοτάνια και ορμή ορεινή, καυμοί θαλασσινοί, του κάμπου βάσανα. Δεν είμαι μόνο μία συλλέκτρια. Οι καταγραφές μου εμεπιρία. Οι εμπειρίες χαρά. Κι οι άνθρωποι αγάπη.  Η ζωή μου όλη ένα αέναο ταξίδι.»       Είμαι δυο βήματα μακριά της κι ακόμη παραμιλώ τις σκέψεις μου. δεν χρειάζεται να ρωτάς. Εκείνη επίμονη, ταγμένη, παντού, έκανε το μεράκι της δικό μας. Επανέφερε μνήμες χαμένες πίσω. Πλούτος αυθεντικός, τέχνη ανεπιτήδευτη. Μας έβγαλε από την άβυσσο της ενοχής για το δικό μας τραγούδι. Δημοτικό τραγούδι είμαστε εμείς, τα παιδιά των ανώνυμων, τα παιδιά των λαών. Και μόνο γι’ αυτό σ’ ευχαριστώ κυρά Δόμνα.
Καλό υπόλοιπο σεργιάνι!

…δε βρήκα λόγια ταιριασμένα!

Με αφορμη το θέμα του  διαγωνισμσμού, ένα τραγούδι απο τους αγαπημένους Χαϊνιδες!

Αγιογραφίες…

Ένα υπέροχο άγνωστο οργανικό τραγούδι…

Το καπηλειό

Ήτανε όμορφο θαρρώ
εκείνο τον παλιό καιρό
το καπηλειό μου
γιαλός, καημός και τσικουδιά
βαρμένα μέσα στην καρδιά
με τ’ όνειρό μου.

Συνεχίστε να διαβάζετε Το καπηλειό.

Φλεβάρης των φλεβών

Έχει ξαναμπεί… αλλά επειδή μας αρέσει πολύ και ταιριάζει στην εποχή!!!

Καλημέρες!