Διάσημα προθανάτια λόγια!

Λίγο για να χαμογελάσουμε!

Προλαβαίνουμε να περάσουμε απέναντι;

Παράξενη γεύση έχει.

Όχι ρε, δεν είναι πολύ κλειστή η στροφή.

Καλό σκυλάκι.

Σίγουρα αντέχει η γέφυρα; Συνεχίστε να διαβάζετε Διάσημα προθανάτια λόγια!.

Αποχαιρετώ θα πει: έντυσα τη ζωή μου με ψυχή

JasmFlowers1b_t

Ο καθηγητής μου με κάλεσε να κάνουμε κάποιες εργασίες στο σπίτι το οποίο νοίκιαζε ως τώρα και από το οποίο μετακόμισε ύστερα από έντεκα χρόνια διαμονής. Τον θαύμασα γιατί το παρέδωσε αφού πρώτα το έβαψε όλο με δικά του έξοδα ενώ δεν όφειλε να το κάνει. Το καθάρισε, τελειώσαμε μικρά μερεμετάκια και παρέδωσε τα κλειδιά. Η νοικάρισσα δεν το εκτίμησε καθόλου αυτό, ενώ της φέρθηκε άψογα σαν γιος της. Για να δεις ποιος είναι ο άνθρωπος και πως το μυαλό «κολλάει» λες και θα είμαστε για πάντα εδώ…

Ο καθηγητής μού είπε: «αυτός είναι ο χαρακτήρας μου! κι ας μην το εκτιμά, είμαι εντάξει.  Σπάνια παραδίδονται σπίτια σε τέτοια κατάσταση από τον ένοικο». Θα μπορούσε να το παρατήσει και να φύγει κι όμως δεν το έκανε. Κατα τη γνώμη μου θέλει ψυχή αυτό.

Μα η εικόνα που συγκράτησα φεύγοντας ήταν μια ιερή στιγμή…το κοίταξε με μια ματιά ζεστή, ακούμπησε ένα φιλί στον τοίχο και άφησε άλλο ένα φιλί στο πάσο κλείνοντας τα μάτια.

Τον είδα συγκινημένο γι’ αυτό που αφήνει κι ας πάει σε κάποιο καλύτερο. Εδώ μέσα, σ’ αυτό το σπίτι, μου είπε, δημιούργησα την οικογένειά μου. Αλήθεια με πόσα αντικείμενα στη ζωή μας «συναναστρεφόμαστε», κι αποτελούν το μέσο, μας εξυπηρετούν αθόρυβα για να δημιουργήσουμε, να χτίσουμε, να περάσουμε τα βράδια και τις μέρες μας, τις δυσκολίες και τις χαρές μας! τα ντύνουμε με την ψυχή μας μέσα στο χρόνο, στη πορεία μας. Μαζί τους εξελλισόμαστε κι αναπτυσσόμαστε, εκεί σχετιζόμαστε! Γι’ αυτό τα φροντίζουμε και τα «πονάμε». Γι’ αυτό όταν τα αποχαιρετάμε έρχονται στο μυαλό όλα όσα περάσαμε με αυτά για να «εξουδετερώσουμε τη φθορά» και να σταθούμε αντιμέτωποι με τη ζωή μας!

Συνεχίστε να διαβάζετε Αποχαιρετώ θα πει: έντυσα τη ζωή μου με ψυχή.

Μου έχεις τάξει μια εκδρομή;;;

εκδρομη 2_01-03

 

Δυστυχώς, λόγω άσχημων καιρικών συνθηκών οι οποίες προβλέπονται για αύριο, αναγκαζόμαστε να αναβάλουμε την επίσκεψή μας στο Τατόι.

Πρώτα ο Θεός, θα την πραγματοποιήσουμε όταν ανοίξει λίγο ο καιρός

Ας ανοίξουμε και κανένα βιβλίο!!!

αναγνωση_26-02-2014

πληροφορίες χάρτη: εδώ

πληροφορίες Μ.Μ.Μ.: εδώ

Βραδιά σινεφίλ!!!

ταινία 19-02

Σφύριξε Χαρούμενα… Μπορείς!

Να μας έχει ο Θεός γερούς πάντα ν’ ανταμώνουμε και να ξεφαντώνουμε βρε

Ας κρατήσουν οι χοροί
και θα βρούμε αλλιώτικα
στέκια επαρχιώτικα βρε
ώσπου η σύναξις αυτή
σαν χωριό αυτόνομο να ξεδιπλωθεί

Mέχρι τα ουράνια σώματα
με πομπούς και με κεραίες
φτιάχνουν οι Έλληνες κυκλώματα
κι ιστορία οι παρέες

Συνεχίστε να διαβάζετε Να μας έχει ο Θεός γερούς πάντα ν’ ανταμώνουμε και να ξεφαντώνουμε βρε.

Magna Graecia !

Είναι ακριβό ν’ αγαπάς.

1212101401

«Ποιο το χρώμα της αγάπης; ποιος θα μου το βρει;» Με ευγνωμοσύνη θυμάμαι έναν άνθρωπο που ποτέ δεν μου είπε «σ’ αγαπάω» αλλά πάντα η στάση του είναι μια έμπρακτη δήλωση αυτής της κατάστασης. «Όποιος αγαπά βρίσκει έναν τρόπο, όποιος αδιαφορεί, μια δικαιολογία». Πολύ αληθινό αυτό το ρητό. Γι’ αυτό είναι ακριβό να αγαπάς. «Με τόσα ψέμματα που ντύθηκαν οι λέξεις πως να σου πω το σ’ αγαπώ να το πιστέψεις» λέει το τραγούδι. Πέρα όμως από όλα τα λόγια, τα χιλιάδες λόγια είναι αλήθεια πως η αγάπη έχει κίνηση δεν είναι στάσιμη, ούτε στατική. Έχει δημιουργία και έμπνευση, έχει αναζήτηση, απλότητα, ειλικρίνεια. Μετά έχει κατανόηση, συγκατάβαση, θυσία. Αγαπάμε με ιδιοτέλεια. Δεν θέλουμε να χάσουμε αυτούς που έχουμε γύρω μας γιατί επιβεβαιωνόμαστε. Γιατί θα γκρεμιστούμε. Θα μείνουμε μόνοι.

Συνεχίστε να διαβάζετε Είναι ακριβό ν’ αγαπάς..

Όσο μπορείς

Κωνσταντίνος Καβάφης

Όσο μπορείς

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.
Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ’ εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία,
ως που να γίνει σα μια ξένη φορτική.

[1913]

Στιγμές

cf83cf85cebdceb8ceb7cebcceb1

 

 

 

 

 

 

 

 

Βράδυ σε νοσοκομείο. Συνομιλία με τον ασθενή.

Ακούω συμβουλές πρωτότυπες από την εμπειρία του.

Αποσταγμένη από τα λάθη του. «Δεν κάνεις καλά».

Το δέχομαι γιατί ξέρω πως δεν το λέει με εμπάθεια.

Δεν θέλει να μου την πει.

Θέλει να με σώσει από κακοτοπιές που ο ίδιος πέρασε!

Είδα πως αυτό δεν γίνεται έτσι, απόφευγέ το.

Περπατώ στο διάδρομο. Ασθενείς στα δωμάτια.

Κυρίως ηλικιωμένοι. Με «χιόνια» στα μαλλιά.

Ώρα 10. » Να ζήσεις Νικόλα και χρόνια πολλά

μεγάλος να γίνεις με άσπρα μαλλιά…

Συνεχίστε να διαβάζετε Στιγμές.

«Θέλει μαστοριά η ζωή»

398122_10151353075351897_531353832_n

Σου έχει τύχει να μεθύσεις δίχως να πιεις αλκοόλ; τόσο πολύ να ηρεμήσει η ύπαρξή σου που να απολαμβάνει την ησυχία της νύχτας. Τότε που εγκαταλείπεις την βουή και τη φασαρία και βρίσκεις τη φύση όσο πιο ατόφια μπορείς προκειμένου να αφεθείς πάνω της ξεφορτώνοντας τα δισάκια που καθημερινά παλεύεις να ταχτοποιήσεις. Την ώρα ακριβώς που ακουμπάς το κεφάλι σου σε μια πέτρα ή στο χώμα και εναποθέτεις το σώμα σου στη μητέρα γη, «φυτεύεις» εκεί τις σκέψεις σου, αδειάζει το κεφάλι σου, όταν ξαπλώνεις στο χώμα  βλέπεις μόνο ουρανό, μόνο αστέρια, μόνο δέντρα υψωμένα. Και είναι αλήθεια πως ό,τι δεν θωρείς δεν υπάρχει. Και υπάρχει ό,τι παρατηρεί ο οφθαλμός. Αν στρέψεις αλλού τα μάτια παύει να υπάρχει το ορώμενο. Όταν βλέπεις ουρανό καθρεπτίζεσαι και σιγά, σιγά ακούς την ανάσα σου. Και μ’ αυτή βάζεις όλο τον κόσμο στα πνευμόνια σου. Αφουγκράζεσαι στην ησυχία κινήσεις αλλιώτικες του νου, μπορείς να μπεις σε διαδικασία αυτοκριτικής όσο αντέχεις. Για να αντέχεις πρέπει να έχεις καρδιά γενναία. Περνά η ζωή σου τέτοιες στιγμές γρήγορα σαν φιλμάκι από μπροστά σου. Ώρες αγωνίας και πόνου που φαίνονταν ατέρμονες, στιγμές χαράς και ευτυχίας που δεν τις χόρταινες και άγγιζαν αιωνιότητα. Βλέπεις που γέρνει η πλάστιγγα. Κοιμάσαι τότε με γαλήνη και αταραξία και ξεκουράζεται η ψυχή σου. Κάποιος αέρας θα σε ξυπνήσει για να επιστρέψεις νωρίς στην καθημερινότητα με εφόδια, σαν τον Μωυσή που γύρισε με τις πλάκες των εντολών από το όρος.  «Θέλει μαστοριά η ζωή» μου ‘χε επισημάνει ένας ηλικιωμένος κάποτε που συναντηθήκαμε σε ένα πηγάδι στο χωριό. Μου το ‘πε με τέτοια κατάσταση σα να μου ‘λεγε…ερε να μου να στην ηλικία σου! και τι δε θα κανα! τον κόσμο θα χαλούσα! Όσο σφίγγεις τις γροθιές σου τόσο ο φόβος συρρικνώνεται και καταλαβαίνεις πια πως είναι ένα παιχνίδι του μυαλού ανυπόστατο. Στη φύση μαθαίνεις τις νύχτες στη ζωή παλεύεις να κάνεις μόνιμο το άφθαρτο στο πετσί σου. Κι όλα αυτά μοιάζουν με πηγή δροσιστική που ξεδιψά το πρόσωπό σου σε τούτη τη γη, αρκεί να φτάνεις όπου δεν μπορείς κι έτσι εσύ μόνο εσύ να γράφεις την ιστορία σου και την πορεία σου, ώστε να γίνεται εγχειρίδιο μαστοριάς, προοπτικής και έμπνευσης  στη ζωή για τους επόμενους όταν πια θα έχεις χιονισμένα μαλλιά και μάτια γεμάτα φωτιά. Αλλά τότε μόνο από το παράθυρο θα μπορείς να αγναντεύεις. Μη φοβάσαι οι ζωντανοί πονάνε, οι πεθαμένοι δε νιώθουν!  Νιώσε, αγάπα, γέλα, είν’ η ζωή μια τρέλα!…που θέλει μαστοριά. Αυτά.

«Μια αγκαλιά θέλω κυρία»

330791_KidHuggingTree_NorthCarolina_EmSartor_620x588

Πήγα στην ετήσια γιορτή ενός πολύ καλού νηπιαγωγείου. Οι μικροί μας φίλοι παρουσίασαν την ιστορία της Ελλάδας κατά περιόδους. Από τους αρχαίους χρόνους μέχρι τους σύγχρονους. Παρατηρούσα αυτά τα πλασματάκια και συνειδητοποίησα πως βλέπω το μέλλον. Να δείτε κάτι βλέμματα, κάτι μάτια φρέσκα, ζωντανά, φωτεινά! Αξίζει σκέφτηκα κανείς να χτίσει ένα σχολείο, αξίζει πολλά! Έπειτα στο τρένο ο νους μου γύριζε στη διαπίστωση πως κανείς δεν ασχολείται ουσιαστικά με τα παιδιά, με το μέλλον. Οι μεγαλύτεροι κουρασμένοι δεν έχουν αποθέματα…Καθώς επέστρεφα συνάντησα στη γειτονιά μια φίλη καλή και μιλήσαμε αρκετή ώρα μιας και δεν της έκρυψα τον ενθουσιασμό μου από αυτή την γιορτή που είχα παρακολουθήσει και εφόσον κι αυτή είναι εκπαιδευτικός. Με είπε κάποια στιγμή για ένα κοριτσάκι στο γυμνάσιο που μπήκε στην τάξη και της λέει: «μια αγκαλιά θέλω κυρία, μια αγκαλιά». Και άλλα περιστατικά που την παρακαλούν οι μαθητές προς το τέλος της ώρας να σταματήσουν το μάθημα και να συζητήσουν. Στην έκκληση του παιδιού για μια μόνο αγκαλιά, τα μάτια μου «λύγισαν».Δεν κοστίζει μια αγκαλιά αλλά είναι ακριβή, δυσεύρετη. Αγκαλιές δεν πουλιούνται μόνο χαρίζονται και για να αγκαλιά-ζεις όχι μόνο με τα χέρια πρέπει να ‘χεις χορτάσει αγκαλιές! να κάνεις τον άλλον δικό σου καθώς τον τοποθετείς στην καρδιά σου, εκεί που αναπνέεις. Τι σπουδαίο! μπορεί και να μην αγκαλιάζεις  συνέχεια τον άλλον, αλλά να γίνεται η παρουσία σου κάθισμα αναπαυτικό που ξεδιψάσει η ψυχή του. Αυτό είναι δωρεά από χαριτωμένους ανθρώπους!που παλεύουν να λειαίνουν τις γωνίες τους. Πόσο ένα παιδί τρέφεται και δυναμώνει με μια αγκαλιά από πρόσωπα αγαπημένα! πόσο ανάγκη την έχει και πόσο λείπει. Δεν το μεγαλώνουν μόνο τα χρήματα ή τα χατίρια, τα ρούχα και τα φροντιστήρια αλλά η διάθεσή μας να ασχοληθούμε μαζί του με αφοσίωση, μιας και το δυσκολότερο κατόρθωμα είναι να «χτίσεις» ανθρώπους που στέκονται σωστά.

Η σιωπή της Αγάπης

«Είτε συγκεντρώσεις όλη την προσοχή σου σε ένα στρουμπουλό τριαντάφυλλο, είτε στα μάτια ενός σκύλου, είτε στον τρόπο που κινούνται τα αστέρια ή τα σύννεφα, είτε στη μαγική δαντελένια φιγούρα των δέντρων που διαγράφεται στο νυχτερινό ουρανό όταν τα κοιτάς ξαπλωμένος, είτε ταξιδέψεις πολύ και πετάξεις πάνω από τη γη νιώθοντας για λίγο εξωγήινος θα καταλήξεις στο ίδιο συμπέρασμα: Ότι οι φόβοι και το χάος είναι μια ψευδαίσθηση και πίσω από όλα βρίσκεται μια απέραντη θάλασσα αγάπης σαν μήτρα που μας περιέχει όλους και όλα.
Αυτό το αιώνιο μαύρο, το γεμάτο πλανήτες, γαλαξίες,  ήλιους, σκέψεις, εμάς και τα ποδήλατά μας, τα όνειρά μας, τα μυρμηγκάκια, τα χαμένα στυλό και τις κούκλες και τα μύρια όσα, δεν είναι παρά αυτή. Η ίδια η αγάπη και ό,τι καταλαβαίνει ο καθένας σαν θεό. Αν έστω και μια στιγμή κάνεις λίγο πραγματικά ησυχία ίσως σε διαπεράσει και σένα η μουσική της και ανοίξει επιτέλους η καρδιά σου  σαν παχουλό τριαντάφυλλο».

Ε.Τ.

Τι είναι Γέροντα, για το Θεό χίλια χρόνια;

askitisstoxotzebaΚάποιος κουτοπόνηρος πλησίασε έναν ασκητή και τον ρώτησε:

– Τι είναι Γέροντα, για το Θεό χίλια χρόνια;

– Ένα λεπτό της ώρας, παιδί μου, αποκρίθηκε εκείνος.

– Και τι είναι μια βαλίτσα χρυσάφι;

– Τίποτα! Μία δραχμή.

– Τότε παρακάλεσε Γέροντα το Θεό να μου δώσει μία…δραχμή!

Τον λοξοκοίταξε ο ασκητής, σιώπησε και σε λίγο του απάντησε:

– Το είπα στο Θεό και μου είπε να περιμένεις ένα λεπτό!

Άστεγος κέρδισε το λαχείο και επιμένει να μένει στο δρόμο.

Η τύχη χαμογέλασε στον Ντένις Μαχούριν, που είναι άστεγος από το 1978. Παρά το γεγονός, όμως, ότι κέρδισε σε λαχείο 50.000 δολάρια εκείνος αρνείται να εγκαταλείψει το δρόμο και θέλει να συνεχίσει να ζει στη σκηνή του.

Όπως είπε ο ίδιος, τα χρήματα που κέρδισε θα τα χρησιμοποιήσει για να φτιάξει τα δόντια του, να επισκεφθεί το γιο του και κάποια θα τα βάλει στην άκρη για ώρα ανάγκης.

Σκέφτεται, ακόμη, να ανακαινίσει τη σκηνή του, λέγοντας ότι είναι πολύ ευτυχισμένος που ζει στη φύση και ότι δεν θέλει να αγοράσει και να μείνει σε ένα κανονικό σπίτι.

Θα δώσει, επίσης, από 100 δολάρια σε άλλους άστεγους που γνωρίζει, ενώ δεν αποκλείει να βοηθήσει κι άλλους ανθρώπους που το έχουν ανάγκη.

http://news.in.gr

Καλαντόπιτα 2013 ντοκουμέντα!

«Ο νους μας είναι αληταριό που όλο δραπευτεύει»

59295_310868355683907_1631609483_n

Σε ένα κουτούκι ένα βράδυ εκεί που βαρούσαν τα όργανα τις μελωδίες και τα στόματα τις έντυναν με στίχους είδα έναν Κυρ-Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη. Κύριος ευτραφής, με γένι ασπρισμένο περιποιημένο καθόταν δίπλα στην ορχήστρα με παρέα το τραπέζι του. Είχε πάνω τον μεζέ και την κανάτα με το κρασί. Καθώς το βλέμμα μου τον εντόπισε έμεινα να τον κοιτάζω που είχε σκύψει το κεφάλι και τα μάτια του κουπιά τον ταξίδευαν σε αναμνήσεις, σε προσμονές, σε ανείπωτα, σε ιστορίες που τραμπάλιζε η λύπη με τη χαρά. Να βυθίζεται το κρασάτο βλέμμα του σε άλλο κόσμο δίχως να’ ναι μεθυσμένος. «Ο νους είναι αληταριό που όλο δραπετεύει» λέει ένα τραγούδι. Θύμιζε τον Παπαδιαμάντη που ύφαινε τις ιστορίες του με την πραγματικότητα και όσα είχε βαθιά μέσα του φυλαγμένα όσο καθόταν στην μπακαλοταβέρνα του Καχριμάνη. Κι όταν το τραγούδι τελείωσε ξύπνησε και γύρισε στο τραπέζι ο νους του. Χειροκρότησε με ευχαρίστηση και χαμογέλασε.

Συνεχίστε να διαβάζετε «Ο νους μας είναι αληταριό που όλο δραπευτεύει».

Άνδρας στο τιμόνι – γυναίκα στο τιμόνι

ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΤΟ ΥΦΟΣ ΤΟΥ ΣΚΥΛΟΥ !!!!!

Φράσεις που έπαψαν να ακούγονται πλέον στις συζητήσεις μας

Φράσεις που μέχρι πριν από τρία χρόνια, τις χρησιμοποιούσαμε πολύ συχνά, σήμερα έχουν εξαφανιστεί από την καθημερινότητά μας.

λεφτα υπάρχουν

-Γέμισα τη δεξαμενή με πετρέλαιο για όλο τον χειμώνα.

-Με πήραν τηλέφωνο από την τράπεζα και μου είπαν ότι εγκρίθηκε το δάνειο σπιτιού.

-Φούλαρα το ρεζερβουάρ του αυτοκινήτου.